Zigzaggen. Minks wekelijkse column 16-1-2019

Zigzaggen. Minks wekelijkse column 16-1-2019

Verhaal van de zestiger, die tergend langzaam wegzakt in een verraderlijk moeras van mijmeringen, tot nog slechts enkele oppervlaktebubbels tonen dat zijn laatste woord is gesmoord ;-).Een verhaal, van begin jaren zeventig, toen Mink nog Minkie was.Met 12/13 jaar was ik een hele bink. ‘Met de kennis van nu’ blijkt dat de hang naar volwassenheid de realiteitszin een flinke loer draaide.
Zuur verdiende ‘zakcentjes’ vergaarde ik met rond brengen van veelal zoete spijzen in de poffertjeskraam op een landje naast de Markthof. Het afruimen en afwassen van de chaos, achtergelaten door verfomfaaide ouders met jengelkinderen, was één van mijn kerntaken.

Omdat de Microsoft Xbox One X (spelcomputer) nog eeuwen op zich liet wachten hadden mijn schoolvriend Martin en ik een vast ritueel. De zizagwandeling: vanuit de oude Rembrandstraat rechts om bij de volgende zijstraat weer links te gaan enz. De route werd steevast verlegd voor een reuze puntzak frites bekroond met een flinke klodder mayo bij het Limburgs patathuis in de Wagenstraat, heerlijk.


Met zijn braak liggende terreinen was Den Haag een gatenkaas, in de Schilderswijk sloeg de slopershamer het éne na het andere woonblok aan puin en in het centrum maaide hij ook aardig om zich heen. Het Centraal Station, in een vergevorderd stadium van zijn prenatale fase, maakte deze urbane jungle teneur compleet. De monotone cadans van grond penetrerende heipalen was een geluid dat, net als een voorbij rijdende tram, niet meer opviel, tegenwoordig trekt een incidentele heiklus meteen mijn onverdeelde aandacht.

Dichtgetimmerde huizen, afbraak, stuifzandvlaktes, snelle nieuwbouw, steigers, al mijmerend maakt nóg een leeg gevoel in me los, deze troosteloosheid waar we doorheen slalomden, op weg naar beter?


Nu, al zigzaggend door mijn stad, vind ik dat Den Haag er lekker bij staat, buiten de afgebroken pareltjes zoals de oude dierentuin en het Scala theater, ken ze alleen van foto’s maar toch een gemiste kans.
Voor het Limburgs patathuis hoef ik niet meer om, het bestaat allang niet meer, maar we hebben nu Piet Patat, auk lekkah.


Tekstverantwoording: Mink Out.

S.d. Construction. Vida Gábor (Hungarian painter).

Lees verder

Uiterjoon. Minks wekelijkse column 9 januari 2019


Uiterjoon. Minks wekelijkse column 9 januari 2019
Jansje zit in het Uiterjoon, hét bejaardencentrum der Scheveningers, ze heeft net haar honderdste levensjaar binnen gehaald, de wethouder bracht een bosje bloemen, groot feest!!Verjaardagskaarten hangen aan een roze lint langs de muur.Honderd, wie had dat ooit kunnen denken toen ze zestien was.
Uitzicht over duinen en zee, helmgraspollen wuiven, aanrollende golven bruisen, gekrijs van dominante, langsscherende meeuwen. Tis allemaal prachtig, de hele dag dit levend zeegezicht.Fotoboeken met lang verdwenen en nieuw verschenen generaties liggen op tafel, een koude kop koffie staat nodeloos binnen handbereik, een boterham hagelslag heeft de hoop opgegeven.
Er was toen één haven, jongens en mannen, plunjezakken op hun schouders, beenden stoer naar hun loggers. Al kuierend met vriendinnen keek ze heimelijk verliefd wanneer Arie passeerde, de zee nam hem, 17 was hij en zij ontroostbaar.
Het eeuwfeest, de wethouder, het uitzicht, dit alles gaat voor een groot deel aan haar voorbij, ze kijkt emotieloos voor zich uit en wijst af en toe verdwaast op de foto’s, praten doet ze zelden.Ze heeft zo’n blik die je aankijkt en toch ook weer niet, hulpeloos, machteloos, ze heeft er duidelijk genoeg van, ze is moe, doodmoe. Soms, plots een helder moment, al worden deze met de dag zeldzamer: “de kisten waren op” of “ze zijn me vergeten”, zijn dan uitspraken die de hunkering naar een einde verraden. Zuidwester storm, regen striemt het raam, ’tis donker.Het weer, de zee, zij veranderen eigenlijk nooit, al honderd jaar niet.Het belletje van de pendule tingelt glashelder door haar kamertje, acht uur, de zuster legt haar op bed en knipt het grote licht uit.Ze sluit zachtjes de deur, Jansje staart in het flauw, dansend schijnsel van de nepkaars, tik tak, tik tak, tik tak, …………………………………

Uiterjoon: eindboei van een visnet, zeg maar even een zware dobber.
Tekstverantwoording: Mink Out.

Ca. 1894 Drie Scheveningse Meisjes (Three Friends, Scheveningen). Pieter de Josselin de Jong (Dutch painter) 1861 – 1906.

Lees verder

Orde! Minks wekelijkse column 2-1-2019

1883 Tulip fields. Vincent van Gogh.

Orde!                                   Minks wekelijkse column 2-1-2019

Simone is een frisse dertiger, die graag haar mening deelt.

Nou lijden de meeste van ons aan die neiging maar Simone kan dat op zo’n cynisch vragend toontje, zo van: “Ja, maar wat zou je er van vinden als iemand dat bij jou deed?” Een vileine confrontatie, zeker als ze dit vragen stellend oordeel over jou uitspreekt. 

Eén andere bijzondere eigenschap is de prangende drang te ordenen. 

Stapeltjes wasgoed liggen messcherp en lijnrecht in de kledingkast.

De blikjes kattenvoer, strikt gescheiden op basis van smaak en merk, staan allemaal met hun ‘neuzen’ naar voren in het ‘houdbare-voorraad kastje’ van de strakke inbouwkeuken in haar kaarsrechte rijtjeshuis.

Zelfs M&M’s ondergaan een tijdrovende, handmatige selectie op kleur voordat ze toegang krijgen tot haar watertandende mond. 

De M&M ettertjes zullen, afgaande op de “get in the bowl” tv reclame, zeker niet vrijwillig meedoen aan dit zo op kleur discriminerend werk.    

De inrichting van Simone ’s huis was nog niet evenwichtig genoeg dus op naar Ikea voor een afdruiprek model Ordning.

Kinderen spelen naar hartenlust in de ballenbak. Simone fixeert haar blik, ogen wijd open met een trillend linker lid, ze stort zich in de ballen en gooit alle piraatjes en prinsesjes richting de uitgang.

Eerst denken deze aan een spelletje maar al snel staan ze bedremmeld met trillende onderlipjes en betraande wangetjes buiten de bak. 

Snoevend en rucksichtslos doet ze snel en accuraat haar obsessief werk totdat alle ballen als vier piramides op kleur in de bak liggen.

Als een leeuwin posteert ze zich dreigend voor de ingang van het speelmeubel zodat de ‘ettertjes’ niet in haar opgeruimde ‘bowl’ komen.

Ze hebben Simone, onder druk van Ikea-ouders, in een dwangbuis afgevoerd naar een egaal witte omgeving met rustgevende muziek.

De beterschapskaartjes op het plankje boven haar smetteloos wit bed staan netjes op kleur en formaat gesorteerd.

Een moraal in dit verhaal is er niet, dat riekt weer zo naar orde.

En met Simone……ach, dat zit wel goed en komt heus wel in orde.

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl 

Lees verder

We leven mee! Minks Kerstcolumn 24-12-2018

We leven mee! Minks Kerstcolumn 24-12-2018

De versheidsdatum van het doosje condooms, dat hij ooit in een optimistische bui kocht was ruimschoots verlopen.
Sinds ‘zijn’ Joyce er 2 jaar geleden met een succesvolle advocaat vandoor was gegaan, had Kees geen vrouw meer ‘lief gehad’.
Nu was ze met wonderboy een week naar een sjiek wintersportgebied in Frankrijk, de kinderen waren dolenthousiast dat ze mee mochten.
Hij, alimentatievader, bleef alleen achter en ging op deze kerstavond zijn gerief kopen bij een vrouw van lichte zeden, zeg maar even.

Met zijn kraag, tegen kou en herkenning, hoog opgeslagen liep hij de Doubletstraat in, alle gordijnen waren dicht, een troosteloos tafereel, zelfs gewillige vrouwen hadden op deze avond geen zin.
Slechts één raam was lokkend verlicht, flauw schijnsel op de straat veinsde iets van een rode loper om de hoerenloper te verwelkomen. 

1895 Redemption. Julius Leblanc Stewart.

Als op de markt stonden wat mannen te keuren, te bieden en te laten. 
Kees lummelde lanterfantend mee en wierp een blik door het raam ;-). Ze leek op de hoofdrolspeelster uit het sprookje van Hans en Grietje. 
Hij sloeg ff over, knibbel, knabbel, knuisje, Kees ging niet in dit huisje.
Teleurgesteld en opgelucht tegelijk stiefelde hij weg. 
Hij nam plaats op het straatmeubilair onder het beeld van wijsgeer Spinoza, die er het zijne van dacht, en stak een shaggie op.  
Hij strekte de benen en blies een rookpluim richting maan en sterren.

Mooie kneus, eindelijk diep genoeg gezonken om zich te laven aan betaalde liefde, zijn alle lichtekooien op vakantie, echt wat voor hem. Bovenstaande is zeker geen pleidooi voor een stimuleringsfonds van Neerlands hoerenloperij maar een poging om uw aandacht te vangen.

Ik wil niet te veel uitweiden maar voor een ieder, bekend en onbekend, die zich rond deze dagen extra klote voelt even dit: 
we voelen echt hartstikke met jullie mee, en als het uitkomt, steun dan maar gerust op ons, wellicht helpt dat. 
Laten we, ondanks alle ellende, toch maar proberen prettige feestdagen te vieren. 

En laat die pakken sneeuw dan nu maar naar beneden donderen;-)!!!!!

Tekstverklaring: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Lees verder

Een date (verbeterd). Minks wekelijkse column 19-12-2018

Een date (verbeterd). Minks wekelijkse column 19-12-2018

Een date (verbeterd).         Minks wekelijkse column 19-12-2018

De moed deed zijn best in mijn stoutste schoenen te zakken toen ik haar voor een date vroeg.

Joke van der Plas heette ze, de hele week galmde deze naam door mijn hoofd alsof het een lieve lust was, de lieve lust waar ik als een pseudo charlatan heimelijk op hoopte. Zelfs op de motor neuriede ik haar naam mee op de melodie van: ”Der schöne Mullerin”.  

Een prachtige verzameling liedjes over een jongeling die hopeloos verliefd is op de bloedstollende molenaarster. 

Compositie van Frans Schubert, erg mooi en graag geen discussie.

“Om 8 uur daar?” “Nee, om 6 uur”. Jezus nu al compromissen, ik had me zo voorgenomen dat niet meer te doen. “Ja, tuurlijk 6 uur, best”. 

Een overhemd of t shirt, gel in mijn haar: dan kan ik niet op de motor, scheren, aftershave: die heftige van mijn moeder of die goedkope van mezelf. Goh, dat spijkerjasje staat eigenlijk ook wel grijze muis-midlifecrises-achtig. U merkt wel dat de problemen zich, naarmate de tijd verstreek, in een rap tempo aandiende.

“Nee, ik wil wel vrij blijven”. “Ja ik heb het ook ontzettend naar mijn zin, zo lekker alleen op mezelf “. 

Opvulgelul over het werk, haar dochter was fantastisch en succesvol, mijn drie katten ook.

Kijk ondeugend in haar ogen, geen sprankje fusion, wat overeen kwam met het eten, ondanks dat de kaart dit óók beloofd had. 

Taaie steak met paddenstoelen die zich niet op je vork laten prikken. 

Nog maar een koffie, half 10, Joke moet morgen weer vroeg op. 

3 Zoenen, doe geen moeite, ze redt de bushalte wel, hij is vlakbij. 

Zwoegend, op mijn postcodeloterij-fiets naar huis. Dat was het, geen vuurwerk, geen ploppende champagnekurken en geen gevulde koeken. Ik ga nog maar ff de stad in, naar al die anderen ‘levensgenieters’, morgen toch vrij en, zoals het er nu uitziet nog wel veel langer.

PS: Overigens las ik laatst dat ‘meneer’ Schubert de inspiratie voor zijn onbevlekte Schöne Mullerin had opgedaan bij een prostituee, net als de syfilis waaraan hij o.a. overleed, interessant om te weten toch.

Tekstverantwoording: Mink Out.                            Meer: www.conck.nl

Lees verder

Een date (verbeterd). Minks wekelijkse column 19-12-2018


Een date (verbeterd). Minks wekelijkse column 19-12-2018
De moed deed zijn best in mijn stoutste schoenen te zakken toen ik haar voor een date vroeg.Joke van der Plas heette ze, de hele week galmde deze naam door mijn hoofd alsof het een lieve lust was, de lieve lust waar ik als een pseudo charlatan heimelijk op hoopte. Zelfs op de motor neuriede ik haar naam mee op de melodie van: ”Der schöne Mullerin”. Een prachtige verzameling liedjes over een jongeling die hopeloos verliefd is op de bloedstollende molenaarster. Compositie van Frans Schubert, erg mooi en graag geen discussie.
“Om 8 uur daar?” “Nee, om 6 uur”. Jezus nu al compromissen, ik had me zo voorgenomen dat niet meer te doen. “Ja, tuurlijk 6 uur, best”. Een overhemd of t shirt, gel in mijn haar: dan kan ik niet op de motor, scheren, aftershave: die heftige van mijn moeder of die goedkope van mezelf. Goh, dat spijkerjasje staat eigenlijk ook wel grijze muis-midlifecrises-achtig. U merkt wel dat de problemen zich, naarmate de tijd verstreek, in een rap tempo aandiende.
“Nee, ik wil wel vrij blijven”. “Ja ik heb het ook ontzettend naar mijn zin, zo lekker alleen op mezelf “. Opvulgelul over het werk, haar dochter was fantastisch en succesvol, mijn drie katten ook.Kijk ondeugend in haar ogen, geen sprankje fusion, wat overeen kwam met het eten, ondanks dat de kaart dit óók beloofd had. Taaie steak met paddenstoelen die zich niet op je vork laten prikken. Nog maar een koffie, half 10, Joke moet morgen weer vroeg op. 3 Zoenen, doe geen moeite, ze redt de bushalte wel, hij is vlakbij.
Zwoegend, op mijn postcodeloterij-fiets naar huis. Dat was het, geen vuurwerk, geen ploppende champagnekurken en geen gevulde koeken. Ik ga nog maar ff de stad in, naar al die anderen ‘levensgenieters’, morgen toch vrij en, zoals het er nu uitziet nog wel veel langer.
PS: Overigens las ik laatst dat ‘meneer’ Schubert de inspiratie voor zijn onbevlekte Schöne Mullerin had opgedaan bij een prostituee, net als de syfilis waaraan hij o.a. overleed, interessant om te weten toch.
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl


“Om 8 uur daar?” “Nee, om 6 uur”. Jezus nu al compromissen, ik had me zo voorgenomen dat niet meer te doen. “Ja, tuurlijk 6 uur, best”. Een overhemd of t shirt, gel in mijn haar: dan kan ik niet op de motor, scheren, aftershave: die heftige van mijn moeder of die goedkope van mezelf. Goh, dat spijkerjasje staat eigenlijk ook wel grijze muis-midlifecrises-achtig. U merkt wel dat de problemen zich, naarmate de tijd verstreek, in een rap tempo aandiende.
“Nee, ik wil wel vrij blijven”. “Ja ik heb het ook ontzettend naar mijn zin, zo lekker alleen op mezelf “. Opvulgelul over het werk, haar dochter was fantastisch en succesvol, mijn drie katten ook.Kijk ondeugend in haar ogen, geen sprankje fusion, wat overeen kwam met het eten, ondanks dat de kaart dit óók beloofd had. Taaie steak met paddenstoelen die zich niet op je vork laten prikken. Nog maar een koffie, half 10, Joke moet morgen weer vroeg op. 3 Zoenen, doe geen moeite, ze redt de bushalte wel, hij is vlakbij.
Zwoegend, op mijn postcodeloterij-fiets naar huis. Dat was het, geen vuurwerk, geen ploppende champagnekurken en geen gevulde koeken. Ik ga nog maar ff de stad in, naar al die anderen ‘levensgenieters’, morgen toch vrij en, zoals het er nu uitziet nog wel veel langer.
PS: Overigens las ik laatst dat ‘meneer’ Schubert de inspiratie voor zijn onbevlekte Schöne Mullerin had opgedaan bij een prostituee, net als de syfilis waaraan hij o.a. overleed, interessant om te weten toch.
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Lees verder

Gefeliciteerd meneer Out. Minks wekelijkse column 12-12-2018

Gefeliciteerd meneer Out. Minks wekelijkse column 12-12-’18
Het zweet brak huisbaas Tim Swinters aan alle kanten uit tijdens het gesprek over de verkoop van het cafépand aan mij.Hij keek me angstig aan en stamelde: “Sorry Mink, ik kan het pand niet leveren, de belasting heeft er beslag op gelegd”. Ineens begreep ik waarom hij de huur altijd handje contantje wilde.

Nu brak mij het angstzweet uit, lijkbleek stamelde ik: “W w w w wat, niet leveren Tim, dat kan je niet menen. Die koop is nodig om het geld, dat ik van vrienden en kennissen geleend heb, uiterlijk aan het einde van deze maand terug te betalen”. Mijn wereld stortte in.

Aangeslagen al de goedgelovige vrienden en kennissen gebeld over de ‘tijdelijke vertraging’, ze konden wel even wachten maar niet te lang.
Op een druilerige vrijdagmiddag na vijven (*) drukte ik op de intercom van het prestigieuze pand van Hakkenbrak en Eiselin notarissen.“Meneer Out, rijdt u de oprijlaan af, dan kan u onder het pand de motor parkeren, een lift naar de tweede etage, kamer eenentwintig”.
Ik parkeerde mijn mager legergroene BMW motortje tussen een vette Bentley en een dikke Mercedes, voor ik het wist zat ik in de lift☺.

Drie kamers vol mensen waren partij in de afhandeling der minnen en plussen van het Tim Swinters imperium: twee veel te jonge exen, crediteuren, de ontvanger der in- en directe belastingen, de gokkastenbaas en ikke.
Heel wat papieren werden ondertekend: “Joop” sprak ik gedempt richting de gokkastenman: “van deze ambtelijke taal, snap ik niet veel kan jij me ff helpen”. “Mink, ik ben partij in deze, dat schiet niet op, teken maar, het zit wel goed”.
Na uitgetekend te zijn sprak de notaris me op gepaste toon aan: “Meneer Out, uw gokkasten-exploitant heeft alles door ons kantoor laten regelen, daar boft u mee. Het bedrag heb ik meteen telefonisch aan u overgemaakt want, naar wat ik vernomen hebt, bent u degene die het geld het hardst nodig heeft, van harte gefeliciteerd meneer Out”.

Tekstverantwoording: Mink Out.       Meer: www.conck.nl

(*) Na vijf uur was het kadaster gesloten en kon geen nieuwe claim meer worden opgelegd op de panden.

Lees verder

Spugende gokkast. Minks wekelijkse column 5-12-2018

 
 
Om het café over te nemen had ik van vriend en vijand, voor drie maanden, een flink bedrag geleend.
Henk vroeg, na een week al, zijn 10.000 gulden terug omdat hij, als een os in de Bijbel, zo nodig een nieuwe auto moest.
 
Na koortsachtig overleg met mijn kameraad de sigarettenhandelaar was het rond, morgen zou er 10.000 gulden in contanten zijn.
Henk had haastige spoed en wilde het geld die avond nog, dat kon maar dan alleen in muntgeld: guldens, knaken en vijfjes.
Na wat twijfel stemde Henk in, om negen uur zou het geld er zijn.
 
Brandende kaarsen, pindaatje, biertje, Hollands pokertje, biljartje, wat mensen aan de gokkast kortom het was een gezellig barretje vol.
Henk zat, achter een pilsje, nerveus krukschuiverig op de uitkijk.
De deur werd moeizaam opengeduwd en daar kwam Jaap Tabaksblat met twee mayonaiseemmers van tien liter binnen strompelen.
“Alsjeblieft, 10.000 gulden”. Henk krabde zich achter het oor en sprak: “O ja?”. “Ja, er gaat zo’n 5000 gulden in een emmer, t’ klopt echt”. Ik doorbrak de patstelling: “Afschrijvers voor het biljart!!!!”.
 
De emmers werden op het groene laken uitgestort, een ongewoon tafereel, “vrijwilligers om te tellen?”
Al snel stond er een mens of tien, met als hoofdcroupiers Henk en Jaap, ijverig te tellen rond het biljart.
Gerrit Gok stapte binnen, zijn bijnaam, sloeg niet op de afmeting van zijn neus maar wellicht kan u zelf naar de oorsprong gokken.
“Zo, das een berg munten”, sprak hij met ogen vol hebberigheid.
“Jackpot, die gokkast blijft spugen” zei Freek, altijd wel in voor een geintje. “Dat meen je niet”, mompelde Gerrit onzeker.
 
De twaalf gulden teveel ging terug in de zak van Jaap, de uitgetelde tellers mochten hun handen wassen en kregen een biertje.
Henk strompelde weg met zijn loodzware Lemia emmels, een poosje niet meer gezien. Gerrit Gok was ook rap verdwenen, wellicht op zoek naar een spugende Gokkast elders (wordt vervolgd).
 
P.s. De naam Tabaksblat schrijf je echt met een t .
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 

Lees verder

25 Jaer Conckelaer. Minks jubileumcolumn 1-12-2018

 
25 Jaer Conckelaer. Minks jubileumcolumn 1-12-2018
 
Daar zat ik dan in de stille, donkere kelder van mijn café.
De eenzaamste kroegbaas ter aarde, waar was ik aan begonnen.
 
Boven gleden biertjes kelen in als Bijbelteksten bij ouderlingen.
Het was zo’n Hazes middag, rauwe kerels lieten hun broekhoest afgewisseld door keihard boeren ongegeneerd de boventoon voeren.
Condens parels liepen als vreugdetranen langs de tap naar beneden. Patries schonk met gulle lach de glazen maar weer eens vol.
De schreeuwende drinkebroers lieten zichzelf en mijn kassa vol lopen.

Tis genoeg!! Ik vind het niet meer leuk, been de trap op, baan me een weg door de massa en zware-shag-rook naar de Bar.
“Hazes er uit en opera er in”, schreeuw ik tegen Patries. “Je bent gek, het geld stroomt binnen”. “Interesseert me niet, ik moet het naar mijn zin hebben, anders lukt het niet”. “Hij is gek geworden!”
 
Even later galmt één van de Tree Tenors door het pand, ik nip kalm mijn koffie als de grootste scheetreet roept: “wat flik jij nou, zet is ff gauw André weer op”. “Neen, ik draai nu Pavarotti, daar hou ik van”. “Nou wij niet, als je dit op laat staan gaan we pleitte.” “Das nou jammer, vinden jullie dit dan echt niet mooi?”
 
“Afrekenen!!!! We gaan een deurtje verder, die vent is gek geworden.”
De zaak loopt leeg, ik zet Luciano af, je kan een speld horen vallen.
Als het stof is neergedaald en de rook opgetrokken, ik vraag mat en vol twijfel: “is er nog koffie?”
Patries kijkt me stuurs, met zo’n strak mondje, aan en zet het bakkie troost voor me neer.
Tis hier nu net zo stil als zojuist beneden, uitgezonderd het slepend geluid van het lepeltje dat, te lang, de bodem van het kopje beroert.
 
Het roer ging om, heb het café steeds weer opnieuw uit moeten vinden, bezit geen Rolex, geen dikke Mercedes, geen bundel geld en geen Harley (wel een nep-Harley, met schade).
Heb mijn ziel nooit verkocht dus die heb ik gelukkig nog steeds, het was een goed besluit, 25 Jaar de Conck, doe er nog maar 25 bij!!!
 
Tekstverantwoording: Mink Out.

Lees verder

Kan dat wel?      Minks wekelijkse column 21-11-2018

 

 

Zo rond de kerstvakantie is t’ weer tijd voor het gala, elke beetje serieuze school doet mee en zo niet dan is er wel een pushende luizenmoeder, al ging het alleen maar om een schone schijn bij de buren op te houden………Kan ik dit eigenlijk wel schrijven? 

 

De meisjes vinden het prachtig, een hele dag in de beauty salon waar, op advies van ma, een hoogglanzende krullenwaterval wordt geplaatst. Tikkende tijdbompuisten verdwijnen onder een dikke laag make-up.

Ze wordt in een peperdure jurk gehesen, klaar voor de grand entree.  Moeder slaakt een tevreden zucht, ons lijdend voorwerpstertje oogt nogal wat instabiel, dit niet in de minste plaats door de hakken van tante Agaath waarop ze geenszins stevig staat.

 

De jongens daarentegen trachten nekkendraaiend te wennen aan de klemmende kraag van hun huursmoking thats rather choking.

Enige overeenkomst met waar de dames van genoten is dat de meeste jonge mannen wat pufjes van pa’ s dure aftershave krijgen opgespoten.

Bovenstaand relaas moet je toch, zonder al teveel reuring, op papier kunnen zetten, hoewel: tikkende tijdbompuisten, choking?  

 

En dan zijn daar de sociale media foto’s, de jongens quasi stoer en onverschrokken, redelijk zichzelf, hoewel zichzelf?     

De dames gaan er, met een nep-innemende kinderblik, onschuldig pruillipje of ‘the best deal’ glimlach, ruckzichlös  tegenaan.

Lijkt veel op een reclamefolder om de waar aan de ‘man’ te brengen.

Sinds mensenheugenis proberen vrouwen zich zo goed mogelijk te presenteren om aan de man te komen dus waarom deze meiden niet. Een geveinsde persoonsweergave is mannen trouwens ook niet vreemd.

 

Dat laatste, aardige gedeelte van ‘waarom die meiden niet’ is gas minderen voordat de actiegroep ter bescherming van prematuur ‘vrouwendom’ zich hierin vastbijt.

Instinctief iets zeggen of schrijven is uit den boze in deze ‘ik wil alles en jij krijgt niets democratie’. We verstikken in zoveel meningen dat de zandkorrels der woestijn erbij verbleken.

In een mum zit het etiket dierenbeul, racist of vrouwenhater op je voorhoofd, en kom nu maar op met die meningen, maar hou het netjes.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                             Meer: www.conck.nl

Lees verder

Website by Splendit 2019

logo-1