Knuffel voor Christus. Minks wekelijkse column 15-8-2018

 
 
“Vallei der Gevallenen” op z’n Spaans: “Valle de los Caídos”.
Een enorme Kathedraal, in opdracht van dictator Franco, in een berg uitgehouwen, met er op, als kers op de taart, een giga kruis.
Voor: een grotesk plein, ‘a dictators dream’ zullen we maar schrijven.
Franco gebruikte hier dwangarbeiders, voor velen hun laatste klusje.
Hier werden zijn kameraden begraven, later moesten ook zijn vijanden er verplicht bij, in een poging een plek van verzoening te creëren en wellicht ook om de nachtmerries van ons Frankie te temperen.
 
Standbeelden in groot Germaanse stijl met van die vierkante kaken en bonkige, gespierde lichamen imponeren. Als eerste een ridder rustend op zijn vervaarlijk uitziend zwaard. Na wat folderstudie blijkt het Jacobus de Morendoder voor te stellen, de toon is gezet zullen we maar schrijven. Val met mijn neus in de boter, er is een dienst gaande. De akoestiek laat het geluid galmen en het wordt een dolle devote boel, een koor zingt het Ave Maria en ik krijg zowaar (bijna) vleugels.
 
De glanzende kathedraalvloer geeft een beter aanzicht dan die van het oorlogsmuseum in Guernica, waar onder glas de stille getuigen van een alles zeggende tragedie te zien zijn zoals: een afgebroken stoelpoot, een kinderschoentje, puin, een stuk raamkozijn, scherven.
Ja Guernica, dat stadje in de Baskische bergen dat in 1936 op een marktdag plat werd gebombardeerd. Een puik wapenfeit van deze ‘Leider van Spanje bij de gratie Gods’ een titel van de kerk gekregen na een deal dat hij heel Spanje verplicht katholiek zou maken.
 
Op het voorplein zie ik mensen met de Spaanse vlag poseren, waarom?
Een diep verlangen naar nationalisme, niet mijn stroming maar ieder zo zijn ding. De Hitlergroet wordt op deze foto’ s ook regelmatig gedaan, geen omstander verbaast zich er over of zegt iets, elke dombo weet toch dat die stroming niet iets is om trots op te zijn……. toch?
Na mijn bezoek een chat naar de hoeders van de Vallei der Gevallenen: “Prachtig, alleen jammer van het verhaal er achter”.
Ik kreeg als antwoord: “Dank u, maar dit is een plek van ontmoeting en gebed. Nu hebben we een slechte tijd en we willen dat jullie allemaal voor ons en Spanje bidden. Een knuffel voor Christus”.
 
Typisch de kerk: ogen dicht en knuffelen………dan kom je er wel!!
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Lees verder

Knuffel voor Christus. Minks wekelijkse column 15-8-2018
 
“Vallei der Gevallenen” op z’n Spaans: “Valle de los Caídos”.
Een enorme Kathedraal, in opdracht van dictator Franco, in een berg uitgehouwen, met er op, als kers op de taart, een giga kruis.
Voor: een grotesk plein, ‘a dictators dream’ zullen we maar schrijven.
Franco gebruikte hier dwangarbeiders, voor velen hun laatste klusje.
Hier werden zijn kameraden begraven, later moesten ook zijn vijanden er verplicht bij, in een poging een plek van verzoening te creëren en wellicht ook om de nachtmerries van ons Frankie te temperen.
 
Standbeelden in groot Germaanse stijl met van die vierkante kaken en bonkige, gespierde lichamen imponeren. Als eerste een ridder rustend op zijn vervaarlijk uitziend zwaard. Na wat folderstudie blijkt het Jacobus de Morendoder voor te stellen, de toon is gezet zullen we maar schrijven. Val met mijn neus in de boter, er is een dienst gaande. De akoestiek laat het geluid galmen en het wordt een dolle devote boel, een koor zingt het Ave Maria en ik krijg zowaar (bijna) vleugels.
 
De glanzende kathedraalvloer geeft een beter aanzicht dan die van het oorlogsmuseum in Guernica, waar onder glas de stille getuigen van een alles zeggende tragedie te zien zijn zoals: een afgebroken stoelpoot, een kinderschoentje, puin, een stuk raamkozijn, scherven.
Ja Guernica, dat stadje in de Baskische bergen dat in 1936 op een marktdag plat werd gebombardeerd. Een puik wapenfeit van deze ‘Leider van Spanje bij de gratie Gods’ een titel van de kerk gekregen na een deal dat hij heel Spanje verplicht katholiek zou maken.
 
Op het voorplein zie ik mensen met de Spaanse vlag poseren, waarom?
Een diep verlangen naar nationalisme, niet mijn stroming maar ieder zo zijn ding. De Hitlergroet wordt op deze foto’ s ook regelmatig gedaan, geen omstander verbaast zich er over of zegt iets, elke dombo weet toch dat die stroming niet iets is om trots op te zijn……. toch?
Na mijn bezoek een chat naar de hoeders van de Vallei der Gevallenen: “Prachtig, alleen jammer van het verhaal er achter”.
Ik kreeg als antwoord: “Dank u, maar dit is een plek van ontmoeting en gebed. Nu hebben we een slechte tijd en we willen dat jullie allemaal voor ons en Spanje bidden. Een knuffel voor Christus”.
 
Typisch de kerk: ogen dicht en knuffelen………dan kom je er wel!!
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Lees verder

Tussenstop. Minks wekelijkse column 8-8-2018

 
 
Tussenstop. Minks wekelijkse column 8-8-2018
 
De zon brandt aan de hemel, de weg is lang, het doorwaai-motorjasje is met een nat T-shirt er onder een ware uitkomst.
Voor de eerste tien minuten dan, daarna is de koude als sneeuw voor de zon verdwenen, tegen 45 graden is niets opgewassen.
 
De benzinetank staat al te lang op zijn reservestand, het zal toch niet.
Een verroest bord langs de weg zegt: estacióm de servcio 5 km, yes!!
Een lang karrespoor kronkelt moeizaam landinwaarts, door de mindere snelheid wordt de warmte ondraaglijk, stoppen is geen optie.
Armoedig krotten, autowrakken, men ziet hem aan als een indringer, zijn groet wordt genegeerd, hij is duidelijk niet welkom.
 
Tandeloos kijkt hem, achterover leunend op zijn stoel, nietszeggend aan, “Gazolina” vraagt hij in zijn beste Spaans.
Verveeld komt tandeloos overeind en handelt provocerend traag.
Even naar binnen voor een koud drankje, terwijl hij zoekt blaast iemand van achter tegen zijn oor, hij draait zich om en verdrinkt in een paar wellustige zwarte ogen: “take me wizz you” lispelt ze.
 
Tis een mieters mooie vrouw maar hoe dan, en waarom.
“Cola zero!” (hij moet toch aan zijn lijn denken) ze maakt het flesje open en terwijl ze hem dromerig aankijkt begeleidt haar vinger tergend langzaam een druppel langs de hals, met haar tong langs kersenrode lippen, tanden die feller lijken te schitteren dan de zon .
Hij krijgt het benauwder dan zonet, ze strijkt met haar handen langs haar fantastische heupen en herhaalt hees: “take me wizz you”.
De deur vliegt open, Tandeloos!! Stinkend naar bier en zweet!!!
 
Ze verdwijnt, betalen, de Nep-Harley gaat met stille trom.
Aan het eind van de weg staat ze plots, blikken vechten een naarstige strijd tussen liefde en laten totdat de weg hem af doet buigen.
Het motorgeronk lost langzaam in het landschap op.
Een ijzige schreeuw galmt hem achterna: “TAKE ME WIZZ YOU!!!!”
Snikkend stort ze ter aarde na tevergeefse momenten van wachten.
Hij weg, zij blijft treurig……… naar een nieuwe tussenstop smachten!
 
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Lees verder

t’ Zit diep.                           Minks wekelijkse column 1-8 -2018

t’ Zit diep.                           Minks wekelijkse column 1-8 -2018

 

2 Uur ’s-nachts, op mijn smalle Jugentstilbalkonnetje, 4 hoog voor aan straat, past net 1 stoel, tijd voor Minks column.

Gemakshalve hoop ik maar dat de San Sebastiaanse bouw en woningtoezicht onlangs nog een controlada de construccion op dit prachtig, smeedijzeren uitsteeksel heeft verricht.

Na een paar keer stampen op het vloertje zonder het geluid van vallend stucwerk, durfde ik het, met gevaar voor eigen leven, aan.

Een zomerbriesje koelt mijn, door de reis, gloeiend gezicht.

Onder mij lopen jongeren lallend voorbij, op het balkonnetje naast mij rookt de conciërge van het pand nog een peukie, hij groet me geluidloos met een hoofdknik, we gunnen elkaar deze helende rust, alhoewel de taalbarrière óók niet echt noopt tot een goed gesprekJ. 

 

Nou, het is me wel een vakantietje, heerlijke Baskische Tapas gegeten, de Basken zeggen Pintxos, het lijkt verdomde veel op elkaar maar ze vinden het beiden toch wel erg anders, net als de Basken en andere ‘Spanjaarden’ zelf: identiek maar toch heel anders.

De man waar ik tussen de ‘Tapxos’ door een gesprek mee had sprak trots: “Wat nou Spanje, ik ben een Bask”. Zo’n soort uitspraak hoorde ik jaren geleden ook van een Franstalige Belg: “Je suis un Wallon”.

Misschien met die haat en nijd stoppen, het brengt je niks en nergens. Blijkbaar zit het heel erg diep, tis makkelijker gezegd dan gedaan.

 

Aardig ritje achter de kiezen, in twee dagen op de nep-Harley van Den Haag naar hiero, was ff nodig om genoeg tijd te hebben dingen te kunnen zien. Bijvoorbeeld het stadje Guernica, dat door Adolf H. en Benito M. op verzoek van Francisco F. op een marktdag in 1937 rond het middaguur als test en pressiemiddel werd platgebombardeerd.

Deze oorlogsmisdaad is door Pablo Picasso in een abstract schilderij (dat ik later deze week in Madrid wil gaan bekijken) weergegeven.

Kijk, de ♬ko…ho…ho…ho…ning van Hispanje♬is door toedoen van Francisco F. (die niet Baskische bommengooier) op de troon gezet…….

Koning, ‘Spanjaarden’, Guernica, Basken………voelt u nu hoe diep zoiets  kan zitten?

Beter werk je aan een betere toekomst dan dat je je vastklampt aan het verleden, verzoening is daarvoor een erg goed stuk gereedschap.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   

Lees verder

De brug. Minks wekelijkse column 25-7-2019

 
 
De brug. Minks wekelijkse column 25-7-2019
 
Naast de groene golf brengt deze zomerdag voor mij de rode zee, bloed van onder mijn nagels, het éne na het andere stoplicht keert zich tegen mij, de hele woon-werkroute door.
Op de Binckhorst is het niet anders, zelfs bij de afgesloten zijstraten werken ze nog als voorheen.
Eigenlijk sta je dus voor Jaén Penís te wachten en dat stimuleert het nut en noodzaakgevoel van deze brokkenbehoeders niet echt.
 
Nou ja, ik ben een eind op weg, nog even de brug over, rechtsom, linksom en dan kan het terras open, t’ is al veel te laat.
Dan slaat het noodlot toe, de slagbomen van de brug komen omlaag, mijn wereld vergaat, heb ik dat weer, nu ben ik nog later, soms rijd ik het op mijn nep Harley in tien minuten aan, vandaag dik een half uur.
Op een tegenliggerloos linker wegdek rijd ik spook tot de brug en doe, zoals het bord zwijgend doch dringend maant, mijn motor uit.
Majestueus richt de brug zich op terwijl wij ons slaafs neerleggen bij een oeverloos wachten, ik voel me als klein duimpje bij de reus.
Ondanks ons op de walkant staan, zitten wij allemaal in hetzelfde schuitje en zijn vooralsnog mooi in de boot genomen als gedwongen ‘brugwachter’. Spiedende camera’s houden een oogje in het zeil.
 
En dan een wonder, serene rust overspoelt deze zonet nog nerveuze horde, nu is het goed, het maakt allemaal niet meer uit.
In de kier tussen weg- en brugdek glijden repen boot traag voorbij, de zon doet zijn weldadig werk, een goed excuus: de brug stond open.
Het stof daalt neer en er ontstaat zowaar een ontspannen sfeer.
We horen weer vogeltjes fluiten, een ‘brugpieper’ lummelt wat over zijn stuur, de kranten Syriër groet me, de pizza Marrokkaan met oren op zijn helm klokt zijn energydrank, het hockeymeisje whatsappt er verliefd op los, de schilder Pool rookt een sigaretje, de scootmobiel bejaarde aait een machohond, mensen praten zelfs met elkaar.
 
Dan is het gedaan, de brug daalt gestaag, een bel klinkt, slagbomen richten zich op, motoren starten, fietsers maken vaart en wandelaars zetten hun beste beentje voor om hun weg naar succes te vervolgen.
Alsof een startschot klinkt, de alles ontziende competitie dendert weer door, de vogels fluiten niet meer……toch een mooi ding zo’n brug.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.n

Lees verder

Lesje geleerd.            Minks wekelijkse column 18-7-2018

Lesje geleerd.            Minks wekelijkse column 18-7-2018

 

Hangend over de reling kijk ik naar beneden.

Een ieder doet zijn ding op het gemakkie, ze hebben tijd genoeg, de één wat meer dan de ander, ik heb drie weken.

 

Ik had nooit die steen moeten gooien, ga ook altijd vooraan staan, tis de schuld van ‘de wouten’ zelf, als ze wegblijven is er niets aan het handje. Voordat ik er erg in had propte twee man in burger me hardhandig in een arrestantenwagen.

De edelachtbare kende geen pardon, terecht snelrecht; zo sta je op de Noord side van het stadion en zo zit je op de noord vleugel van een niet nader te noemen huis van bewaring ergens in de provincie.

 

Geen bericht van mijn vader en moeder, daar zit ik nog het meest mee, ze zullen wel boos zijn en erg teleurgesteld, lamlul die ik ben.

En hier hang ik dan over die leuning, geen geld, niks te roken of te eten, alleen water en een ongesneden diepvriesbrood, verstrekt door de overheid bij de intake, expres? Wat ze noemen op water en brood.

 

“Heeehhhh, Ronnie”, “krijg nou wat Stanley, jij hier? Hoelang hebbie?” “Nog drie kerstbomen, ze zeggen dat ik ondeugend geweest ben, ik weet van niks, je weet toch man, zeker omdat ik zwart ben.”

“Ja, tuurlijk Stan, zat er toch aan te komen, kon nooit lang goed gaan!”

Even later zit ik in mijn cel met 2 flessen cola, 2 flessen Fanta, 2 familiezakken chips en 1 pak stroopwafels, toffe gozer die Stanley.

 

Mijn drie weken kruipen voorbij maar eindelijk sta ik toch ‘vogelvrij’, met een blauwe vuilniszak spullen over mijn schouder, buiten.

Ik probeerde mijn ouders, die nog steeds geen krimp geven, te bellen maar geen mens wilde me zijn mobieltje ff lenen.

Verloren zink ik neer op een bankje van het provinciestationnetje.

“Hoelang heb jij er op zitten” spreekt iemand me aan, “Does it show?” vraag ik hem, hij toont mij zo’n zelfde blauwe vuilniszak en we lachen, ik gebruik zijn mobiel maar het blijft ijzig stil aan de andere kant.

De sleutel in het slot en daar staat mijn moeder, ze kijkt niet boos of teleurgesteld, ze kijkt als mijn moeder, die heel veel van me houdt.

Ik storm op haar af, we knijpen elkaar zowat fijn en snikken…….. Opgelucht en mijn lesje geleerd, wat een koekwaus was ik, klaar nu!

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl    

Lees verder

Henk. Minks wekelijkse column 11-7-2018

 
Henk. Minks wekelijkse column 11-7-2018
 
Naast mijn zonovergoten ontbijt bij Floor verslind ik ook het 19e eeuwse, Parijse stadsleven opgediend door schrijver Emile Zola.
Naast mij, een man op leeftijd met zo’n pet, zo’n pet die dat soort mannen nou eenmaal draagt, afgezien van een enkele hipster maar die aandachtstrekker houden we onder de pet.
We wisselen geen woord, dadelijk weer beroepsmatig oreren dus nu ff niks. Als ik weg ga grap ik tegen petmans: “Volgende keer praten we wat meer!” De brug was gelegd: “ja is goed, mooie motor trouwens”.
“Ja hé” “hoe heet u eigenlijk?” “Mink” “ aangenaam, ik heet Henk”.
 
We groette elkaar dagelijks maar drongen ons niet op, totdat we weer eens naast elkaar zaten, ik begin over mijn café, Henk neemt over:
“Ik ben zowat onder de tap geboren, mijn vader had een kroeg in de oude Schilderswijk, op de eerste dag dat hij open ging kwam er een vent met een houten poot binnen. Na een aantal pilsjes kon hij niet betalen en had niets te verpanden, behalve dan…………die houten poot.
Die poot bleef spinraglang in de hoek staan treuren, we waanden de eigenaar al dood en begraven, komt hij na jaren ineens toch betalen.
Bleek dat hij bij die eerste keer op weg was voor een nieuwe prothese en zodoende mijn vader, voor een paar biertjes, pootje kon lichten.
We schaterden het uit, “Lekker ouderwets verhaal Henk, die hoor je nog maar zelden, er zijn tegenwoordig toch geen mensen meer met een houten poot, nou ja, ze laten hem in ieder geval niet meer zien”.
 
Dat is dus Henk, regelmatig te vinden bij Florencia met een bakkie en een plakkie (koffie en cake). “Neen, ik werk niet meer, mijn laatste baan was bij het schoolvervoer voor invalide kindertjes van rijke mensen, ja ook mensen met geld kunnen invalide kindertjes krijgen, 12 jaar met veel plezier gedaan, geen dag ziek, ze waren erg blij met me”.
 
Met mijn 75e moest ik stoppen, de rijkaart werd niet verlengd (zucht). Neen, ik verveel me nooit, heb een hele stapel videobanden in een doos gevonden, zoek ik allemaal uit, zat een complete tv serie tussen, van de Onedinlijn, helemaal afgekeken, prachtig.
“Henk ik schrijf verhaaltjes, vind je het goed dat ik wat over jou schrijf dan laat ik het je eerst lezen”. “Je doet je best maar, ik hoef mijn eigen verhaal niet te lezen, dat vind ik niks”. We zullen zien Henk!
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Lees verder

IJdelheid? Minks wekelijkse column 4 juli 2018.

 
IJdelheid? Minks wekelijkse column 4 juli 2018.
 
Over het algemeen probeer ik mezelf te zijn en dat lukt, met schade en schande, redelijk goed (denk ik).
t’ Kost links en rechts door de jaren heen wat barhangers maar dat heb ik er voor over. De échte vaste klanten nemen me zoals ik ben, dat probeer ik bij hen ook en daar hou ik van: gelijkwaardigheid.
 
Ik ben geen bling bling gozer maar laatst betrapte ik mezelf er wel op dat ik mijn nep-Harley bij Florencia altijd met de blinkende uitlaten-kant richting keuvelende terrasknakkers parkeer.
Je zou toch denken dat dit een uiting van ijdelheid is.
Nou, ik heb dat woord even opgezocht en ‘men’ beweert dat ijdelheid het zich toeleggen op betekenisloze uiterlijkheden is.
Laat dat nou juist iets zijn wat ik denk te verfoeien.
 
Dus nu wil ik u bewijzen dat ik juist niet ijdel ben en doe dat middels het bekend maken van een, door mij, tot nu toe, angstvallig achtergehouden, geheim.
 
Ik sta niet te trappelen deze onthulling te doen want de kans is groot dat mijn stoer motorrijders-imago onderuit gaat.
De angst dat ik, na deze openhartige bekentenis, niet meer als krasse knar maar als knorrende kneus wordt aangezien doet mij huiveren.
Ik hoop op begrip voor de situatie waarin ik me zojuist geschreven heb en dat u mijn openhartigheid niet tegen me zal gebruiken.
 
Daar komt tie dan: onlangs heb ik twee flexibele plakbrillenglazen gekocht en ze aan de binnenkant van het vizier van mijn helm geplakt met het voornemen dit nimmer aan een sterveling te laten zien.
Een leesbril en motorrijden lijken me sowieso niet te rijmen.
Wellicht zult u denken: is dat alles! Maar voor mij is het toch een hele bekentenis. Nogmaals, enkel en alleen als ultiem bewijs dat ik een broertje dood heb aan ijdelheid.
Eigenlijk nog een miezerig geheimpje ook over een paar lullige plak brillenglaasjes. By the way, het is overigens wel erg handig.
Nou ja, dit verhaal zegt eigenlijk wel genoeg, ik bén gewoon wel
–lichtelijk- ijdel dus bij deze mijn excuses aan degene die ik in gedachte verachtte omdat ik bij hen ijdelheid verwachtte.
 
Tekstverantwoording: Mink Out.

Lees verder

Papieren rietje. Minks wekelijkse column 27 juni 2018

 
Papieren rietje. Minks wekelijkse column 27 juni 2018
 
Ik ben begonnen met papieren rietjes, dat schijnt goed te zijn voor het milieu, ja je probeert toch je steentje bij te dragen om bij vertrek een kindermaat ecologisch voetafdrukje na te laten.
Goedkoop is anders, ze kosten 4 cent per stuk terwijl hun plastic broertje slechts een halve cent kost.
Na korte tijd wordt de papieren zuigstang week en krijg je een soort van kartonsmaak in je mond.
Tja, dat papieren ding is echt knudde met een rietje.
“Neen Ahmet, ik hoef geen tasje, zo komen we nooit van die plastic soep af, vissen krijgen dat binnen hé, en gaan dood”.
Ik heb de linnen variant, dat scheelt een hoop, denk ik.
Wat het vervaardigen en steeds weer wassen van deze valiezen met het milieu doen wil ik niet eens weten maar je moet toch wát om je gemoedsrust te sussen.
 
“Wellicht iets voor jou Ahmet, linnen tasjes met je naam er op, zou het volgens mij wel goed doen in onze buurt, hoog geitenwollen sokken gehalte, dat spreekt mensen aan, biologisch, gezond én milieusparend.
Haal uw delicatessen bij Santé en krijg een ecologisch tasje mee”.
 
Nou vraag ik me af of wij wel medeverantwoordelijk zijn voor het maken van dat mooie plasticsoepje in zee, met die postbus 51 terreur in dit lage land zijn we zelfs in staat om een theezakje te scheiden.
Zo van het zakje en labeltje bij het papier, het nietje bij het ijzer, het touwtje bij het rest- en tot slot de theeprut bij het tuinafval.
Dan kan je wel denken het is not my cup of tea maar o wee, buurtregisseurs, boa’s en wie al nog niet meer in de snel aanwassende optocht der wetshandhavers weten u wis en waarachtig te vinden.
 
Nou ja we zien wel, in Rusland en Afrika laten ze de olie gewoon in de natuur weglopen, in België blijven ze kernenergie opwekken in centrales die van ellende uit elkaar dreigen te vallen.
De houtkap neemt toe en de ijskap neemt af en wij hier jeremiëren over plastic rietjes die sowieso toch in de vuilniszak verdwijnen.
Laten we hopen dat deze Hollandse nitwitterij zich als een olievlek over moeder Aarde uitspreidt en dat de natuur zich zodanig herstelt dat je er een puntje aan kan zuigen, met of zonder papieren rot rietje!
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

Lees verder

Houd-oe. Minks wekelijkse column 20-6-2018

 
Houd-oe. Minks wekelijkse column 20-6-2018
 
De mannen staan hun mannetje, de oorlog op het groene laken eist zijn tol, muzieksmaken volgen elkaar op en het alcohol promillage stijgt gestaag.
 
Als het bier voor de zoveelste maal de kelen smeert, laat men achtersten van tongen zien en woorden, die men anders diep weg stopt, komen aan het oppervlak.
Zinnige zinnen over de zin van het leven gaan over het barblad.
“Ik vind het leven niks, voor mij hoeft het niet, ik blijf voor haar.
Als zij gaat, zie ik geen reden meer en ga ik ook”.
“Wat lul je nou, jouw bruid gaat nog lang niet, en jij blijft ook”.
 
En nu, nu had de bruid ons toch verlaten, zij was alvast naar t’ feest. Vanaf van Gogh stoeltjes in een sobere kerk zwaaiden wij haar uit. Een kirrende baby en een kuchende bejaarde gaven, in deze galmende ruimte, toepasselijk de levensloop van een mens weer.
Orgelspel, een dominee met vleermuismouwen en het thema van Schindlers list maakte de diepe tragiek kippenvellerig voelbaar.
 
De ontroostbare bruidegom is buiten zinnen, wat nu zonder haar.
Hij kan niet meer bij zijn schat, de deur zit in het slot, en d’r is geen éne timmerman die de sleutel maken kan????
Nou, er is/was er één die de sleutel maken kon en dat heeft hij dan ook gedaan.
Als hij iets in zijn kop heeft, heeft hij het niet in zijn kont, beloofd is beloofd!!
‘Tot de dood ons scheidt’ ging voor hem niét op, de liefde voor zijn bruid ging bij hem verder, respect daarvoor.
 
“Houd-ou (eige) goed” betekent vrij vertaald ‘pas goed op jezelf’ doe dat dan maar en pas ook goed op je bruid.
“Tournee Generale!!!!!!!!!” Het huwelijksfeest kan beginnen want de bruidegom is binnen. Maak er iets moois van. “Houd-ou”.
 
Is dit nou een bizar slot of juist een prachtig einde? Kijk zelf maar.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl
 
Met toestemming geplaatst.

Lees verder

Website by Splendit 2017

logo-1