Vrijdag 17 juni a.s. is er weer een gratis pubquiz bij Café de Conckelaer. Schrijf je in door op de pubquiz poster te klikken. De winnaars een prijs(je) en voor een ieder goedkope bitterballen van het laagste segment. Wacht niet te lang, vol is vol.

Lekker uit Vandaag. Minks wekelijkse column 29-6-2022

Lekker uit vandaag.         Minks wekelijkse column 29-6-2022

 

Een mooie dag. Gratis een heus bloemencorso te water voorbij ons (helaas) tijdelijk terras aan de immer bruisende trekvliet.

Het is pompen of verzuipen. De hulpstukken weren zich kranig en ondanks een enkel zuur gezicht is iedereen in zijn sas.

Drankjes, hapjes, een boot vol nonnen en half naakte met veren getooide schonen, maken er ook voor Jan en Mien met de pet een prachtige dag van.

 

Moegestreden pompen we de laatste plakkers moeizaam van het terras.

In de avondluwte wordt het muisstil op de eeuwige piep in mijn oren na.

Nog een drankje en naar huis, voor die anderen dan. Ik had een beter plan.

Vrij als een vogel zonder zeurende partner die naar huis wil ga ik nog ff.

Een binnenstad vol buurtkroegen. Tevreden op mijn eentje zittend aan de toog zet de ervaren barman een heerlijk fluitje bier voor mij neer.

We bezigen wat horecapraat. Ik bewonder zijn professionaliteit en voel me enorm thuis in deze rumoerige smeltkroes vol leven.

 

Dronken biervliegjes dartelen ongestoord rond de tap. Aan een dunne draad komt geruisloos een spinnetje uit het plafond aangesneld om toe te slaan.

Terwijl er zich een bloederig drama tussen de spin en een vlieg voltrekt, keilen stoere Engelsen in hoog tempo allerhande shotjes naar binnen die ze, na een gruwelijke grimas, telkens snel met een flinke slok bier wegspoelen.   

 

Naast mij ontstaat reuring. Bij een leuk stelletje slaat de sfeer ineens om.

Hij zat schijnbaar steeds aan haar gezicht wat haar plots enorm tegenstond.

“Meen je dat nou fucking echt?” sist hij een paar keer achter elkaar met priemende ogen. Zij pareert net zo fel, tranen wellen omhoog in haar prachtige reeënogen. Ik zit klaar om in te grijpen, laten we zeggen om tussenbeide te komen als de clash daar is. Niemand heeft hier zin in ellende.

Zij loopt vertwijfeld naar het toilet, zal een jeugdtrauma zijn of zoiets.

Terwijl hij aan de bar een toehoorder bezweert hoe leuk deze avond was met dit meisje van zijn werk, loopt zij ongemerkt achter zijn rug naar buiten.

Ik neem een oude borrel en een nieuw biertje. Een zo’n borreltje, heerlijk.

Ik geniet intens van deze avond. Wat zijn we toch weer lekker uit vandaag:-)

        

Tekst: Mink Out.        Binnenkort de bundel.         Meer: www.conck.nl

 

1930 Portrait of a Woman, Yellow and Green. Emil Nolde (German, 1867-1956).

Lees verder

Personeelstekort. Minks wekelijkse column 22-6-2022

Personeelstekort.               Minks wekelijkse column 22-6-2022

 

Als ik haar kamer betreed kijkt ze vanuit haar rolstoel in paniek naar me op. Het huilen staat haar nader dan het lachen.

“Dag meneer”, zegt ze onderdanig, als braaf kind van haar tijd.

Haar zicht wordt minder. “Mam ik ben je eigenste zoon Mink”.

Nu ze door heeft dat ik het ben, barst ze in tranen uit, ze oogt ontredderd.

“Tis niet makkelijk hier. Mijn looprekje is weg en de zuster komt maar niet”.

Ik ken dat gevoel van machteloosheid, heb ik van haar, als er bij mij wat weg is raak ik ook van slag. Ga niet huilen of zo maar het ontregelt de boel flink.

Quasi streng probeer ik haar van de depristemming te verlossen.

“Ja uhhhhh mam als je gaat huilen ga ik weg hoor, daar kom ik niet voor”.

Ik hou het ecologische AH-tasje omhoog “Kijk eens wat ik bij me heb”.

Haar nieuwsgierigheid verjaagt het verdriet stukken sneller dan het kwam.

“Roddelblaadjes, flesje verse vruchtensap, de banaan/sinaasappel was op, vruchtjes, twee gebakjes, tien haringen met uitjes, vers van het mes en als klap op de vuurpijl een eigen gebakken brood, vannacht nog gemaakt”.

 

Ik maak haar hoorapparaatjes nog ff schoon en dan gaan we weer opgevrolijkt in optocht naar de gezamenlijke huiskamer, alwaar eenieder gemest en gevorkt in starthouding zit om op de broodmaaltijd aan te vallen.

Het vers brood, bij allen bekend, wordt met gejuich ontvangen en als ik de welriekende zilte ex-zwemmers onder neuzen doorhaal is het feest compleet.

Hier heerst personeelstekort. Of ik ff het brood kan snijden en smeren en er ook maar meteen de haringen op wil draperen, met of zonder ui naar smaak.

Ik heb eigenlijk geen tijd, personeelstekort doet mijn cafébedrijf ook geen goed. Gedwee kwijt ik me, opbeurend kwakend, van de mij opgedragen taak.

“Waar is Co”. “Die kan haar bed niet uit, te ziek”. “Ik zal het ff brengen”.

“Co, ik heb haring!” Haar ogen schitteren plots als de zwijgende Swarovski miniatuurtjes in het vitrinekastje, die de hele dag haar uitzicht bepalen.

Ze eet langzaam maar genotvol. De gevallen uitjes pluk ik van haar nachtpon.

Ik leer haar wat een boks is en we wisselen die vervolgens ook lachend uit.

Snel Den Ouden Neel in de volle eetkamer een dikke pakkerd en dan moet ik echt gaan, de arbeid wacht. Toch weer wat mensen een beetje blijer gemaakt.

Trouwens, tijd te veel? Kijk eens wat je kan doen. Erg dankbaar werk hoor.  

 

Tekst: Mink Out.                                   Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

 

S.d. Two old people having a meal. Gaetano Bellei.

S.d. Two old people having a meal. Gaetano Bellei.

Lees verder

Bebloed gebit. Minks wekelijkse column 15-6-2022

Bebloed gebit.            Minks wekelijkse column 15-6-2022

 

Aan de eettafel roetsjt hij met beleid de deksel van het bakje.

Een Monatoetje, griesmeel met bessensap, die eenpersoons.

Een duopak, die andere bewaart hij voor morgen.

Snel draait hij het bakje om en mikt de caloriebom op zijn bord.

Het zilveren afsluitrondje pielt hij, tong tussen zijn tanden, van de bodem.

Hij houdt van dit tafereel, elke zaterdag en zondag. Oefening baart kunst.

Wachten tot er lucht tussenkomt en dan licht hij het hard plastic omhulsel. Wanneer de bessensap traag langs het puddinkje naar beneden druipt, heeft het veel weg van zo’n bloedend gebit met slecht tandvlees.

Overigens verhindert dit walging opwekkend vergelijk niet dat hij met veel genoegen zijn dessertlepel pardoes in het ‘bebloede’ toetje plant.

 

Zijn gedachten dwalen af naar Kees. Normaal zouden ze vanavond stappen.

Kees had plots een vriendin op de kop getikt, nou ja, zij meer hem eigenlijk.

Hij droeg ook ineens een cowboyhoed en van die puntlaarzen, vond zij leuk.

Een geruite bloes met zo’n koortje om zijn nek met van die pegeltjes er aan.

Ze doen aan lijndansen. Laatst toen ze op bezoek waren hebben ze het in de huiskamer voorgedaan. Hij leek wel een nicht, met die verfijnde beweginkjes.  Ze zaten ook de hele avond aan elkaar te plukken. Er was voor beiden een hele nieuwe wereld opengegaan zei zij. Alsof ze weer achttien waren, leuk voor ze.

Hij drinkt ook ineens wijn in plaats van bier, vindt tie lekkerder, zegt zij.

   

Ze vond dat lijndansen ook wel wat voor hem. Er was een vriendin voorhanden.

Bij het kennismakingsbezoek begon zij de planten te verplaatsen, was beter. Even een stokje voor gestoken. Verbolgen was ze, en plots weg, ook beter.

De vriendin van Kees ging er op hoge poten achteraan. Hij zou haar beste vriendin intens beledigd hebben, ze wilde alleen maar goed doen.

Kees snelde achter de twee diva’s aan. In de deuropening keek hij vertwijfeld  om met de blik van een moeder die tussen 2 van haar kinderen moet kiezen.

 

Hij stopte het laatste hapje bebloed gebit in zijn mond……….       De bel ging.

 

 

Tekst: Mink Out.                 Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1875 Eugene Manet on the Isle of Wight. Berthe Morisot (French painter) 1841 – 1895.

Lees verder

Het regent zonnestralen. Minks wekelijkse column 1-6-2022

 

Het regent zonnestralen.   Minks wekelijkse column 1-6-2022

 

Kalme zaterdag na-avond, niemand binnen, ik kan huiswaarts.

En daar zijn ze, Perry en Mike, twee getinte top Rijksgenoten. Mijn voortijdig vrijheidsgevoel ebt weg als sneeuw voor de zon.

“Ha Mink, hoest, hebbie een lekker biertje, Adrie komt ook zo.

Ik leg me gedwee neer bij mijn cafébazen lot, pas me aan en tap de glazen vol.

 

Praten over Poetin het hoe en waarom. Logisch of niet. Meningen verschillen, maar we praten met wederzijds begrip en respect zoals dat hoort en mag.

We leren van elkaar en daar kan menigeen nog wel wat van leren, toch?

 

Na de zware kost gaat het gesprek al snel over de muziek uit jeugdige tijden.

Zij, in hun open Surinaamse disco’s onder maanlicht en palmbomen. Wij beschut onder dak dansend achter weerbestendige steen- en glaspuien.

Een ander decor voor hetzelfde doel: de zoektocht naar een ‘lekker ding’ voor even of een nacht, langer en bij tijd en wijle voor levenslang, langer kon niet.

 

Wij, witte gozahtjes baanden ons een weg ‘through loveland’ op muziek van James Brown en Chaka Khan. Die bruine gozahtjes deden niet anders, hoewel.

Na wat heen en weer gepraat kreeg het verhaal aan de nachtelijke bar toch ff een barre wending (voor de witte gozahtjes dan;-).

 

Mike deed zijn best de naam van een Hollands duo uit de krochten van zijn jeugdige herinneringen op te graven, hoe heetten die gasten ook alweer?

Arno en Gradje? Lange Frans en Baas B? Gebroeders Co? Mike vreesde een slechte nachtrust wanneer hij zich de namen niet zou herinneren.

“Neen, het was, het was……… Acda en de Munnik met dat nummer van het regent zonnestralen, daar waren we gek op in Suriname, een topnummer”.

Acda en de Munnik, Het regent zonnestralen, in Suriname? Mijn klomp brak.

Voor ons witte gozahtjes een raar idee, maar overeenkomsten verstevigen de band.  Toch wel lekker dat het, in deze tijd van tegenstellingen en wantrouwen ook af en toe zonnestralen regent, dat geeft me een zalig zomers gevoel 🙂  

 

 

Tekst: Mink Out.        Binnenkort de bundel.         Meer: www.conck.nl

1909 The Sun. Edvard Munch.

Lees verder

Vikingen. Minks wekelijkse column 25-5-2022

 

Vikingen.                Minks wekelijkse column 25-5-2022

 

Moest het nog even op mijn vingers natellen maar na drie jaar uitstel schijnt het er dan toch eindelijk een keer van te komen.

Cor heeft me lang tegen kunnen houden, maar ik heb nu toch echt geboekt voor een overtocht Eemshaven – Kristiansand.

U weet het wellicht wel, van die nieuwe bootverbinding waardoor je niet meer helemaal via Duitsland moet. De nep-Harley gaat ook mee op het bootje.

 

Kwamen de Vikingen ooit hierheen om hun zakken te vullen, zo ga ik nu naar daar om me te verrijken. Dat geintje in Dorestad ben ik zeker niet vergeten.

Nou ja, buiten het dringen in rijen bij musea zal mijn verrijken zonder geweld verlopen. Daar zijn we nu een stuk beschaafder in geworden………. hoewel?

Mijn buit zal meer geestelijk zijn, kennis van een aantal noordelijke schilders.  

Het hoofddoel is Munch, een expressionist. Iemand die schildert hoe het van binnen voelt, in je hoofd, je stemming, blij of zo, maar toch veelal depressief.

Je weet wel die man van “De Schreeuw”. Hij hoorde de natuur in paniek gillen.

Het nieuwe Munchmuseum in Oslo staat als belangrijkste op mijn reislijst.

Onderweg doe ik de plekken aan waar Munch woonde en werkte, heb al wat voorbereidend werk gedaan en krijg ook nog een snelcursus van kenners.

Het plan is verder om vanuit Oslo naar Mora in Zweden te rijden alwaar Anders Zorn woonde, een impressionist, (geeft weer hoe de omgeving ervaren wordt), jaargetij, dagdeel. Meestal grof geschilderd, zeg maar een impressie.

 

Dan met de nep-Harley door naar Stockholm Het Nationaalmusee, mooi.

Een andere highlight zal de lange brug van Zweden naar Denemarken zijn.

Na aanvankelijk met wat tegenslag, een paar jaar geleden de hoogste brug van Europa te hebben bereden, zal nu de langste geslecht moeten worden. Vervolgens naar Kopenhagen en Skagen (Skagen museum). Severin Krøyer en de familie Ancher, schilders van statuur waar ik ook meer van wil weten.

Dan is het weer tijd om richting mijn eigenste Nederlandje te rijden. Ben dan altijd weer blij thuis te zijn. Voorpret is er genoeg, ik popel me rot:-)

Waarom deze noordelijke schildersroute? Dat komt door Christa Zaat, een kunstkenner pur sang die mijn hoofd op hol bracht, dank daarvoor :-).

Ik hou jullie t.z.t. graag op de hoogte van mijn avontuur bij die Vikingen.     

 

Tekst: Mink Out.                                   Bundel verkrijgbaar: www.conck.nl

1892 Summer Evening at Skagen, aka the Artist’s Wife with a Dog on the Beach. Peder Severin Krøyer.

Lees verder

Schilderen met woorden. Minks wekelijkse column 18-5-2022

Schilderen met woorden.   Minks wekelijkse column 18-5-2022

 

De avondmist versterkt langzaam zijn verstikkende greep op de uitgestrekte velden. Een trekschuit glijdt mysterieus geruisloos door rimpelloos water.   

Een met populieren bezoomde zandweg verdwijnt daar, waar een afzwakkende zon zijn trillende horizon zo vlak voor het duister zacht kust.

 

Kevertjes zoeken beschutting in de langzaam sluitende bloemen der waterlelies. Een wakkere kikker verorbert nog even een te traag torretje.   

Dreumesen op de oever zien met gedempte nieuwsgierigheid de zwijgende schuit traag aan zich voorbij gaan. Damp trekt vanuit de walkant het kalme water op. Even nog is de spiegeling der hoge populieren zichtbaar.           

 

Dreumesen duimen zichzelf in een diepe slaap. Stille trekschuitmannen worden loslippig door borrel en bier. De zon is onder. De maan zoek.

Nevel en duister hullen dit landschap in een schijnbaar peilloze leegte.

Niets meer te doen. Gestreeld door de wind ruisen de populieren zacht.

Een haas is het haasje omdat de familie vos ook nodig aan de maaltijd moet.

De rivier vindt blindelings zijn weg naar lager gelegen gebieden.

 

Dan, verschijnt langzaam weer het ochtendgloren. De eerste zilveren stralen strijken over dit ogenschijnlijk warm doch kil toegedekte stukje aarde.

De trekschuit glijdt weer langs. Enkel het hoofd van de stuurman en de mast pieken boven de mist uit. Een surrealistisch schouwspel door niemand gezien.

Het land ontwaakt. Een koekoek roept zijn nimmer te vergeten naam. Vissen komen boven water en plonzen speels terug. Koeien loeien, vogels fluiten.

Het melkmeisje haast zich om haar meiden snel en vakkundig te verlichten.

Kevers verlaten hun lelie. Kinderen met hun boeken naar de boerenschool.

 

Had even geen geschikt onderwerp vandaag dus heb ik een beetje geschilderd. Geschilderd met woorden. Ik hoop dat het jullie bevalt.

 

Tekst: Mink Out.        Binnenkort de bundel.         Meer: www.conck.nl

 

1883 The boat passing. Emile Claus.

Lees verder

Biljartzaal. Minks Wekelijkse Column 11-5-2022

Biljartzaal.                 Minks wekelijkse column 11-5-2022

 

Bij binnenkomst, net na openingstijd, lag er al een keu op onze favo biljarttafel gelijk het badlaken van een Duitse toerist op een ligstoel. Twee mannen zaten aan de bar te koffieën.

Op zeker van hen dit egoïstisch teken van ultieme bezetting.

Wij namen een ander biljart dat slechts qua situering heel ff onwennig was.  

 

Waar jaren geleden alleen gewone carambolebiljarts stonden waren de pool- en snookerbiljarts duidelijk in opmars. Er stonden nog maar 2 ‘ouderwetse’.

Net als onze tijdsgenoten werden het er steeds minder, tis niet anders.

Het liep aardig vol. De mannen waren in opperste concentratie bezig.

Een jonge man en vrouw plaatseerden zich aan de centrale snookertafel.

Niets om je over op te winden maar toch, haar zwarte pantalon was, zo te zien, met zorg gekozen en deed haar billen bijzonder appetijtelijk uitkomen.

 

Ze was gesignaleerd, maar buiten wat steelse blikken bleef het rustig.

Koffie, bier en broodjes kroket gingen rond, het was heerlijk verpozen.

De enige, enigste vrouw, die van die jonge man, kreeg het blijkbaar warm en trok haar vest uit. Een zwart bovenstukje met redelijk decolleté en blote buik werden zichtbaar. Zeg maar ff een soort S10 Eurovisie songfestival outfit.

Onrust in de biljartzaal, de zuiverheid van stoten liet plots te wensen over.

Vooral als de frisse bloem zich quasi onwetend boven het groene laken vooroverboog, maakten de steelse blikken plaats voor priemende haviksogen.

 

De overmacht van aandacht voor haar katachtig bewegen begon de jonge man toch wat te nerveuzen. Haar ogen fonkelden toen hij in haar oor fluisterde. Ze glimlachte en trok, tot ieders spijt, sarrend traag haar vest weer aan.

Niet lang daarna gaf hij haar, wellicht ook als egoïstisch teken der ultieme bezetting, een innige kus. Kort daarna ruimde ze het (speel)veld.

Na wat geroezemoes keerde de concentratie in de biljartzaal weer terug.

 

Geen onvertogen woord. Geen grensoverschrijdend gedrag. Geen gedoe.

Enkel een mooi spel tussen een vrouw en een roedel mannen, prachtig toch.  

 

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

1807 Game of billiards. Louis Leopold Boilly.

Lees verder

Glashelder. Minks wekelijkse column 4-5-2022

Glashelder.                          Minks wekelijkse column 4-5-2022

 

 “Ik heb er drie, neem er ook maar een, de doos zit nog dicht.

“Wat zijn het voor dingen dan”, vroeg ik mijn zeker niet gierige vriend, die onvermoeibaar de allerbeste koopjes weet te vinden.

“Mink, gozer, tis een elektrische raamwisser met luxe inwasser”.

“O, zoiets zoek ik dan mijn hele leven al. Eindelijk het ultiem geluk gevonden”.

“Ga nou eens met je tijd mee ouwe man. Van dit soort dingen word je blij.

Pak an, gratis en voor niks. Je ramen zullen glanzen als nooit tevoren”.

 

Met het pakket onder mijn arm liep ik het café binnen en voelde de ogen van menig biertjesnuttiger en wijnnipper gefixeerd op de doos met vraagteken.

Ik zette hem nonchalant op de bar en liep weg om de meningen te scherpen.

Teruggekomen stond er een kring van neuzen als gierensnavels rondom het pakket. “Daar krijg je spijt van. Veel betaald? Echt een waardeloos ding”.

“Gratis, ga toch eens met je tijd mee man. Zuigt het vuile water van je raam.

Das wel zo hygiënisch. We gaan hem zo meteen proberen. Ff de accu opladen”.

 

De gebruiksaanwijzing was overbodig, wij wisten het heus wel hoe het werkte.

Na veel gehannes was alles gereed. Een krakkemikkige plantensproeier met een gespannen bondvachtje er boven fungeerde als luxe inwashulpstuk.

Met een volle accu was, in optocht, het eerste vuile raam snel gevonden.

Na een veel te lange tijd van constant gesproei en intens gewas met het vervaarlijk doorbuigend ‘luxe inwashulpstuk’ kon ik naar hartelust wissen.

Aanvankelijk leek het te lukken maar het stofzuigwissertje was wel erg smal.

Meerdere keren over hetzelfde stuk gaand zette de belofte: ‘streeploos schoon’, zoals de tekst beloofde, wel in een zeer dubieus daglicht.

Datzelfde daglicht waarin een groeiende wirwar van strepen wat weg had van een mikadospel. De groeiende irritatie werd een gevaar voor mijn omgeving.

 

Kees kon het apparaat, voordat ik het woest tegen de grond smeet, nog net uit mijn handen trekken. “Die neem ik wel mee, jij snapt het echt niet.”

Spons en gewone wisser gepakt, flits, flat, flanderen en schoon is je glasbezit.

Kees heeft hem thuis na veel gevloek, bij het afval gegooid, dat was um!!

Een elektrische raamwisser. Tis helemaal niks. Laat dat ff glashelder zijn.

 

Tekst: Mink Out.        Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

S.d. Ramen lappen. Johan Antoni de Jonge 1864-1927 (Simonis en Buunk).

Lees verder

Erbarme dich. Minks wekelijkse column 20-4-2022

Erbarme dich. Minks wekelijkse column 20-4-2022
Het is begin jaren zeventig. Zondagmorgen in huize Den Ouden Neel, toen nog Den Jonge Neel, zullen we maar zeggen.
Door het huis klonk Rudolf Schock, operettezanger van weleer. Vervolgens steevast de Wiener Sängerknaben, waarvan er nog wél wat op deze aarde rondlopen mag ik voor hen hopen.
Prachtig gezang om te horen. Kan nog steeds veel van die nummers uit mijn hoofd meezingen, alleen niet zo hoog als die onvolgroeide stemmen dan.
Hier heeft mijn liefde voor klassieke muziek zijn oorsprong gevonden.
Maar toch zat er een lichte gene bij het beluisteren van deze muziek. Velen waren 40-45 nog niet vergeten, dus al wat Duits was bleef voor hen stinken.
Het geluid stond dan ook nooit te zacht, maar ook zeker niet te hard.
Het prachtige Duitse lied door dit jongenskoor ten gehore gebracht: ‘Schlafe mein Prinschen schlaf ein’ riep nog steeds de verkeerde beelden op.
Zoals Adolf H die zo’n blond Aries knaapje in lederhosen gevoelig in het wangetje knijpt, voor een in slaap sussend propagandafilmpje für das Volk.
Ondanks dat ik het een mooi lied vond had ik dat toentertijd en wat later toch ook wel een beetje, dat negatieve. Het klonk wel heel erg Duits.
Maar tijd heelt alle wonden. Dus toen ik laatst het slaapliedje van onze zuiderburen weer hoorde, versterkte dit juist mijn saamhorigheidsgevoel.
De Duitsers zijn nog meer onze vrienden geworden, behalve met voetbal dan.
Ik denk dat dit, bij mij in ieder geval, veel te maken heeft met Vladimir P die nu, gelijk Adolf H, in Oekraïne te vuur en te zwaard dood en verderf zaait.
Je zal er zitten, familie weg, levenswerk weg, je hele omgeving weg, drama.
Een stad als Marioepol, 500.000 zielen, allemaal op de vlucht of dood(sbang).
Laatst weer zo’n lied dat zijn Duitse titelboodschap lijkt te smeken.
Dit keer begeleidt door een Joodse vioolvirtuoze*: Erbarme dich, mein gott.
Nou ben ik totaal niet gelovig maar laten we het dan in Godsnaam maar bij de essentie houden: Heb genade (met dit arme Oekraïne volk). Erbarme dich.
Tekst: Mink Out. Bundel verkrijgbaar op www.conckshop.nl
1893 Julie Playing a Violin. Berthe Morisot.
1893 Julie Playing a Violin. Berthe Morisot.

Lees verder

65 jaar. Minks wekelijkse column 13-4-2022

65 jaar.                       Minks wekelijkse column 13-4-2022

 

Ieder jaar op 5 april ben ik jarig. Zolang het nog duurt dan hé.

Dus niet geheel toevallig dit jaar ook weer. Voor de 65e keer nu. “Tik um an ouwe”, kan je nu met een gerust hart zeggen.

Had besloten er geen ruchtbaarheid aan te geven.

Een fundraising om me in het zadel te houden, een handtekeningenactie, allemaal prachtig maar nu was het wel ff welletjes met die “Minkverering”.

Had genoeg in de schijnwerpers gestaan de laatste maanden. Nu even niet!!!

 

Dus dit jaar geen perongelukke, en passante hint op FB om de klok te luiden.

Had er trouwens ook geen fut voor. Lag met piepende longen doodziek in bed. Neen, niet gewoon Cor. Een zware griep met lammige benen en hevige koppijn.

En dat alles vergezeld van een nieuw koudefront, sneeuw en Saharazand.

Deze natuurverschijnselen maakten dit ouder worden er zeker niet leuker op.

Ook ik takelde dus gewoon af. Krachteloos staarde ik naar mijn plafond.

Was toch in de veronderstelling uniek te zijn en de wrede gesel der aftakeling te kunnen ontlopen. Ik zou nooit ouder worden, dat vertikte ik. Jammer joh!!!

Mij was nu blijkbaar toch ook hetzelfde lot als mijn voorvaderen en moederen beschoren. Ook ik ging schijnbaar met een rotgang richting het graf.

 

Wel witte gympies gekocht. Niet zozeer om voor de ouderdom uit te kunnen snellen, maar de kleur geeft mijn jeugdigheidsgevoel wel een enorme boost.

Daarentegen lopen ze ook nog eens heerlijk, maar dit enorm comfort verschaffen hun zwarte alterego’s volgens mij evengoed.

Neen deze 65e verjaardag was zeker geen explosie van optimisme. Ik werd steeds zieker en het nachtelijk gepiep van mijn longen was niet van de lucht.

De paracetamol ging er in als snoep en de hoestdrank klokte heerlijk weg.

Mijn door slaap aan elkaar plakkende wimpers kreeg ik ‘s morgens lastig open. Maar plots was hij er dan toch, de zonovergoten Kellogg’s Cornflakes ochtend.

Het leven bruiste weer in alle hevigheid door mijn aderen. Als een Phoenix herrees ik uit de as. We waren terug van weggeweest, een nieuwe ronde.

Trouwens dat niet meer hinten dat ik jarig ben doe ik echt nooit meer.

Tegen het einde van mijn verjaar-dag stelde ik beteuterd vast dat dit wel een heel erg stille verjaardag was geweest. Gelukkig hield Fieps me gezelschap;-).

 

Tekst: Mink Out.        Binnenkort de bundel.         Meer: www.conck.nl

1919 Zelfportret met Spaanse griep. Edvard Munch.

Lees verder

Website by Splendit 2021