IN DE HERFST EN WINTER 2022/23 IS DE CONCKELAER, EN DAARMEE OOK DE CONCKSHOP, VANWEGE ENERGIEBESPARENDE MAATREGELEN OP WOENSDAG GESLOTEN…

Matthijs.                    Minks wekelijkse column 23-11-2022

Matthijs.    Minks wekelijkse column 23-11-2022

Bart Boos draait zich om in zijn grafje (*1) nu Superspits Matthijs, BNN/VARA, noodgedwongen het veld heeft geruimd.

Het boegbeeld van hip Nederland is van zijn voorplecht gevallen.   

Terwijl hij daar voor een grensoverschrijdend bedrag (*2) sociaal correct zat te doen met aandacht voor LHBTI-ers tot slaaf gemaakte e.v.a. getergden, deed hij buiten beeld blijkbaar zelf het tegenovergestelde.

Schijnt dat er best veel mensen klachten over hem hadden dus waren het geenszins incidenten.  

Nou had ik van die Thijs sowieso geen hoge pet op, maar er was een reden.

Vrienden probeerden me bij DWDD te krijgen om mijn columns onder de aandacht te brengen, maar ik was schijnbaar niet bekend- en literair genoeg.

Dit tragisch voorval stond mijn kijkplezier regelmatig in de weg.

Maar ook wrok slijt. Laatst de aflevering van ‘Matthijs gaat door’ gekeken met Boudewijn de Groot er in, vond het steengoed. Begon hem zowaar te vergeven.

Hij is duidelijk enorm gedreven, dus vraagt dat het uiterste van zijn mensen.

En dan bij zo’n hoog-niveau-programma als DWDD 5 dagen in de week.

Ik geef het je te doen zonder uitbarstingen.  

Deze vakidioot gaat uit zijn pan als er iemand de boel verkloot, wellicht ook al bij een verdenking daarvan. Dan slaat hij door, nooit goed te praten natuurlijk.

Zo’n kijkcijferkanon krijgt macht en wordt een soort onderkoning. Niemand spreekt zo iemand tegen. Tis een f*cking money machine.

Van hoog tot laag doet er zijn voordeel mee. Iedereen wil bij hem werken. Staat natuurlijk wel erg goed op je CV als je bij Matthijs was.  

Ok, hij is te ver gegaan en had zich duidelijker moeten excuseren, dat wel.

Maar dat je dan zo’n fenomeen als Matthijs helemaal afknalt gaat me wel een beetje te ver. Dat is gewoon zonde van zijn enorm talent.

Nog even dit: in Qatar is men veel beter in grensoverschrijdend gedrag en daar mogen ze wel gewoon doorgaan. Zélfs als we het al van tevoren weten.

Zal in de cultuur zitten, je kan die uiteraard niet met de onze vergelijken;-).

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

(*1-2) Grapjes zijn niet helemaal van mijzelf. Vond dat die grove van Bart Boos er wel in kon omdat hij zelf ook wel van een potje grove humor hield.

1900 Golgotha. Edvard Munch.

 

Lees verder

Prettige wedstrijd.             Minks wekelijkse column 12-10-2022

Oranje is weer eens in een dubieus land neergestreken om een gooi te doen naar het wereldkampioenschap mannenvoetbal.

Alles, behalve het geld, stinkt hier van alle kanten.

Dezelfde neus die subliem functioneert waar het gaat om geld verdienen weigert dienst, wanneer de stank uit de bouwputten van Doha omhoog walmt. Als het circus eenmaal in volle gang is zitten we, en block, met een wasknijper op de neus net te doen of deze bloedt.

Op het nieuws zag ik afgedankte gastarbeiders terugkomen uit Qatar.

Eentje had een betonnen paal of zo op zijn been gehad, die lag hulpeloos in een schamele hut op bed. Een andere man kwam aan in een lijkkist en werd op een open vrachtwagen naar het kerkhof gereden. Uit het land waar het geld in miljarden uit de grond bulkt kwam geen enkele euro als vergoeding mee.     

En het ‘leeuwendeel’ laat het gewoon gebeuren. Ieder met zijn eigen reden maar vaak komt het er wel op neer dat die reden geld gerelateerd is.

Je gaat erin mee omdat bijna iedereen dat doet. Tis een soort van massahysterie. Dat is in de geschiedenis wel vaker een manier geweest om mensen bij grove misstanden te overtuigen even de ogen te sluiten.

Gelukkig heb ik geen gratis tripje Doha, anders had ik dit niet eens kunnen schrijven. Ok, ik heul ook mee. In mijn café zorgt het voor gezelligheid (zolang we winnen;-) en het brengt extra ‘reukloos’ geld in de la.

Met dit stukje probeert deze hypocriet zijn schuldgevoel te verminderen.

Ik kan er op mijn eentje toch ook niks aan doen dat daar bouwvakkers bij bosjes onder erbarmelijke werkomstandigheden doodgaan, of wel???

Tuurlijk is het niet pluis wat daar gebeurt. Het eeuwenoude verschil tussen arm en rijk wordt ons hier nog steeds genadeloos onder de neus gewreven.

En nou niet ineens onze KHH Prins Pils op een weegschaaltje leggen.

Dat is wel heel erg flauw gezien ons eigen overgewicht in dezen.

En op de massahysterie om het feest te boycotten hoeft niemand te rekenen. Het merendeel zit daar gewoon niet op te wachten. Die willen wereldkampioen worden. Al is het maar eens in je lange luxe leven. De derdewereldlanden ten spijt. Tot slot wens ik u en mezelf, na dit verhaal, nog een ‘prettige wedstrijd’.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1861 De drenkeling. Jozef israels.

 

Lees verder

Milieulijmen.                        Minks wekelijkse column 12-10-2022

Milieulijmen.                        Minks wekelijkse column 12-10-2022

Hier zit ik dan met een hardloopmailloot, dikke wollen sokken, ochtendjas en warme opapantoffels dit stukje te schrijven.

Luigi Ciapponi 7 maart · La fabbrica ad Asnières 1887 The factory at Asnières. Vincent van Gogh. – The Barnes foundation,Pennsylvania –

 heb alleen, op zijn Hagenees gesproken, ijskâhwe klâhwe, dus moesten de vingertoppen van mijn handschoenen eraan geloven.

Het doet me denken aan een marktkoopman in de extreme winter van ‘78/’79.

De energierekening blijft op deze manier nog een beetje binnen de perken en dat het goed is voor moeder aarde begrijp ik zo langzamerhand ook wel weer.

Voor zover ik me dat zelf niet besefte zorgden anderen daar wel voor.

Het wordt me, als geforceerd trechtervoeren van de gans wiens lever een delicatesse is, ruw en in grote hoeveelheden door de strot gepropt.

Weermannen en vrouwen werpen zich op als ware natuurbeschermers en geven mij het gevoel alsof ík het gedaan heb en zij het allemaal zo goed doen.

Zet de radio aan en een programma heet plots Klimaatstudio of zo.

Binnenkort hebben we ook een heus energieweerbericht, zodat je weet wanneer het slim is de was te draaien en de auto op te laden.

En dan die bloedirritante reclamespotjes van Milieudefensie, met die zwaar overdreven weer berichten van de toekomst. Hagelstenen als tennisballen??

Extinction Rebellion zijn die mensen die als paddenstoelen uit het wegdek ploppen en het verkeer ontwrichtten om ons hun heilige mening op te dringen.

Onuitstaanbaar, maar niet genoeg vonden zij. Nu gaan ze voor de kunst.

Plakken zich met hand of hoofd vast aan dure schilderijen, nadat ze het besmeurd hebben met soep of zo.   

Tot nu toe alleen beschermde doeken. ‘Publieksvriendelijk’, maar wel met een soort afpersingswaarschuwing van het kan ook op onbeschermde canvassen.

Ok, nu weet ik het dus wel, dat we milieuproblemen hebben, ik ben overtuigd.

Maar laat me een klein beetje met rust, anders wordt het echt vervelend.

Er blijkt trouwens geen snelle milieuvriendelijke secondelijm te bestaan.

Ik heb echt gezocht, het bestaat gewoonweg niet. Dus óf het milieulijmen is voor de bühne. Zit na die snelle loskoming bij die Jinek misschien wel wat in.

Óf men gebruikt milieubelastende secondelijm. Wellicht kinderachtig om daar een punt van te maken, maar ik vind dat milieulijmen ook niet echt volwassen.    

Dat Jinek tafelincident had wat weg van iemand, hosanna, op het schild hijsen.

Ok, hij was er uit eigen beweging opgeklommen en had zichzelf ‘onlosmakelijk’ vastgezet, maar dat is ook wat de gemiddelde dictator doet om anderen zijn wil op te leggen. Ik ben best voor een gezond milieu, maar het kan anders.

  

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

  1887 The factory at Asnières. Vincent van Gogh.  

Lees verder

Nachtleven.                         Minks wekelijkse column 26-10-2022

Nachtleven. minks wekelijkse column 26-10-2022  

Gezellige doch intensieve borrel met nahang in het café.

Klaar. Nu ben ik zelf wel weer eens aan barhangen toe.

Parkeer Tutje waar het net kan en ga naar een laat-open-tent.

Zou ik binnen komen? Aardige portiers die me meneer noemen.

Rugzak gratis in de garderobe. Een aardig meisje noemt me ook meneer.

Naar binnen. Kleiner dan ik had gedacht. Niet veel mensen maar tis nog vroeg.

Het eerste biertje is top getapt met een mooie schuimkraag, kost 3,80 ik geef 5 euro. Aan het eind van de bar staat een stel, hij nog zeker 10 jaar ouder dan ik, zij 20 jaar jonger dan ik. Hij heeft wel weer meer haar dan ik.

Zij drinkt duur, hij betaalt. Zijn stoere blik probeert me te doorboren met het doel mij te imponeren. Onderwijl kneedt hij fors haar lillende billen.

Het korte rokje kruipt op en onthult de plakranden van haar ‘sexy’ kousen.

De botoxlippen in haar mager gezicht vormen een valse oase van verlokking.

De met zwart aangezette ogen accentueren de diepe holtes in haar schedel.

Ik bestel nog een biertje en krijg zo’n te dure, afgepaste met te veel schuim.

Hij tikt te lang aan de zijkant van het glas om de tijd van optrek te vullen.

Kost ook 3,80 ik geef 4 euro. Dat zal deze sfeerbederver leren.

Even naar het toilet. Tijdens het plassen gaat het mis, ik moet naar huis. Dat ouder worden begint zich, met enkele regelmaat, aardig te manifesteren.

Kan me nog net een beetje redden en vindt mevrouw plakkous naast mijn kruk.

“Ik ben hier voor jou”, exploiteert ze lispelend mijn alleen zijn. Ik verzet me tegen het voorover vallen in de onpeilbare dieptes van haar te grote pupillen.

Ik trek mijn schouders op met een stoïcijnse ‘o ja joh’ blik.

Ze is plots niet meer verliefd op me en haakt snel aan bij een andere lamlul.

Weer een bezoek aan het toilet. Ik moet nu toch echt heel nodig naar huis.

Bij gebrek aan klanten/gasten/mensen danst het personeel gemaakt vrolijk op de muziek mee om de sfeer te veinzen die er, op dit moment, helaas niet is.

Ik moet hier weg. Negeer de bezuinigende barman, wens het garderobemeisje en de aardige portiers een fijne avond en geef de fooi die ze dik verdienen.

Rij vlug naar huis en stap snel onder een warme douche en koester mezelf.

Schiet mijn ochtendjas en pantoffels aan en neem een dampende kop koffie.

Met Tijgah en Pantah uitgestrekt lui op mijn bureau, schrijf ik dit verhaal.

Ik zit hier eigenlijk best, misschien word ik te oud voor het nachtleven?

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1925 Portrait of the dancer Anita Berber. Otto Dix.  

Lees verder

Visitekaartje.         Minks wekelijkse column 19-10-2022

De expositieruimte vult zich met voorname dames en heren.

Te zien zijn werken van Peder Severin Krøyer, een topschilder uit de Skagenschool in het uiterste noorden van Denemarken.

Skagen is een vissersdorp, een beetje te vergelijken met Scheveningen.

Stuifduinen met helmgras en een zandstrand beschermen deze smalle landtong tegen de vaak woeste golven van het Skagerak en ik kan het weten.

Terug naar 1894 of zo in de expositieruimte uit het begin van dit verhaal.

Een van de meest opvallende werken is het levensgrote schilderij van Marie, de vrouw van Peder. Geschilderd op zo’n intense wijze, welke enkel is voorbehouden aan een schilder met een diepe adoratie voor het model.

Zijn verliefdheid spat van het doek door de manier waarop zij, in strelend maanlicht aan een kabbelende kustlijn, dromerig voor zich uit staart.

Een jonge Zweedse componist ‘Hugo’ staat als aan de grond genageld het meesterwerk te bewonderen. Erger nog: háár te bewonderen.

Is het wellicht mogelijk verliefd te worden van alleen een beeltenis?

Uit dit verhaal blijkt van wel. Hij zoekt Marie op en maakt er werk van.

Door de achteruithollende geestelijke gesteldheid van Peder zitten er al de nodige barsten in hun eens zo sterke twee-eenheid. Hugo is precies op tijd.

Als Peder bij de zoveelste opname in een psychiatrische kliniek afkoelt gaat het mis, voor Peder dan. Niet voor Hugo, die wint het hart van mooie Marie.

De twee overspelige types laven zich dorstig aan het spannend spel der verboden liefde en u raadt het al, Mary raakt zwanger van de hijgende Hugo.

Een echtscheiding kan niet uitblijven dus eindigt een sprookje waar het andere begint.

Na aanvankelijk wat aarzeling van Hugo’s kant, hij voelde zich ietwat overrompeld, gaat het nieuwe paar toch maar samenwonen.

Daarna nog meer pech voor Peder, hij overlijdt aan een gevorderde Syfilis. Dit wilde ik, na mijn geroddel over Marie’s geslipper, toch ook wel even vermeld hebben.

Eigenlijk tragisch dat het schilderij, in volle passie van zijn geliefde gemaakt, slechts als visitekaartje diende voor de man die haar wegnam.

  

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

 

1892 Evening at Skagen, aka the Artist’s Wife with a Dog on the Beach. Peder Severin Krøyer.

 

Lees verder

Uitgedruppeld.           Minks wekelijkse column 12-10-2022

Uitgedruppeld.           Minks wekelijkse column 12-10-2022

 

Drup, drup, drup. Eens was ik de macho van Florencia.

Iedereen liep linea recta op me af, bij mij moest je zijn.

Ik was geen dag absent, betrouwbaar en altijd even slagvaardig.

Grote vleugelmoer bovenop aandraaien en de eerste druppels vielen drup, drup, drup, in mijn versgemalen fluweelzacht koffiebed.

De geur verspreidde zich als een lokkende geest door de zaak naar buiten. Niemand bood weerstand tegen deze strelende lucht van huiselijkheid.  

Mensen kwamen er in drommen op af, rijen dik. Smachtend naar een bakkie.

Begin jaren zestig mannen met punters, kippenkont en vetkuif. De dames in petticoat en getoupeerd haar. Eind jaren zestig de Afghaanse jassen.

In de jaren zeventig plateauzolen en Volendambroeken, wat zagen ze er uit.

Tegenwoordig koptelefoon op het hoofd en een flesje water in de hand.

Ik doe net of ik gek ben en geef ze te drinken uit mijn melkblanke kelken.

Koffie, verkeerd of extra verkeerd. U vraagt en wij tappen, met of zonder knipkaart. Eurootje een bakkie, suiker en roerstokje zelf pakken.

Drup, drup, drup. 2002 dat gedoe met die euro. Was wel ff wennen.

Toen moest dat roken er ook ineens uit, was niet gezond zeiden ze.

Stond hier af en toe blauw van de rook, was normaal, niemand klaagde.

Dus iedereen massaal naar buiten om te paffen, zelfs midden in de winter.

Ja, en ook nog ff door die coronatijd heen, wat een ramp was dat zeg.

Afhalen en wegwezen. Gedoe, rood wit lint over de buitenbank, terras weg.

We hebben hier wat meegemaakt en het meer dan glansrijk doorstaan.

Drup, drup, drup. Op een bepaald moment begonnen de mankementen.

U kent het wellicht, je wordt ouder en dan langzaam wordt het minder.

Ik bleef druppen. Vaak genoeg aan geholpen maar op een gegeven moment ging het echt niet meer. De tijd van gaan was gekomen, het waren 60 mooie jaren.

En hier sta ik dan werkloos in de spoelkeuken, misschien ga ik het museum in.

Op mijn plek staat nu een zwart/chromen uitslover koffie te maken.

Zo’n modern ding met van die pistons, beetje een groot kreng ook hoor.

Nu ik er goed over nadenk is het eigenlijk net zo’n kapsoneslijder als ik toen.

Ik hoop dat hij met net zo veel plezier als ik de traditie van een lekker Florencia bakkie koffie voort zal ‘zetten’. Ben er eigenlijk wel zeker van:-)

Ik ben helaas uitgedruppeld, bij deze een laatste groet, het gaat jullie goed.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

Lees verder

 Zondagszuur.             Minks wekelijkse column 5-10-2022

 Zondagszuur.             Minks wekelijkse column 5-10-2022

Als de zon op zijn naamdag al wat uren omhoog klom en ik met een drank- en knoflookkegel de portiekdeur met een rubberen sleutel probeerde te openen, passeerde die familie mij.

Ze gingen hun god vereren en ik vond dat helemaal best.     

Vader en zonen in stemmig zwart, op afstand gevolgd door een gerokte moeder en dochters getooid met zwarte hoedjes. Een opmerkelijk groepje.  

De mannen groette ik semi-officieel, de dames trakteerde ik op een joviale knipoog, hetgeen resulteerde in schattig zacht tienermeisjesgegiechel.     

Ze waren van de zwarte kousenkerk achter mij, hij was er al jaren de koster.

Een huis van de ‘zaak’ en met de begrafenissen die hij óók voor de kerkgemeente verzorgde, meegerekend konden ze goed rond komen.

In huis was het altijd een gezellige drukte met de vier meiden die met moeder van allerhande lekkers uit de oven toverden, dan konden ze later hun mannen verwennen. De twee zonen waren onder zijn hoede, dat was beter.

De kinderen liepen lekker in de lijntjes, daar was hij blij om.

Had hij wel anders meegemaakt, daar werd je als familie niet vrolijk van.

Doch toen de oudste dochter uit dit huisje weltevree een vriend ontmoette en van de door de kerk verboden vruchten at, was het uit met de (familie)pret.

Na het degelijk grijs stond ze plots onder een uitbundige regenboog van kleur.  

Tot laat in de disco was toch wel ff wat anders, dan vroeg naar de kerk.

Kleding die je zelf leuk vond was wel wat anders dan de hobbezakken die door de kerkbeugel konden. Sporten en tv kijken wanneer je wilde, was dat zondig?

Waar eens psalmversjes tijdens het koekjesbakken door het huis zweefden klonk nu een meerstemmige klaagzang, telkens bruut onderbroken door getier.

Een deur sloeg met een klap dicht. Haastige voetstappen daalden van de trap. Een auto reed met gierende banden weg. Het zou nooit meer zo zijn als toen.

In de kerk werden ze met de nek aangekeken. Roddel en achterklap werden hun deel. Ze hadden de dochter gezien, gekleed als Bathseba. Zij kwam stiekem langs als vader een begrafenis had.

Met de komst van een kleinkind werden de gelederen schoorvoetend gesloten. Ze zijn verhuisd, ver weg van dit zondagszuur.           

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

 

Ca.1886-88 Sunday Mass. Gari Melchers (American artist) 1860 – 1932.

Lees verder

Krak, krak, krak.                Minks wekelijkse column 28-9-2022

Krak, krak, krak.                Minks wekelijkse column 28-9-2022  

Het was een heel gesjouw die trap op, maar ze begonnen bij de 1e etage. Dan werd het naarmate ze verkochten steeds lichter.

Een lift ontbrak in deze 3 etages hoge flat met zijn uitzichtloze galerijen, die zich over de hele lengte van de straat uitstrekten.  

Peter knipoogde bemoedigend naar zijn maat Kees, stopte het hemd in zijn broek, haalde de handen door het haar en belde bij de eerste woning aan.

Truus, in peignoir afgetopt met warmwaterkrullers, deed geeuwend open.

“Leâh jassie kaupe buâhvrâh, helluf van de près”, sprak hij joviaal leunend op een rolcontainer vol leren jassen, voorzien van prijskaarten en labels.

Vannacht hadden ze de partij weggehaald, nu op zondagmorgen snel verpatsen. “Jezus Peet, dach eâhs dat ut de Jehova’s getùige warûh. Zeikâh gestaule?”

   

**Ik ga niet in het Haags verder, u begrijpt nu wel dat het Hagenezen zijn**

“Nee buurvrouw tis goudeerlijke handel. Winkel ging failliet, droevig verhaal. Vandaar dat we ze voor een zeer aantrekkelijke prijs kunnen verkopen”.

Terwijl Peter zijn verkooppraatje afdraaide hield Kees een (schuin) oogje op de straat om bij een verstoring van de markt tijdig in te kunnen grijpen.

“Tussenhandel” en consument deden beiden goede zaken. Peet en Kees een uitpuilende knip en een groot gedeelte van de flat liep er voor weinig goed bij.

   

Op het bankje onder de palmbomen van de beschilderde blinde muur zat een select aantal flatbewoners in een wolk van leerlucht gezellig bij elkaar.

Daar kwam de wijkagent de hoek om gekuierd en sloot aan bij de groep.

De penetrante lucht en de glanzende jasjes deden hem informeren naar een eventuele leerkraak in de binnenstad het afgelopen weekend.

“Tis toch wat hé. Sommige mensen doen echt alles voor geld. Nee, nee, als we iets geweten hadden zouden we het jou wel vertellen toch Joop, sorry”.

Niemand sprak, zo ging dat in deze louche doch hechte buurt.

Ze hielden het kort en taaiden stuk voor stuk af richting de flat.

Het enige dat de wijkagent nog hoorde was het krak, krak, krak van het kraakleer ‘hoogstwaarschijnlijk’ afkomstig van de leerkraak.     

    

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

                                      1890 Prisoners exercising (or Prisoners’ round) (after Gustave Doré). Vincent van Gogh.  

Lees verder

De twee T’s.                        Minks wekelijkse column 21-9-2022

De twee T’s.                        Minks wekelijkse column 21-9-2022

Na het verliezen van de drie T’s (mijn katten Truus, Trees en Toon), God hebben hun ziel, was mijn huis plots zielloos.

Bij binnenkomst stortte ik me niet jankend van eenzaamheid op de keukenvloer, maar het was gewoon geen echte thuiskomst meer.

Eerst op vakantie en daarna rustig een setje tweede-kans-katten opsnorren. En dan twee katten die vredig met elkaar kunnen leven en niet zoals Trees en Truus, die in mijn bijzijn 16 jaar bonje hadden. Dat hoef ik niet meer.

Kittens zouden bij mij niet werken. Te weinig in huis om ze zindelijk en sociaal te krijgen. U merkt wel dat er goed over was nagedacht.

Bij de Stichting Haags Dierencentrum zaten er wel wat. Had allemaal skinny najaarskneusjes verwacht, maar deze hier zagen er uit als Hollands welvaren.

Heb vaak te doen met thuisloze wezens, mens of dier. Moet altijd ff slikken, zal met mijn ver, donker, verdrongen verleden te maken hebben denk ik.

Eigenlijk wilden ik ze allemaal, maar dat werd echt te gek. De alleraardigste katten-expert-juffrouw had al een mooi duootje voor me rondlopen.

Een set echte knuffelkatten. Het ging haar aan het hart, een goed teken.

Voelde me een beetje een slet (ok wokers, echt gezocht naar de mannelijke tegenhanger maar die klonk niet choquerend en krachtig genoeg, sorry). Nauwelijks een paar maanden geleden was de laatste van de 3 T’s door zijn schepper teruggeroepen of ik vlijmde al schatje tegen de twee nieuwe sterren. Nota bene een paar uur na de eerste kennismaking al.

Het aaien en kriebelen wordt ook veelvuldig bedreven. Ik ontkom er gewoon niet aan, het voelt toch als ontrouw, ja zeg maar gerust sletterig gedrag.

 

Ik ben een heimelijke babyspamhater maar met mijn twee nieuwe, helder oogige glanskatten moest ik me inhouden om niet nóg meer foto’s te plaatsen.

Zal ze ff voorstellen. Tijgâh is zo’n grote cyperse kat en Tyoma, ik mag Tyo zeggen, is een grote glanzende pikzwarte kater. Ze zeggen dat die ongeluk brengen………Nou kom maar op, al zat gehad, het vat zal nu toch wel leeg zijn.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. We hebben er zin an, ik en de (mijn) twee T’s.  

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1896 Poster for the tour of Le Chat Noir. Théophile Alexandre Steinlen (1859 – 1923).

Lees verder

Jubelton.                   Minks wekelijkse column 14-9-2022

Jubelton.                   Minks wekelijkse column 14-9-2022

Onder hen die mijn stukjes wel aardig vinden zullen er zat zijn die bij bovenstaande titel meteen weten waar het over gaat.

Maar de types die denken dat het wellicht een middeleeuws martelwerktuig is waarin onschuldigen jubelend schuld bekenden gokken mis. Ook zij die denken aan een loterijprijs, aangeboden door een plasticfaced BN’er, die als begrafenisondernemer in geveinsde droefenis, wel heel erg intens meegeniet van ‘s winnaars lange tongzoen met vrouwe Fortuna.

Neen, niets van dit alles, onwetenden. Het is een geldbedrag dat u vrij van belasting aan uw kind kunt schenken, zolang deze het besteedt aan een te kopen huis of een studie(schuld). Om precies te zijn is zo’n jubelton nu zo’n beetje een bedrag van 106.671 euro. Geldt alleen nog dit jaar, daarna is het klaar.

Een en ander kwam tot mij tijdens een lang en lekker avondje barhangen.

Rogier, zo’n jongen met zonnepanelen en bijbehorende app, om ook tijdens het bier zijn winsten te kunnen begluren, deed aan deze jubeltonconstructie.

Net als bij die zonnepanelen had hij alles tot op de bodem uitgezocht.

“Die kinderen kunnen geen huis meer kopen met die overspannen woningmarkt. Die ton is dan lekker om ze toch een beetje fatsoenlijk onder dak te brengen.

Ik moet er zelf weer een hypotheek voor nemen, maar tis voor je eigen kind”.

Adries oren spitsten. “Jubelton, hoe zit dat dan? Ik heb zo twee van die kids. De ene zit met een dure studie en de ander met een te duur huurhuis”.

“Dan doen je gewoon twee jubeltonnen”, zei Rogier of het snoepjes waren.

Zijn uitleg was er een waar een accountant nog wel eens een hele grote punt aan kon zuigen. Tussen de tonnen die hier over de bar vlogen door deed de drank gluiperig zijn bedwelmend werk en schoot heldere uitleg al snel te kort.

“Nog een borreltje af dan, nee joh, toch???? “Nou eentje dan, de laatste”.

Het werden er meer, smaakvol weggespoeld door een paar bittere biertjes.

Stoppen is niets maar de angst van gesloopt zijn overwint, we gaan naar huis.

Over een cakewalk cafévloer bereiken we de deur, ieder gaat zijns weegs.

“Mink, ik zie je gozah, was gezellagh”. “Vergeet die jubeltonnen niet Adrie!”

“Morgen eerst ff een lange brakdag doorworstelen, o ja, die jubeltonnen.”  

      

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1907 The Drunks. José Malhoa, Portuguese (1855 – 1933).

Lees verder

Website by Splendit 2021