MET INGANG VAN 28 APRIL IS HET TERRAS WEER GEOPEND OP WOE-DO-VR VAN 15:00 UUR TOT 22:00 UUR EN OP ZAT-ZON VAN 13:00 UUR TOT 22:00 UUR MITS HET WEER HET TOELAAT. EN RESERVEREN AAN DE DEUR. Vanaf vrijdag 25-6 worden de regels weer verruimd en is de sluiting voor genoemde dagen om 24:00 uur.

Mijn stad.                            Minks wekelijkse column 9-9-2020

Mijn stad.                            Minks wekelijkse column 9-9-2020

 

Tijdens mijn jeugd heb ik bijna alle ‘prachtwijken’ van mijn stad Den Haag bewoond, Den Ouden Neel was wat onrustig zeg maar.

Na mijn vleugels te hebben uitgeslagen heb ik er nog twee   kanspareltjes aan vast geregen, zijnde Transvaal en het Kortenbosch. In de laatstgenoemde wijk hou ik alweer zo’n dikke 35 jaar domicilie.

Je kan dus wel stellen dat ik deze stad aardig heb leren kennen.

 

Mensen vluchten uit mijn stad naar nieuwe omgevingen waarvan ze denken dat het beter zou zijn en wellicht is dat ook zo.

Laatst tijdens het wachten bij Toko Sien sprak ik een man van Marokkaanse komaf. Hij was een jaar of vijfendertig en blij niet meer in de Schilderswijk te wonen maar in Leidschenveen.

Meer ruimte en minder criminaliteit. Beter voor de kids, wel was er nog steeds een soort van trots in deze wijk gewoond te hebben.

Of ik mezelf hoorde praten, vind het ook altijd prachtig om in mijn platste Haags te zeggen dat ik ooit een Schilderswijker was maar ben, net als mijn gesprekspartner, ook niet rouwig dat ik er ooit weg ging.

 

Ja, mijn stad, was ik wat jaren geleden verbaast dat de ‘men’ met een flesje water over straat liep, lopen ze nu met reuzenspeakers onder de arm, zodat we allemaal mee mogen genieten van hun exquise muzieksmaak en dat bij voorkeur midden in de nacht, tis ff wennen.

 

En als je dan wel een kleine piemel hebt en geen geld voor een grote auto, dan koop je gewoon van die bruluitlaten onder je babyautootje.

Zo fijn om deelgenoot te mogen zijn van hun Max Verstappendroom.

Zou het voor geen geld willen missen:-/ en zij blijkbaar ook niet, want het lijkt me goed voor een forse geldboete met administratiekosten.

 

Mijn stad, latex handschoenen en mondkapjes in plantsoenen.

Met hun lippen aan ballonnen lurkende lijpen die denken te begrijpen.

Zwervers met hasjlucht in parken, bedelaars bij winkels en terrassen. Grofvuil bij afvalbak of zo maar op hoeken, ondanks dat blijft het toch mijn stad en zal ik never nooit wat anders zoeken!!!

 

-Binnenkort een wat positievere ‘mijn stad’ column-  

 

Tekst: Mink Out.        Binnenkort de bundel.

1924 The Beggar of Prachatice. Conrad Felixmüller.

Lees verder

Schitterend. Minks wekelijkse column 22-9-2021

Schitterend. Minks wekelijkse column 22-9-2021
Avondje op stap, afgesproken met die twee heerlijke verpleegsters bij café de Barrebul. Tonight was the night.
 
De portier was immens, model Bokito. Vanonder zijn kolletje kronkelde een getatoeëerde slang richting het oor. Hij leek te loeren op het schattige, kleine diamantje dat daar schitterde van jewelste.
De keienkop werd afgetopt met een gemillimeterde coupe.
“Neen sorry mannen dit is niet jullie soort tent. Heel ander volk binnen. Niks voor jullie. Loop maar ff een deurtje verder”.
“Ja maar we hebben binnen afgesproken, die meisjes wachten op ons. We zien er netjes uit, zijn niet dronken of zo, ik zie geen probleem”.
Geïrriteerd door de tegenspraak van Jerry keek de portier hem strak aan, zette zijn borst op en bulderde: “DOORLOPEN!!”.
Jer was het duidelijk niet eens met de voorgestelde marsorder.
Hij wilde in debat maar zijn vriend Bert trok hem weg van de gebalde-vuistenportier, ze zouden de meisjes appen. Kwam goed.
 
Maandagmorgen, na een zwaar weekend met een overactieve ‘nacht’zuster wachtte dokter Rambalsing op zijn eerste patiënt.
Deze scheen zat nazaten te hebben. Hij wilde een sterilisatie.
De deur ging open en een keienkop stelde zich voor, “Jansen.
U heeft een bekend gezicht” sprak Jansen (Rambalsing zag dat de slang het schitterende steentje nog steeds niet te pakken had).
“Dat klopt, ik ben de man die u zaterdagavond bij de Barrebul weigerde binnen te laten omdat het niet ons soort tent was.
Ik ben ook de man die u vandaag, met permissie, gaat steriliseren”. Jansens adamsappel kwam traag omhoog en vice versa.
Rambalsing heeft de ingreep gewetensvol uitgevoerd. De glans van het operatielicht op de balzak naderende scalpel was schitterend;-)
Dat Jansen bij de ingreep plots het bewustzijn verloor is slecht een detail maar mooi genoeg om tot slot nog ff te vermelden;-)
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
1909 Nurses holding a sheet or Two nurses. Edvard Munch.

Lees verder

Botte pech. Minks wekelijkse column 15-9-2021

Botte pech. Minks wekelijkse column 15-9-2021
 
Ik kreeg anderhalf jaar geleden een rolberoerte.
Het nieuwe normaal werd anderhalve meter, je zou een café hebben, en dat had ik. Vraag me niet hoe maar ik heb het winkeltje nog steeds. Wat veel (ex)collega’s niet kunnen zeggen.
Weliswaar een aardige financiële knauw gehad, maar I will survive
en hopelijk lang genoeg om de wond te laten helen, voor ik op mijn lauweren kan gaan rusten, ooit. Op je lauweren rusten klinkt overigens niet echt aantrekkelijk voor een bezig bijtje als ikke, maar dat terzijde:-).
 
Een collega van mij moest zijn huis verkopen om zich te redden.
Das wel ff wat anders dan een paar maanden doorbetaald, met het gejengel van je kinderen in the background, thuis werken.
Hij gaat dit jaar weer niet op vakantie waar u ook zo aan toe bent.
Hij resideert nu op een zolderkamertje ‘tweehoog achter’ zijn zaak.
Als rasechte optimist en Hagenees grapte hij nog wel vanuit het dakraam een prachtig uitzicht op de Haagsche Toren te hebben.
In de nacht ziet hij de verlichte wijzers traag de minuten tellen die hij nog steeds gesloten is. Zeg maar ff gewoon botte pech.
 
Maar nu is er een nieuwe stap in het Cor-drama gezet. Het nieuwe normaal is, mede door allerlei ‘linke toverdrankjes’, afgeschaft.
Krijgen we weer een hoop geschreeuw over discriminatie omdat een niet ‘gespotene’ nergens naar binnen mag. Das ook gewoon botte pech.
Echte discriminatie vindt niet plaats wanneer je als infectieBOM (Bewust Ongevaccineerd Mens) besmet bij een ziekenhuis aanklopt.
Dan gaat de deur gewoon open en laten ze je vol barmhartigheid binnen.
Mede daardoor kan mijn collega nog langer van zijn uitzicht op de Haagsche toren genieten en hoef ik voorlopig nog niet op mijn lauweren te rusten. Dank daarvoor, botte pech????
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
 
1775 De Prinsestraat Den Haag. Op de achtergrond de toren van de Grote of Sint-Jacobskerk. Paulus Constantijn la Fargue.

Lees verder

Sligro-engel. Minks wekelijkse column 8-9-2021

Sligro-engel. Minks wekelijkse column 8-9-2021
 
Misschien gebeurt het u ook wel eens, dat u overkookt.
Gewoonlijk ben ik een redelijke chaoot, maar ondanks dat en met wat hulp lukt het wel, behalve afgelopen week.
Slepende zaken zoals poes Truus alias de barones die weigerde te eten en afstevende op een humaan tripje naar de kattenhemel.
Dan nog een hardnekkig probleem van technische aard waar ik iedere dag, en steeds net niet goed, hand- en spandiensten voor leverde.
Tijdrovende bezigheden die zich maar langzaam oplossen en samen met alle andere taken de druk op de ketel flink doen toenemen.
 
 
Sinds ik een stil elektrisch autootje genaamd Tutje heb, is het een welkom genot om met wat kalme muziek van A naar Beter te rijden.
Dan kom ik een beetje bij, mits er steeds mensen bellen die dingen van me willen. Muziek uit, nadenken en antwoorden, weg rustmomentje.
Zo ook afgelopen vrijdag. Eerst weer dingen voor het technisch probleem gehaald en speciaalvoer voor treuzel-Truus.
De zon scheen. Langs de Vliet zoefden groene bomen langs mij heen.
Op het schitterend water mannen met parelkettingvrouwen en witte wijn in luxe sloepen. Het beloofde een topdag te worden, ik genoot.
Een telefoontje: “het bier is lauw!!!” Nee hé, niet op deze dag, toch?
 
 
Als een ontsnapte gedetineerde schoot ik door de Sligro, vlug, vlug!!!!
Mijn hersens zochten, op volle toeren, naar een oplossing.
Rende met mijn spullen naar buiten, propte ze in Tutje, het zou lukken.
Toen sloeg het noodlot toe. In mijn haast vielen twee emmertjes salade op het plaveisel van de parkeerplaats………..dat was het.
Ik kookte over, begon te vloeken. Op mijn knieën tilde ik wanhopig de gebarsten emmertjes op, waar aan alle kanten de salade uitdroop.
Ik wilde het uitschreeuwen. Had er op deze manier geen zin meer in.
En toen, als in een droom, gingen de schuifdeuren van het pand open. De Sligrochef kwam met zijn lange witte vleugels statig aangevlogen.
Hij keek op mij neer en sprak: “Sta op en wandel. Laat alles zoals het is en ik zal aanstonds nieuwe emmers salade tot u brengen”.
Toen wij even later koortsachtig de vaten bier stonden te wisselen bracht hij ze langs. Dat soort mensen zijn toch engelen, bedankt!!!
 
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
 
1869 Summer Scene. Frédéric Bazille.

Lees verder

Met een beetje pech. Minks wekelijkse column 1-9-2021

Met een beetje pech. Minks wekelijkse column 1-9-2021
 
Sjezus Juliette, dat leren jasje zit veel te strak, je borsten puilen uit”. “Nou ja, als de rits dicht is zie je niks meer”.
“Dat minirokje zegt met een dicht jasje ook al genoeg”.
“Staat goed toch lief zusje, ik geniet van de begeerlijke blikken.
Ik leef het leven want met een beetje pech duurt dat maar even”.
Ze kuste Justine plagend verliefd gedag en rende de trap af.
De deur klapte dicht. Het koket getik van haar om aandacht schreeuwende hoge hakjes werd langzaam door de stilte opgeslokt.
 
Justine zuchtte diep, kon dat maar weer goed gaan. Ze maakte een grote mok thee en schoof met haar geitenwollen sokken op de bank.
Ze klapte een boek open. Vanuit de stomme bladzijden ontspon zich een sprankelend feest, terwijl zij traag een mariakaakje sopte.
 
Aanhoudend bellen wekte haar. Ze stommelde slaapdronken naar de intercom. “Hallo?”. “Politie, mogen we even binnenkomen?”
Juliette had niet een beetje pech, het leven duurde in haar geval inderdaad maar even. ‘t Was een mooie uitvaart, maar dat hielp niet.
Vaak miste Justine de reuring van haar, toen nog, levenslustige zus.
Dan ging ze naar diens kamer. Zittend op het bed had ze dan nog iets dat leek op contact. Uitbundige meisjesattributen wachtten op niets. Ze opende de kledingkast en daar hing het te krappe leren jasje.
Op die fatale avond had Juliette het jack in de haast, om met de mooie jongen in die snelle Porsche mee te rijden, vergeten.
Een vriendin had het langs gebracht en zwijgend weggeborgen.
 
Ze nam het jasje langzaam uit de kast en legde het op bed.
Na een lang mijmeren begon ze zich als in een trance te ontkleden en stak zich in de frivole kleding van haar zus.
Alles zat als gegoten. Na de hakken het jasje als laatste. Ze trok de rits tot bovenaan dicht en bekeek zich in de ‘vrouwshoge’ spiegel.
Het voelde alsof Juliette haar gadesloeg en aanmoedigend knikte.
Ze trok de rits weer omlaag want met een beetje pech duurt het leven maar even.
 
Tekst: Mink Out. Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl
 
1885 The Braid (Suzanne Valadon). Pierre Auguste Renoir.
1885 The Braid (Suzanne Valadon). Pierre Auguste Renoir.

Lees verder

Mazzelpik.    Minks wekelijkse column 25-8-2021

Mazzelpik.    Minks wekelijkse column 25-8-2021

 

Voor het eerst sinds maanden een echt dagje vrij.

Altijd een heel gedoe met beslissen wat dan te doen.

Het hardlopen, of wat u wilt joggen heb ik vanwege een wat minder presterende knie maar even uit mijn hoofd gezet, helaas. Met het Kafkaboek van duizend bladzijden in mijn rugzak is wandelen overigens wel net zo’n inspannende bezigheid als joggen zonder.

Zwaar boek met zware kost, maar het moet en zal uit, nu op blz. 659.

Stug doorstappend pik ik de tred van het marslopen uit dienst weer op. Handen in een vuist, duimen naar benee, links, recht, links rechts enz.

Bij de vijver in het Haagse bos ga ik op een bank in de schaduw zitten.

Ik pak mijn 1000 pagina’s dikke kwelgeest en worstel me door de immer naargeestige sfeer die K met verve en schijnbaar veel plezier schetste.

Een moedereend met pijltjes flipperen voorbij, de zon schijnt, bomen ruisen, tis de rust waar ik naar snak. Toch komt ook hier een eind aan.

Thuisgekomen, telefoon weg. Find my I-Phone (voor de onwetende: programma om je I-Phone te vinden) wijst op het bankje aan het meer.

Met een rotgang er heen, niets! Na een telefoontje neemt iemand op en ik kan hem halen. Opgelucht kom ik thuis, doe mijn brillenkoker open……. Nee hè een kostbaar brillenglas gebroken, lekker rustig dagje vrij.

 

Voor Tutje (ons voordelig, elektrische autootje) ben ik een bluetooth geluidsinstallatie aan het inbouwen naar een YouTube voorbeeld.

Met vereende krachten en in fases lukt dat verrassend goed.

Nog slechts 4 zeer kleine schroefjes en de overwinning is binnen.

Buiten in de nacht is het nog een heel gepiel om die minischroefjes in de kleine gaatjes te krijgen. Met het puntje van mijn tong tussen mijn lippen en het zweet op mijn voorhoofd gaat er één goed, dan twee, dan drie, nu het laatste schroefje en de champagne kan open. Maar dan……

Een moment schijnt het minischroevendraaiertje zijn magnetiserende krachten te hebben verloren. In slow motion laat hij het kostbaar kleinood los. Het verdwijnt in een onmetelijke diepte en duisternis.

Treurend over de niet af te maken klus nemen we, in mineurstemming, een drankje op het onvoltooide werk, echt pech.

Waarom niet wat extra schroefjes er bij, dat risico van kwijtraken zit er toch dik in met die kleine speldenknoppen, zeker een managerstruc.

Bij het weggaan ruimen we op. Dan, vanachter een viltje, doemt plots een vijfde, onopgemerkt minischroefje op, ben ik ff een mazzelpik!!!

 

Tekst: Mink Out.                         Bundel nu verkrijgbaar: www.conckshop.nl

!870 The quiet of the lake, Roundhay park. John Atkinson Grimshaw.

Lees verder

Kleine man.            Minks wekelijkse column 18-8-2021

Kleine man.            Minks wekelijkse column 18-8-2021

 

De grote autoambulance kwam midden op de Hoekweg pal voor het café tot stilstand. Het had iets weg van een alien die zijn net gelande ufo verlaat. De kleine, tanige man klauterde uit de metershoge chauffeurscabine naar beneden.

Een en ander gebeurde met een soort van geforceerd gemak.

Alsof hij iets te bewijzen had, maar ik kan me natuurlijk vergissen.

Gelet op de werkschoenen en de reflecterende oranje tuinbroek zat het met de veiligheid van deze redder in nood wel snor.

 

“Wellicht kunt u die wagen even om de hoek of langs de kant zetten, zo kan er geen mens meer door”. “Luister, ik ben aan het werk, ze wachten maar lekker of ze rijden gewoon weer ff terug”.

“Wilt u koffie?” vroeg ik om hem gunstig te stemmen, uiteindelijk was hij degene die Tutje van de onwrikbare handrem moest krijgen.

Zijn koffie nuttigend belde hij wat collega’s over hoe zo’n elektrisch autootje uit de geblokkeerde stand te krijgen was, niemand wist het.

 

Na de koffie liepen we richting Tutje. Met luide stem over dat hij aan het werk was gebaarde hij de volop toeterende file om te keren.

Tot mijn grote verbazing kreeg hij het nog voor elkaar ook.

“Heeft u wel verstand van zo’n elektrisch autootje?” “Tuurlijk” zei hij zelfverzekerd en stak de sleutel in het slotje van het dashboardkastje.

“Uuuuuhhhh, het contactslot zit bij de stuurkolom”. “Ja dat weet ik”, sprak hij weer net zo zelfverzekerd en bewijzingsdriftig.  

De hoop op een snelle reparatie daalde tot het nulpunt zult u begrijpen.

 

“Laats waren er een paar die wilde dat ik de motor van mijn oplegger af zette. Hadden ze last van. Echte zeikers. Heb ze de waarheid verteld, vond mijn baas niet zo geinig, heb ik schijt aan, wat ken die dan.

Na een paar forcerende rukken aan de handrem gaf hij godzijdank de moed op. Zijn Spartaanse aanpak leek me niet de beste. 

“Neen meneer, dat gaat niet lukken vandaag, hij moet naar de garage”.

De handigheid hoe hij met de reuze oplegger omging was bewonderings-waardig voor deze kleine man. ‘t Maakte hem groot. Zó bewees hij zich. Ons klein Tutje ging mee met de vliegende schotelman. Het kwam goed. Maar deze gozer, die ga ik niet snel meer vergeten.

 

Tekst: Mink Out.                    Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

1886 At the Bar. Henri De Toulouse-Lautrec.

Lees verder

Dat kan echt niet meer. Minks wekelijkse column 11-8-21

Bij mazzel komt donderdags de afvalman. Hij leegt mijn kliko en zet hem steevast terug aan de overkant.
Irritant maar ik moet er mee leren leven.
Zo ook vorige week. Ik sjokte, in het spitsuur, met gevaar voor eigen leven, haaks over de Mariannelaan en de tramrails naar ‘onze’ kant.
De veilige stoep bereikt hebbende stond een jonge vrouw, steunend op het hek, billen naar mij gericht, haar regenbroek uit te trekken.
Een nauwsluitend tricot onthulde een derrière om in te bijten.
Ik moest en kon me inhouden maar het was wel tijd voor iets leuks.
“Nee joh, dat is nou ook weer niet nodig”, gooide ik er lachend uit.
Ze had weinig humor. Als blikken konden doden…… ze reed woest weg.
Wellicht voelde ze zich verheven en hoe ik zoiets durfde zeggen.
Had ik het nou verkeerd ingeschat of was zij, ondanks haar ogenschijnlijk goed geproportioneerd lijf, lid van de lange tenenclub.
 
 
De meningen aan de bar waren verdeeld. De grens tussen het wel- en niet kamp lag gemiddeld tussen de jongeren en de ouderen.
“Moet kunnen” hebben de ouden gezongen. “Kan echt niet meer”, piepten de jongen. K had geen kwaad in de zin dus ik vond dat het kon.
Die op-eieren-loop maatschappij das niks voor mij. Ik ben genuine.
Dat voor de bühne een ander uithangen dan wie je bent zint me niet.
Tuurlijk is het altijd wel een beetje opletten met wat je zegt, maar humor of een gesprek moet geen mijnenveld worden. Dat doet afbreuk aan de spontaniteit en zo doende ook aan de echtheid van een dialoog.
 
   
Een uitwas zijn veelal de speeches van politici en meer van dit soort Vips, deze worden door slimmeriken bedacht en geschreven.
Enerzijds om het maximum aan zieltjes te winnen, maar ook zeker om uitglijders te voorkomen.
Ach ja, soms maak ik het ook wel eens te bont. Ik ben een flapuit, gek op (mijn eigen;-) humor en regelmatig te spontaan in mijn uitspraken.
Alles beter dan een kruidenier die, met een oog op de kassa, zijn woorden met zout eet.
Neen, wees gewoon jezelf. Gevoelsmatig weet je heus wel waar de grens ligt. Zeg wat je wil zeggen op jouw manier. Dat kan echt nog wel!!!
 
   
Tekst Mink Out. Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1918 Blue Nude (Lead). Georgia O’Keeffe.

Lees verder

Tutje.                         Minks wekelijkse column 4-8-2021

Tutje.                         Minks wekelijkse column 4-8-2021

 

“Hee Suzan, doe jij nog wat met dat elektrische autootje van je, het staat al maanden snikkend op dezelfde plek”.

“Neen ik heb nu die scooter. Wil hem eigenlijk wegdoen, hij staat er idd maar te staan, dat schiet ook niet op”.

“Nou, als je een leuk prijsje noemt wil ik hem misschien wel kopen”.

Het werd een aanbod dat ik niet kon weigeren. Dank daarvoor Suus.

Na overleg met de hulpstukken werd de overname bezegeld en waren we de trotse bezitters van een tweezitter en we noemde haar Tutje.

Tutje werd de logistieke spil voor onze eco-saté/hamburgerlijn.  

 

Toen Suzan het Renaultje Twingo jaren geleden aanschafte was ik er al verliefd op. Ik wilde er ook 1 maar daar kwam natuurlijk nooit iets van.

Nu was het dan tóch zover, ik was helemaal in mijn nopjes.

Iedereen moest, dubbelgevouwen achterin, ff mee in deze notendop.

Een tochtje door de buurt en zelfs met 80 kilometer over de snelweg.

De moderne tijd, je hoort niks, gas geven, -ok stroom geven- en je gaat.

Bij het stoplicht wacht je geruisloos om bij groen weer stillekes, doch met gezwinde spoed vlekkeloos weg te zoeven.

Ik word er heel erg blij van, tis zo enorm leuk. En dan ook nog zonder ramen, dat hoort. Zeg maar een soort van motor met een dak.

 

Ieder boodschapje, zelfs die we niet nodig hebben, doe ik met tutje.

Ze geeft me vlinders in mijn buik die ik herken van mijn eerste, gele, glimmende brommer uit mijn tienertijd. Ook toen liet ik me graag met een kluitje het riet in sturen. Het maakte niet uit waarheen, waarvoor:-).

En dan dat lachen. Ik kan er niets aan doen, zit iedere rit weer opnieuw te schateren. Buurtbewoners horen me aankomen. Niet door de motor maar door mijn Fiat Panda-lach (oudere lezers weten wel wat ik bedoel).

Eerst keken ze vreemd op, maar nu weten ze dat het die cafébaas is.

En overal een vrije elektrische parkeerplek. Stekker er in en laden maar. Het ‘tankt’ erg goedkoop en……… geen wegenbelasting. Je blijft lachen.

 

t’ Geluk was van korte duur. Toen Wim opgevouwen achterin zat voor de zoveelste proefrit ging de handrem er met geen mogelijkheid meer af.

Een grote oplader draaide de Hoekweg in en nam Tutje tot ons groot verdriet mee naar de garage. Door vakantieperikelen is ze, als het mee zit, pas vrijdag weer terug. Uit met de pret, we missen onze Tut.

 

Tekst: Mink Out.                       Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl

*1897-1901 The Goldsmith Ladies in the Bois de Boulogne in a Peugot Voiturette. Julius LeBlanc Stewart (American painter) 1855 – 1919.

Lees verder

Dom blondje. Minks wekelijkse column 28-7-2021

Dom blondje. Minks wekelijkse column 28-7-2021
 
Van huis uit ben ik niet zo goed in adoreren. Wellicht kent u die types, die helemaal vol zijn van Lady Gaga, Elvis, Bowie, Bob Dylan of een andere “halfgod of godin”.
Ik heb dat, voor zover ik me kan herinneren, nooit zo gehad.
Ja, er waren daar, door de ‘eeuwen’ heen, wel mijn favo artiesten zoals James Brown of de Stones, maar zij brachten mij nimmer in de trans van het orgastisch katzwijm der groupies.
 
Neen, zelf overrompelend genot is mij godzijdank bespaard gebleven.
Denk dat ik voor dat soort overgave ietwat te nuchter ben.
Het zijn of waren ook maar mensen, niet meer en niet minder.
Velen van ons doen grote dingen, het valt alleen niet zo op.
In slot Schobrun, met zijn overdaad aan luxe voor de Habsburger Keizer, de man van Sissi, was maar een klein wc-tje met houten bril. Moest hij af en toe, broek op de hielen, ook gewoon op zitten.
Dat schildhijserige is niet zo mijn ding, krijgt men vaak kapsones van.
 
Hoewel, nu ik er zo mee bezig ben……………ik heb, hoewel bescheiden, wel een soort van groupie in mij. Een adoratie, nou ja misschien wel een fixatie, en dat voor een vrouw uit het verre verleden.
U zult wel denken, sjezus is dat nou die stoere nep-Harley Mink, maar ik zal het u opbiechten, ik verzamel foto’s van Marilyn Monroe.
Als ik er een vind stop ik hem digitaal in een map. Ik heb gewaagde, serieuze, zielige, triomferende. Vind het gewoon een prachtige vrouw, zo een had ik er ook wel willen hebben. Helaas, ze is te vroeg heen gegaan en had wellicht betere kandidaten in haar balboekje dan deez semi-succesvolle cafébaas met plat Haags accent.
De vervangers die ik probeerden leken na verloop van tijd geenszins op mijn vermeend ideaalbeeld van deze platina godin.
Op de serieuze foto’s leest ze regelmatig een boek. Leek mij een poging om het domme blondjes-imago weg te moffelen, wie weet.
 
Laatst in een docu over Ella Fitzgerald, maakte ze zich sterk om kleurlingen toegang te geven tot de club waar Ella optrad.
De manager draaide heel snel bij toen Marilyn dreigde op te stappen.
De opvolgende avonden zat de tent vol, nu ook met anders gekleurden die kwamen voor Ella maar niet in de laatste plaats ook voor Marilyn.
Toch wel een slimme streek voor een zogenaamd dom blondje.
Zo, dan weet u dat ook, van mijn ‘obsessie’ en van dat domme blondje.
 
Tekst: Mink Out. Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl
 
 
 
 
2014 Marilyn. Dorethea (Dusje)Voorthuis.

Lees verder

Ping.                                Minks wekelijkse Column 21-7-2021

Ping.                                Minks wekelijkse Column 21-7-2021

 

Pierre was uitbater van een koffietent schuin aan de overkant van mijn 1etweedehandszaak in de Zusterstraat.

We waren echt een soort van vrije jongens, het minimale aan officieel gedoe en gewoon genieten van het leven.Op vrijdagmiddag kippenpootjes bij het borreluur, wij kregen dan ook een bordje. Dat kwam of liet tie dan brengen, zo leerde ik hem kennen.

Altijd op maandag met hem op stap. Werd steevast té laat maar o zo gezellig. Je vond de hele nacht vertier als je, zoals wij, de weg wist.

Overal werd volop gerookt en we rookte vrijwillig mee. Mijn combi was raar, ik pafte gewone sjekkies maar ontstak deze met een zilveren Dupont aansteker, mijn enige kwinkslagerig stukje exorbitante luxe.

Bij het openen van deze salonaansteker hoorde je een redelijk harde, glasheldere ping, waar menigeen geamuseerd verrast van opkeek.

 

In een periode dat ik stroomloos stond, bood Pierre aan om voor hem te gaan werken. Met mijn rug tegen de financiële muur was de keus simpel.

Vijf nachten per week bar- en keukenwerk paste mij wel.

De puntjes karbo en warm vlees vlogen als warme broodjes over de toonbank. Van taxichauffeur tot lichtekooi, van horecaffer tot toiletdame, allen vonden hier hun vertier na een nacht van inspanning.

Dat een en ander weggespoeld diende te worden met een drankje of 1, 2, 3 en soms wel meer, zal voor u geen verrassing zijn.

 

Lang met hem omgegaan maar elkaar, buiten een toevallige, vluchtige ontmoeting in het nachtleven, uit het oog verloren.

Zeker 20 jaar te druk bezig met ons eigen leven, zo gaat dat dan hé. Plots was daar een bericht van hem, of ik zijn 60e verjaardag mee wilde vieren in een bar. Een top avond met veel oude bekenden en verhalen.

Toen ik een sjekkie opstak sprak hij verbaasd: “waar is je ping”?

Hij wist het nog, terwijl ik het allang vergeten was. Lag thuis in een la.

 

Een paar jaar geleden zijn begrafenis bijgewoond, zo gaat dat ook hé.

Laatst zag ik de Dupont in de la liggen. Niet eens massief zilver, het koper komt er doorheen. Wellicht exemplarisch voor materiële rijkdom.

Heb hem als een klein eerbetoon aan Pierre toch weer bij me gestoken.

Is toch mooi dat ik nu bij elke ping ff aan hem en die toptijd denk, ping!

 

Tekst: Mink Out.                    Bundel verkrijgbaar: www.conckshop.nl  

Lees verder

Website by Splendit 2020