Meeuw en Hagenees (verb). Minks wekelijkse column 3-12-2013.

Meeuw en Hagenees (verb). Minks wekelijkse column 3-12-2013.


Den Haag, het Buitenhof, door de eeuwen heen verzamelplaats voor boeren, burgers en buitenlui, altijd wel wat te doen.’s Lands bestuur zetelt hier en als jongen van gewone komaf, kon/kan je daar nog wel eens voorname lieden tegen het lijf lopen. Zo hadden/hebben ze wat te vertellen en zo weer helemaal niets.


Zoals van Oldenbarnevelt, wiens welbespraakte hoofd voor de bijl ging en in het rieten mandje viel, na een haarfijne slag van de beul. Of de broertjes de Wit die, op een steenworp afstand van het Buitenhof, door een joelende massa Hagenezen werden gelyncht, . Het lynchen is verleden tijd -stel je voor- Mark, in zijn blote kont, ondersteboven aan een paal, neen dat kan echt niet meer.


”Geluncht” wordt er op deze plek nog wel. Bij de haringtent ben ik een heuse toeristische attractie, ik neem één van mijn meest folkloristische houdingen aan: pens vooruit, hoofd in het nekkie, haring er boven, huig open en laten zakken, deze zilte lekkernij.Onder het slaken van bewonderende kreetjes maken gele mensen met spleetogen snapshots en doet de euforie mijn aandacht verslappen.

GODVER de GODVER….. (om met Jacobse en van Es te spreken), na een veren-schicht is mijn watertandende delicatesse verdwenen. Alleen wat uitjes op mijn kin, de plaksel van het haringstaartstuk tussen duim en wijsvinger en een drietal dwarrelende donsveertjes, zijn stille getuigen van mijn gevoelig verlies.
Onder de buik, van een kleptomanische kokmeeuw door zie ik de afstand tussen mij en mijn gekaapte, gekaakte haring groter worden. M’n mond blijft open, nu van verbazing. De boeren, burgers, toeristische buitenlui en meeuwen lachen en schreeuwen, net als een paar honderd jaar geleden, tijdens de lynchpartijen.

Meeuwen en Hagenezen: de schrandere oogopslag is hetzelfde, niets ontgaat ze, ok behalve bovenstaande haringkaap bij deze Hagenees dan. Trots paraderen ze zij aan zij op dit Buitenhof, borst vooruit, grote bek en schijt aan alles.

Tekstverantwoording: Mink Out.

De Gevangenpoort en Plaats te Den Haag. Pieter Daniel van der Burgh.

Lees verder

Bekakt en plat (3 slot). Minks wekelijkse column 10-4-2019

Bekakt en plat (3 slot). Minks wekelijkse column 10-4-2019
Zijn ijsberende tanklaarzen hadden dezelfde hoogglans als het linoleum. Kees had gezegd: “Spik en span scheelt alles Mink”.Het had wat weg van een ziekenhuis, soms liep een gewichtig kijkend iemand met piepende zolen langs en schoot een kamer in. Droog sluiten van een deur als startschot van nóg meer gespannen wachttijd.


“Huzaar Out” klonk het streng, dit was officiële shit, in de kamer salueren, in de houding staan: ”Huzaar Out meldt zich!!!”“Op de plaats rust”. Van Voorst tot Voren en Kees hadden verhitte gezichten, er was zo te bespeuren ‘enige’ discussie geweest.
Eskadronskommandant Nix nam, strenger dan normaal, het woord, “Out, je hebt een hogere in functie met een hooivork bedreigd, dit soort acties kunnen we bij de cavalerie niet tolereren en er volgt zeker een sanctie, het ligt aan je verweer hoe zwaar deze wordt. Misschien kunnen we de zaak nog binnen het eskadron houden. Het woord is aan Kapitein van Voorst tot Voren”.“Als Out veur het leivensgevaerlijk bedreigen excusus offreert annuleer ik mijn eis om de zaek veur de krijgsraad te brengen”. Tijdens het geaffecteerd spreken vierde hij reeds zijn triomf, het verkneukelen spoot uit de poriën van zijn tronie.

“Nou Out, wat heb jij hierop te zeggen?” sprak Nix hoopvol. “Ekskuus zâh ik nie doen omdattik ut meint maah om mèn stgaf te ontlaupe, dat is kakkerag. Hij wasnie mèn meâhdere maah mèn vijand. Ik offerde me op om mèn echte meâhdere te bevrèdûh. Die bedrèging was nie leivensgevaahlijk maah Haagse bluf waah van V tot V in trapte. Ik deid wattik moes doen en ik zâh ut zau weâh doen”.

Het verhaal wordt te lang, beknopt komt het hier op neer: Huzaar Out kreeg een lichte schoonmaakstraf, van V tot V liep met een rookwolk boven zijn hoofd en een putverdikkie weg, Nix bleek achteraf de zuiverste mix van Hagenaar/nees te zijn en de baas van V tot V;-).

Bovengenoemde kakker Hagenaar en de platte Hagenees werden in ieder geval nooit ‘Hagenoten’, de afstand was bij hen te groot.

Tekstverantwoording: Mink Out.

1883 – 1888 Cavalerie. George Hendrik Breitner (1857–1923).

Lees verder

Bekakt en plat (2). Minks wekelijkse column 27-3-2019

*Juli 1890. Wheatfield with Crows. Vincent van Gogh.

Bekakt en plat (2).              Minks wekelijkse column 27-3-2019

Hooghartig en onverschrokken tikte van Voorst tot Voren lichtjes met zijn Cain op de schouder van huzaar Out en sprak: “Zeg keirel, wil je mij sums deurbeuren“. Out zette de hooivork op de ‘adel-borst’ en riep terwijl hij aanzette: “As ut mot wel gauzâh”.

De adamsappel van Voorst tot Voren maakte een retourtje luchtpijp, amandelen ten teken dat hij dit soort heftigheid van strijd niet had aangeleerd op de militaire academie.

“Dit seurt agressie is ungeheurd, dit weurdt Nieuwersleus……laat de gevangene los en rechtsumkeert!!” beval hij zijn manschappen zichtbaar aangeslagen. Ze verdwenen sneller dan ze kwamen en boer Harms sliep vredig door of telde content de euro’s schadevergoeding.

“Daar komt mot van” sprak luitenant Kees, “ik had je officieel tot de orde moeten roepen”. “Hoezau, innun oâhlog ga je toch auk nie met de vijand staan knuffulluh, veigeleike met kegsbaumejach is dit nog niks, maah volleges mè motte we plète want die kapsoneslèjâh komp op zeikâh terug”. 

Vier voertuigen draaiden het erf op en in een mum van tijd wemelde het van de vijandelijke manschappen, gebrand op eerherstel klonken de bevelen van Voorst tot Voren, boven alles uit. 

Maar onze vogels waren reeds gevlogen, nou ja gevlogen……. tijgerend op ellebogen en knieën maakte het drietal zich, door het korenveld achter de hoeve, haastig uit de voetenJ.

Omkijkend lispelde Kees, met een zachte G, naar zijn eigengereide doch trouwe Haagse maat “Geen moment te laat”. Grijnzend vervolgden ze hun weg naar de vrijheid. “Zitten hier ook slangen?”

Het werd een dingetje, in de officiersmess grinnikte men als van Voorst tot Voren binnenkwam, aan de bar maakte de ritmeester der huzaren mooie sier met het ‘succes’ van zijn Hagenees Out.

Van V tot V zette zijn manschappen handig aan tot wraak op Out die op zijn beurt de gepermanente krullenweelde, ter camouflage, opgaf.

Het gedeukte ego van de bekakte officier moest opgepoetst door een hoorzitting, disciplinaire maatregelen en wellicht het verschijnen voor een krijgsraad van de huzaar van Boreel Out!!!  (wordt vervolgd).

Tekstverantwoording: Mink Out.                          Meer: www.conck.nl

Lees verder

Bekakt en plat (1). Minks wekelijkse column 27-3-2019


Den Haag kent veel groepen, twee types rijk vertegenwoordigd zijn de Kakker- en de Platte Hagenaar/nees. Dat er zo nu en dan een clash plaatsvindt zult u niet verbazen. Daar komt tie dan: De tank stond gecamoufleerd tussen hooibalen. “Knappe verkenner die ons vindt” sprak huzaar Out tegen zijn mede-tankbemanner Luitenant Kees, zeg maar ff een kleine semihoge pief.


Ze maakten zich op voor wat nachtrust in de deel van boer Harms. Kees, enkel in zijn sokken en onderbroek, stond op het punt horizontaal te gaan, de chauffeur lag al in zijn slaapzak te ronken en huzaar Out, ontbloot bovenlijf, legerkisten en de broek nog aan, was zoals altijd van de nacht een dag aan het maken.


Een legervoertuig draaide het erf op, de mannen hielden hun adem in, dit moest toeval zijn of was er verraad in het spel?? Het had veel weg van zo’n verzetsfilm, laarzen stampten over keien, lichtstrepen waaierden door de staldeurspleten, er werd geschreeuwd… Met een klap sloegen de staldeuren open en keken we in het felle licht van een stel koplampen, een tiental soldaten met machinegeweren stormden naar binnen en namen ons onder schot.


En daar was hij dan, vanuit het felle licht trad hij triomferend op de voorgrond: kapitein van Voorst tot Voren -zoals wij later vernamen-. Hij had zo’n stokje onder zijn arm waarmee hij zich onderscheidde van de rest, zijn gelaat was doordrenkt van arrogantie en als kers op deze taart sprak een Haagse hete aardappelstem: “Meuneumen die mannen”.
Kees z’n schriele lichaam, nagenoeg naakt met enkel rond de lendenen een legergroene Hema onderbroek, bungelde met gespreide armen tussen twee agressors in, hij had wat van de verlosser maar gezien de situatie was het dubieus of hij die rol vandaag nog zou vervullen.

Huzaar Out, die zich op zijn beurt weer onderscheidde door zijn langharige woeste krullenweelde (permanent), was niet van plan zich zonder slag of stoot over te geven, hij pakte een flinke hooivork, liep dreigend op Van Voorst tot Voren af en sprak in zoetgevooisd plat Haags: “Blèf mejje paute van Kees af!” (wordt vervolgd).


Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

1930 American gothic. Grant Wood.

Lees verder

Een gelukkig volk. Minks wekelijkse column 20-3-2019

Een gelukkig volk. Minks wekelijkse column 20-3-2019
Onderstaande mening in Minks wekelijkse column was onzeker vanwege het welles nietes gehalte maar enkel over makkelijke dingen schrijven vind ik laf, dus hier is tie dan toch maar!!!Ik hoef, in ieder geval, niet bang te zijn dat ik in een ambassade vermoord word, t’ gevang in ga, moet vluchten of mijn baan kwijt raak als ik schrijf of zeg wat ik vind. Lekker beschaafd landje dat Nederland, ik woon er graag!

Shitverhaal in Utrecht, mensen die een trammetje van A naar Beter nemen, als ratten in de val, neergemaaid, gewoon weg….treurig!!! Veel verlies, weinig winst, de ‘anti-buitenlanderlobby’ verkneutert zich top, velen hebben een onwrikbare mening en splitsen dit land op. Boute woorden smeden verbeten groepen in multimedialand. De regering slap???? Ja, wat wil je dan: het blijft een democratie.

“Was natuurlijk een moslim!!!” “Zeker weer een verwarde man!!!”Wat maakt dat nou eigenlijk uit, die Anders Breivik, die die jongeren van dat eiland schoot, was geen moslim en die lul van deze week in Christchurch, van die moskee aanslag, was volgens mij ook niet echt licht getint, om nog maar niet te spreken over ‘de tuinman’ die Pim Fortuin een zetje naar het hiernamaals gaf.

Mensen die dood en verderf zaaien, of ze nou ‘De Neus’ of Mohammed Ali heten, voor de rechter, eerlijk proces en afserveren. Waarom moet er een stempeltje op, of ze zich nou door Allah, liefde, God of geld laten leiden, ik zie geen verschil, er zit sowieso een steek aan los dus: verwarde mensen, – dan is dat ook weer duidelijk -.

Samenleven is best lastig maar we hebben niets aan verdeeldheid, noem me geen dromer, ik ben positief en geen verandering-vrezer. We zullen het met elkaar moeten doen, het alternatief kan totale chaos zijn, we zitten niet te wachten op een nieuw 1914-18 of 40-45. Tis mijn mening, denk er is over na, misschien heb je er wat aan.

Mijn stemadvies is te laat maar ik hoop dat u de goede keuze deed. We zijn no. 5 van de gelukkigste volkeren in de wereld, heeft u op verandering gestemd? Tja☺.

Tekstverantwoording: Mink Out.

John Singer Sargent (American painter) 1856 – 1925
Gassed, 1919.

Lees verder

Stil in de stad. Minks wekelijkse column 13-3-2019

1889 The Starry Night. Vincent Van Gogh.

Stil in de stad.                    Minks wekelijkse column 13-3-2019

Tis maandagnacht, zoeken naar vertier in een stille binnenstad.

De gure wind trekt harder aan mijn opgestoken shaggie dan ik.

Pierre overleden, ik kan er maar niet aan wennen, sinds deze slechte tijding plopt hij telkens in mijn gedachten, dat heb je dan hé.

De laatste jaren zag ik hem een stuk minder, we zaten in verschillende werelden zal ik maar zeggen, ook best, wanneer we elkaar ’s nachts tegenkwamen was daar altijd dat gevoel van: het is goed.

Kon hem al een poosje, het begon met kippenpootjes in de Black. Ouderwets gezellige horeca, het verdwijnt, net als hun uitbaters.

Torenhoge karatetrofeeën op de bar, patsers die wilden weten wie die Kong Fu Pierre was werden plots veel rustiger als hij binnenkwam.

Hij had toen van die wetlook krulletjes, een creatieve taxichauffeur gaf hem de naam ‘Lange Prei’ welke Pierre met een glimlach droeg.     

1987 voetbalwedstrijd Oranje – Polen, Olympisch stadion, het regende pijpenstelen, de druppels rolden langs onze neuzen omlaag.

Wij hoog op de zittribune, beneden gingen toeschouwers staan, als een verticale wave richtte het stukje legioen, voor ons, zich op tot wij er ook aan moesten geloven. 

Ik stond al, Pierre niet, die trok, met een ruk en een ‘met mij valt niet te spotten blik’, zijn voorganger omlaag met een kortaf: “Zitten”!

De man keek om en sprak: “Maar ik zie niks”, “dat moet je tegen die gozah voor je zeggen!” De man gaf de boodschap door en binnen 5 minuten was onze tribune de enige in het stadion waar iedereen zat. 

Dat was nou Pierre, geen mak schaap dat volgde, neen, een Haagse streetwise gozah die risico’s durfde nemen om succes af te dwingen. 

Voor de geïnteresseerden, we speelden die avond 0-0 gelijk trouwens.

De altijd trouwe Gabors is nog open, de portier laat me binnen, drink mijn biertje zoals vaak met Pierre, zag hem voor het laatst op zijn 60everjaardag bij de Coligny, oude bekende, lekker lullen zoals vroegah.

Bij het weg gaan liep hij nog even mee om mijn nep-Harley te bewonderen: Zo met zijn tweeën was nog ff goed: “Ik kom snel langs Mink, ’t wordt weer eens tijd”, we namen afscheid en dat was um dan.  

Pierre, het was een eer om met je mee te leven, ‘t is stil in de stad.

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl 

Lees verder

Stil in de stad. Minks wekelijkse column 13-3-2019

1889 The Starry Night. Vincent Van Gogh.

Stil in de stad.                    Minks wekelijkse column 13-3-2019

Tis maandagnacht, zoeken naar vertier in een stille binnenstad.

De gure wind trekt harder aan mijn opgestoken shaggie dan ik.

Pierre overleden, ik kan er maar niet aan wennen, sinds deze slechte tijding plopt hij telkens in mijn gedachten, dat heb je dan hé.

De laatste jaren zag ik hem een stuk minder, we zaten in verschillende werelden zal ik maar zeggen, ook best, wanneer we elkaar ’s nachts tegenkwamen was daar altijd dat gevoel van: het is goed.

Kon hem al een poosje, het begon met kippenpootjes in de Black. Ouderwets gezellige horeca, het verdwijnt, net als hun uitbaters.

Torenhoge karatetrofeeën op de bar, patsers die wilden weten wie die Kong Fu Pierre was werden plots veel rustiger als hij binnenkwam.

Hij had toen van die wetlook krulletjes, een creatieve taxichauffeur gaf hem de naam ‘Lange Prei’ welke Pierre met een glimlach droeg.     

1987 voetbalwedstrijd Oranje – Polen, Olympisch stadion, het regende pijpenstelen, de druppels rolden langs onze neuzen omlaag.

Wij hoog op de zittribune, beneden gingen toeschouwers staan, als een verticale wave richtte het stukje legioen, voor ons, zich op tot wij er ook aan moesten geloven. 

Ik stond al, Pierre niet, die trok, met een ruk en een ‘met mij valt niet te spotten blik’, zijn voorganger omlaag met een kortaf: “Zitten”!

De man keek om en sprak: “Maar ik zie niks”, “dat moet je tegen die gozah voor je zeggen!” De man gaf de boodschap door en binnen 5 minuten was onze tribune de enige in het stadion waar iedereen zat. 

Dat was nou Pierre, geen mak schaap dat volgde, neen, een Haagse streetwise gozah die risico’s durfde nemen om succes af te dwingen. 

Voor de geïnteresseerden, we speelden die avond 0-0 gelijk trouwens.

De altijd trouwe Gabors is nog open, de portier laat me binnen, drink mijn biertje zoals vaak met Pierre, zag hem voor het laatst op zijn 60everjaardag bij de Coligny, oude bekende, lekker lullen zoals vroegah.

Bij het weg gaan liep hij nog even mee om mijn nep-Harley te bewonderen: Zo met zijn tweeën was nog ff goed: “Ik kom snel langs Mink, ’t wordt weer eens tijd”, we namen afscheid en dat was um dan.  

Pierre, het was een eer om met je mee te leven, ‘t is stil in de stad.

Tekstverantwoording: Mink Out.                            

Lees verder

Het buurthuis. Minks wekelijkse column 6-3-2019

Het buurthuis. Minks wekelijkse column 6-3-2019


Dien en haar man Toon zaten, met de slaap nog in hun ogen, aan de keukentafel het eerste bakkie koffie naar binnen te werken. Die verjaardag van gister was erg gezellig, alleen nu was het ff minder, voor dag en dauw op, naar de groetenveiling, hun slag slaan, goedkope groenten. Laat in de middag naar de markt voor visvoordeel.


Dien kookte sinds jaar en dag in het buurthuis voor bewoners uit de omgeving die daar dringend behoefte aan hadden.Ze was een keukenprinses, beter nog, een keukenkeizerin, haar volgelingen waren, zo langzamerhand, talrijk. Niet in de minste plaats door de hoge standaard van Dien’ s kookkunst en de uiterst lage prijs.
Met een forse glimlach roerde ze in de kollossale pannen of het een lieve lust was. Overal hield ze rekening mee, oma Trien zoutloos, kleine Keesje glutenvrij, mooie Miranda vega en dan waren daar de Moslims en Hindoes met respectievelijk hun varkensvrees en runderrespect. Na veel creativiteit en puzzelen bleek in Dien toch te zijn gevonden, de kok die wél kon koken voor alle monden☺.


Een drankje bij het eten mocht, niet meer dan twee, een regel ingevoerd na een uit de hand gelopen handgemeen met een aantal ‘zwaar op de hand zijnde’ buurtalcohollisten die wel voor de lage prijs gingen maar niet voor het eten. Achteraf werden de slobberaars die hun hand overspeeld hadden toch nog de hand boven het hoofd gehouden en mochten zij weer aanschuiven mits ze hun dranklust en handen thuis hielden☺.


En dan is daar ook nog Gerard, een bazig type die wat moeite met autoriteit heeft zullen we maar zeggen, onlangs was hij door twaalf agenten na een lange cyclus van praten, duwen, trekken en vooral vloeken met ‘man en macht’ ingerekend en i.p.v. Dien’ s heerlijk eten een paar dagen op water en brood gezet. Als spijtoptant probeert hij zich nu te rehabiliteren door gedwee af te ruimen en af te wassen.

“Tis soms niet makkelijk” zegt Dien, “wegsturen is geen optie, juist voor deze mensen doen we het, dit buurthuis is voor velen het laatste dat rest”. Dien, dat je nog maar lang hun potje mag koken, je bent een topper!!!

Tekstverantwoording: Mink Out.

1910 Een jonge meid die vis koopt op de markt in Gammel Strand, Kopenhagen. Paul Gustave Fischer.

Lees verder

Tongen. Minks wekelijkse column 27-2-2019

Tongen. Minks wekelijkse column 27-2-2019
Dit verhaal gaat niet over vis, het gaat over zoenen, met de tong weliswaar, in de volksmond ook wel tongen genoemd.U weet wel, dat gevecht of samenspel van organen welk een ieder, die anatomisch een beetje goed in elkaar steekt, bezit.Niet dat ik als man op gevorderde leeftijd zo nodig een uitlaatklep wil om mijn eventueel seksueel gemis te compenseren maar om een taboe bloot te leggen. Hoe iemand zoent, daar praat je niet over maar toch…
De gasten hadden het dringend advies van de barman weg te gaan opgevolgd, wat plakkers hoopten stilletjes op een schoonmaakpilsje.Het leek op dat schilderij: Nighthawks van Dennis Hopper, een paar nachtbrakers eenzaam aan de bar, wachtend op……eigenlijk niets.
Nou heb ik er, voor mijn columninspiratie, een gewoonte van gemaakt mensen af te luisteren, niet netjes maar wel doeltreffend.“Neen zo’n helikoptertong die gelijkmatige rondjes door je mond draait vind ik nou niet echt een seksueel opzwepende actie”. Ratelde de los tongige jonge vrouw wiens appetijtelijke schouder en halspartij me zo’n trek deed krijgen dat het moeite koste de hevig accentuerende spaghettibandjes er niet hongerig vanaf te eten.
“Had er ook ‘s één met zo’n hagedissenmanier, erin en eruit, zonder greintje gevoel, gewoon een soort van machinaal heen en weer gaan”, neen mannen snappen er niets van. Ik praat niet over een knaap van 18, ik heb het over een man van rond de 35. Hij had nog nooit klachten gehad, mij aankijkend of ik niet spoorde.Dat geen vrouw hem dat ooit verteld heeft is toch ook wel heel raar”.Sprak ze met dubbele tong, terwijl ze haar laatste slok wijn naar binnen kiepte.
Bij het La Bamba disco spektakel in de seventies had ik ook menig wisselend (tong) contact, zoals de hagedismanier of de helikopter cq centrifugeslag, ík zocht door tot een dartel dolfijnenspeelkwartiertje. Zij heeft jammerlijk genoeg nooit de goede getroffen, de stakker.Om mezelf plompverloren op te werpen als mannelijk tongvirtuoos ging me wat te ver, zoiets doe je natuurlijk niet. Ik heb maar gewoon gedaan of ik mijn tong verloren had☺.
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl

1892 De kus. Henri de toulouse-lautrec.

Lees verder

Verloren tijd. Minks wekelijkse column 20-2-2019

Verloren tijd.                    Minks wekelijkse column 20-2-2019

Voor dag en dauw volgt paard en wagen het karrenspoor door de Turkse velden van Bahadin, kleine Ahmet zit bij opa op de bok.

De zon piekt over de einder en streelt dit weids land met zijn zilveren stralen, het gewas staat er prachtig bij, tijd om te oogsten.

Het kleine manneke helpt dapper mee om de schoven op de wagen te stapelen, zijn nurkse Turkse opa zegt weinig maar geniet zichtbaar.

Bovenstaande jeugdherinnering lijkt eeuwen geleden wanneer Ahmet hem tijdens een bakkie met een meewarige glans in zijn ogen vertelt.

Hij mist het, teruggaan? Ze zijn hier al zo lang, kinderen in Holland  geboren, de één studeert en de ander werkt bij de gemeente. 

Gul, zijn vrouw, heeft een verantwoordelijke baan dus die kan ook niet zo maar weg en dan hijzelf: de catering, neen weggaan zit er niet in.

Ik ben een kat uit de boom kijker, vandaar dat het zo’n 2 jaar duurde eer ik mijn ‘om de hoek’ buren Ahmet en Gulumser leerde kennen. 

Hij is kok en groente expert, die kennis van groente geleerd op de boerderij van zijn grootouders, Gul staat hem, wanneer mogelijk, bij. 

Het was mijn snertbuurman (maakt onze heerlijke snert) die vertelde dat Gul en Ahmet van om de hoek best geschikte lui waren.

“Doe dingen met ze, jouw café en hun mediterrane eten, samen sta je sterk, ga een bakkie drinken man, dat kan toch geen kwaad”.

Was ik er maar nooit aan begonnen, al snel werd het koffiedrinken een dagelijkse ritueel met cake, Turks fruit of andere tandglazuurslopers. 

Met enige regelmaat dwongen mijn terrashangers me van de koffie omdat ze het zat waren: dat gesloten café en hun onlesbare dorst.

De warmte komt je tegemoet, van het koken maar ook zeker door de vriendschap en hartelijkheid die de laatste jaren is gegroeid. 

Ik pak zelf koffie en schep mijn eten eigenhandig op, altijd opnieuw vraag ik of het mag want ook dat is vriendschap: respect voor elkaar. 

Samen met de snertbuurman hebben we een top clubje. 

Helaas zijn de dagen nu geteld, een betere locatie doet ze verkassen.

Mmmmmmmm, twee jaar de kat uit de boom gekeken, en nu, nu heb ik spijt van die kostbare verloren tijd.

Tekstverantwoording: Mink Out.                          Meer: www.conck.nl

Lees verder

Website by Splendit 2019

logo-1