Schoolfeest?

Is uw zoon of dochter geslaagd, vier het bij Grand café de Conckelaer! Er zijn ook nog enkele data vrij voor een einde-basisschoolfeest. Bel 0651365165 na 15.00 uur.

Auteur Archief

Hij was pas zeven.              Minks wekelijkse column 17-7-2019

Hij was pas zeven.              Minks wekelijkse column 17-7-2019

 

“Tis maar voor drie weken, een soort vakantietje, onze kinderen hebben het goed, hij is pas zeven, vader in de gevangenis, moeder verslaafd, dat kind heeft niets, we nemen hem gewoon”.

 

En daar stond hij dan, Jordy, een verlegen dreumes met één verschoning en tandenborstel in een plastic tasje, drie euro in de zak van zijn trainingspak, een opgeschoren coup met zo’n haarscherpe scheiding, dit manneke zou in onze villawijk niet onopgemerkt blijven.

De eerste week schuchter, na het bedwateren zat hij angstig in een hoekje weggedoken tot bleek dat zijn straf niet kwam.

 

De tweede week trok hij bij en werd een beetje zichzelf, een bloedlip bij Marie-José, dochter van de rechter die links van ons woont, een dik oog bij Floris-Jan, zoon van de directeur inkoop bij Albert Heijn die rechts van ons, in het huis met de rieten kap, woont.

Onze kinderen kwamen er ook niet ongeschonden vanaf, achterin de Range Rover was Jordy onbetwist de machtsspecialist.

Tijdens het eten uitte hij zijn ongenoegen over het gebruik van mes en vork door zijn beker water tegen de muur te gooien.

“Dan geen water, als je denkt dat je er normaal mee om kan gaan mag je dat even aangeven, maar voorlopig even een poosje niet!”      

Bij de Jules delicatessen op de laan stal hij een zakje gesuikerde pinda’s voor zijn zusje thuis. We zijn terug gegaan en hebben het na een ‘welgemeend’ excuus betaald van de drie euro die hij nog had.

 

De laatste week waren onze kinderen naar een hippisch treffen dus hadden Jordy en ik het rijk alleen, vliegtuigen kijken, dat is wat hij dolgraag wilde. Een hele middag bij Rotterdam Airport met chips en cola vliegtuigen gespot, hij babbelde honderduit, een heerlijk kind. Wat extra aandacht en opvoeding zou een stuk schelen, zelfs het gebruik van bekers water gaf geen problemen meer.

 

Aan het eind van de vakantie terug naar zijn huis in de Schilderswijk. Met huilend hart bracht ik hem tot aan de deur, een magere vrouw met holle ogen en een sigaret tussen haar dunne lippen deed open. Jordy keek angstig naar haar op. “Naar binnen!” hij roetsjte langs haar heen, de deur klapte dicht………………. hij was pas zeven!!!!!

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl

1885 Teasing Children. Fanny Brate.

Lees verder

Sprookje. Minks wekelijkse column 10-7-2019

 
Sprookje. Minks wekelijkse column 10-7-2019
 
Dat was um, die eerste nacht met haar, eindelijk zijn fee ‘met toverstafje en sprankelende pling-plong jurk, die door had dat hij de prins, van volg mij en val aan, op het witte paard was.
Het klikte meteen, geen nagemaakt gelul of openingszinnen, neen gewoon ineens bam, ik wil met jou!!!
 
Bij het karig schijnsel van de wekkerradio turen ze een paar uur later tevreden en voldaan in elkaars ogen op zoek naar nog meer.
Gulzig laven ze zich aan dit gelukzalig gevoel, een gevoel teer en ongrijpbaar als een zeepbel, die eeuwig zou moeten zweven.
 
En dan, gassen hopen zich op, hij houdt het nog tegen, maar niet voor lang of zou hij gewoon, neen hij wil dit sprookje niet opblazen.
Een muziekje op en naar het toilet, hij sluit de deur en probeert zo ingetogen mogelijk de overdruk weg te ventileren, shit;-), te hard.
WC-doortrek-geruis en fors kuchen camoufleert de laatste knal.
Opgelucht en stijlvol schuift Don Juan weer naast haar.
Dan gaat de fee voor een toiletbezoek, de luchtverfrisser heeft zijn dennengeur hopelijk snel verspreid of zal zij nu ook, neeee………?????
 
Maanden erna laten ze samen lustig de dekens wapperen: “Zoooooo, deze is echt van exquise makelij”. “Nou, die van jou gister kwam ook niet echt uit een parfumerie!” Als kleine kinderen schateren ze het uit, tolerantie ten top, ze worden samen honderd, wat een geluk, hoe konden ze elkaar vinden.
 
Toen, plots, kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het sprookje uit. “Gatverdamme, moet dat nou, die lucht……. Ik word er kotsmisselijk van, anders ga jij maar op de bank hoor”.
De prins, van voorwaarts en val aan, was verworden tot slapjanus van ja en amen, zocht van armoe zijn heil in een project met Hornbach.
De fee had haar pling-plong jurk verruild voor een zwarte rafelrok en roetsjte dagelijks per bezem tussen de Action en de Zara.
 
Wellicht was het weer hoog tijd voor een nieuw sprookje!!
 
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 
1908 Der Kuss (The Kiss). Gustav Klimt.

Lees verder

Voor en achter de duinen.    Minks wekelijkse column 3-7-2019

Voor en achter de duinen.    Minks wekelijkse column 3-7-2019

 

Handdoek, factor 50 en Emile Zola in mijn linnen Lidl tasje. Douchen hoeft niet, T-shirt over mijn nauwelijks wakker lijf. Spring in shorts, schiet in slippers, sla de deur in het slot.

Wel wat link om zo dun gekleed op de nep-Harley te stappen. Rij wel wat rustiger van A naar Beter, te veel spullen bij me schiet nu niet op.

 

Altijd een mooi moment als ik in mijn zomerkleding, tasje achteloos over mijn schouder, op de boulevard richting Bonononoos slipper.

Het maakt een gevoel van enorme vrijheid in mij los, ook al is het maar voor een paar uurtjes, het laadt de accu.

Kom al jaren bij deze strandtent, niet omdat hij beter zal zijn dan een andere, vergelijkend warenonderzoek heb ik nog nooit gedaan, neen, hij ligt strategisch gezien gewoon goed, tussen de Keizerstraat en, niet onbelangrijk, de zee in, lekker tostietje, bakkie en gezellige lui.

 

Liggend op een bank, nog luier dan ik, gaat de zon mijn energiecrisis te lijf tot ik als de gloeiende Godfried van Bouillon het water in moet.

In een tel dompel ik kopje onder in koel troebel water, sinds lange tijd weer een (vrijwillige) speelbal der opmerkelijk woeste golven.

Het is als vroeger, toen ik nog Minkie was, ze blijven komen, sleuren me als een lappen pop met zich mee, laat lekker met me sollen.

Adembenemend, zeker als ze je verrassen bij ‘snakkend’ lucht happen.

Ben nu stukken sterker maar dit brute natuurgeweld doet mij de nietigheid der mensen voelen, het kind in mij komt boven water.

 

Mooie stad, ook voor de duinen, ff een koud stortbad;-) en een nog kouder 0.0 Radlertje, een stukje Emile Zola en ik ga, over de Scheveningseweg kalm naar huis.

Passeer een prachtig Vredespaleis terwijl prachtige muziek in mijn helm passeert: Offenbach, Belle nuit, o nuit d’amour (zoek maar op).

Thuis een doucheje, dan op een holletje naar Toko Sien Sien voor een overheerlijke Moksi Meti, ik heb het beregoed en laat het me smaken.

 

Een, voor mij, vreemde man uit den vreemde pakt zijn fiets bij het raam van waarachter ik zit te smullen en steekt zijn duim op zo van: eet smakelijk, ik duim lachend terug.

Het mag gezegd: een mooie stad voor en achter de duinen!!!!

 

Tekstverantwoording: Mink Out.            

1909 Girl in silver sea. Joaquin Sorolla (Joaquin Sorolla y Bastida).

Lees verder

Voordeel van de twijfel. Minks wekelijkse column 26-6-’19

Voordeel van de twijfel. Minks wekelijkse column 26-6-’19
 
“Een grote Weizenbier broer”, ik was zijn broer niet en had geenszins het onmogelijk ideaal dat ooit te willen worden.
Bij sympathie-vergarende titels met de strekking van broer, vriend of zoiets schieten mijn argwaanstekels beroepsmatig overeind.
 
Ik aarzel maar geef hem het voordeel van de twijfel.
Contant laten betalen zou tegen mijn gevoel van gelijke monniken gelijke kappen ingaan dus ik maak een bonnetje voor ‘Rashid’.
Hij neemt er nog 1 en nog 1 en geeft Saul en Tjeerd, die tussen het darten door af en toe een woordje met hem wisselden, ook twee bier. Een whisky wordt gelukkig door de speertjeswerpers overgenomen.
Buiten roken en ineens is hij weg, er achter aan, nooit meer gezien. Volgende keer maar weer geen gelijke kappen dan? Klotezooi.
Toch een smet op deze mooie zomerzaterdag, zo heel erg jammer.
 
Diep in de nacht, moegestreden met een kaars een parkeerplek in mijn buurt gevonden. Zeulend met de was, een tas en een jas naar huis.
Midden op de rijbaan zit ze op haar knieën bij een omgevallen fiets.
Ik blijf op afstand staan kijken naar de ontwikkeling, het is een ramp.
Bloed in haar gezicht en redelijk verdwaast door drank of drugs.
Prutsend met de moed der wanhoop zegt ze door haar tranen heen: “Mijn ketting ligt er af”. “Gezien de gesloten kettingkast komt die er vanavond niet meer op meisje, zet die fiets op slot en neem een taxi”.
“Van mijn moeder gehad, laat ik niet staan, dan pikken ze hem”.
 
Ik taxeer haar en probeer op een zo vaderlijk mogelijke manier:
“Ik besef dat het midden in de nacht is en ik een vreemde man ben maar ik kan je met fiets en al thuis brengen meisje, zeg het maar”.
Zij taxeert mij, wikt, weegt en neemt het voordeel van de twijfel.
Bij het instappen ontwaar ik door haar zomerkleding heen een prachtig figuur, gelukkig ben ik geen psycho, of ……….????
Til haar ijzeren ros in Den Ouden Neel’ s koets en we rijden.
De lift-stilte-spanning doorbreken we met wat studiegeleuter.
 
Zet haar voor de deur af: “Lekker slapen meisje en minder drinken”. “Wat een mazzel heb ik vanavond, bedankt” zegt ze duidelijk opgelucht en geeft me spontaan een zoen, ze stinkt naar drank.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl
1948 Christina’s World. Andrew Wyeth.

Lees verder

Een keuken als een paleis. Minks wekelijkse column 19-6-19

 
Een keuken als een paleis. Minks wekelijkse column 19-6-19
 
Na tien jaar ergernis over de miserabele staat van mijn aanrechtblad moest er echt wat gebeuren.
Bij Hornbach hadden ze nog dezelfde kleur werkbladen, dus na dagen onhandig op de huiskamervloer in de weg liggen moest ik wel.
 
Tweede Pinksterdag ging ik van start, spoelbak, fornuis, en kookplaat moesten uit zuinigheid weer in het nieuwe blad, ik had drie dagen.
De kookplaat er uit was een makkie, nou niet dus, 10 jaar geleden had ik de boel helemaal in de kit gelegd wat enorm goed gelukt was
Lossnijden, ho maar, de splinters emaille vlogen me om de oren, mooie tegenvaller, er moest een ander gascomfort/oven komen en snel.
 
Radeloos scrol ik langs het witgoed op Marktplaats en dan……..:
Bosch, RVS oven en gasstel, 400 euro, geen koopje, wel erg mooi.
Ik app de aanbieder: voor 300 euro kom ik hem vandaag nog halen!
Die mensen zullen wel met Pinksterreces zijn, dacht ik neerslachtig.
Gedeprimeerd klus ik verder, dit zou nooit op tijd af komen.
Plots als een reddende Pinkster-engel een appje terug: “360 euro is echt de laagste prijs”. Mmmm, geenszins goedkoop en Harderwijk is niet naast de deur, de tijd dringt, wat te doen, uhhh: “Ben onderweg!!!”
 
Bel aan, de deur gaat open, daar staat een semi gesluierde moslima, van mijn stuk gebracht kijk ik haar van top tot teen aan en zeg,: “Goedenavond”, reik haar twijfelend de hand… Ze accepteert hem.
“Wel uw schoenen uitdoen, is de gewoonte”. “Nou mevrouw dat is met die hoge schoenen van mij niet makkelijk maar als u er op staat.
In mijn wegkomhaast had ik gelukkig nog snel sokken aangetrokken.
 
Hij stond te glimmen, echt een mooi ding: ”Voor 300 neem ik hem mee!” “Neen 360 euro is de afspraak, er zit ook nog een magnetron in en u komt helemaal uit Den Haag toch”? Zei ze smalend lachend.
Ze liet me zien hoe hij werkte, ik betaalde en mocht voor het sjouwen mijn schoenen weer aan, zoon Achmed hielp me een handje.
 
Onderweg en thuis gekomen het gas er op, alles werkt perfect.
Op tijd klaar, als in een schoonmaakmiddel-reclame plinkt, plonkt dit paleisje van een keuken me glanzend toe. En ik, ik glim voldaan mee;-).
 
Tekstverantwoording: Mink Out.
S.d. Francine and her Cat. Hermann Knopf (Austrian painter).

Lees verder

Ziende blind.                       Minks wekelijkse column 12-6-2019.

Ziende blind.                       Minks wekelijkse column 12-6-2019.

 

“De prins en prinses leefden nog lang en gelukkig. En nu naar dromenland want morgen is het weer vroeg dag schatten”.

Drie zoenen, de deur op een kier, ganglicht mag aan blijven.

 

Thierry zit op de bank aan zijn zoveelste biertje, vier jaar geleden werkeloos, geen zin meer, kent alle tv programma’s uit zijn hoofd.

Ze springt onder de douche en vervolgt met een bedrieglijk schminkwerk van trouwe moeder tot een meedogenloze femme fatale.

Hunkerend glanzende lippen, ogen wilskrachtig zwart aangezet met wat goud voor de sprankel, rouge voor het ‘spontane’ blosje.

Ingetogen nepwimpers om, zo af en toe, de ogen onschuldige neer te kunnen slaan en een bedwelmend pufje parfum voor de illusie .

 

Ze wurmt zich in een strak zwart jurkje dat nauwelijks iets te raden over laat, als finishing touch een paar loei hoge hakken .

Ze ziet er uit om een dode tot leven te wekken of zelfs een levende de dood in te beminnen????

In de deuropening van de huiskamer staand vraagt nerveus: “Goed zo?” Hij reageert niet, de bel gaat, de chauffeur staat voor, ze is weg.

 

Sjiek hotel, obscene portiers, brallende mannen, sjansende obers, kaviaar, champagne een dure suite en een veel te goedkoop einde.

 

Tegen vijven in de morgen komt ze doodop met de hakken in haar hand weer thuis, ze kijkt de kinderkamer in maar stelt een tussenkus uit.

Na zo’n nacht doucht ze altijd een stuk langer, poetst haar tanden geducht en spoelt extra goed, het helpt een heel klein beetje.

Een degelijke pyjama doet de femme fatale verdwijnen, nu pas teent ze de kinderkamer binnen voor een kus met haar aller echtste lippen.

 

De slaapkamer stinkt naar bier en rook, Thierry snurkt, ze vleit zich tegen hem aan, dat heeft ze na zo’n avond gewoon hard nodig.

Hij wartaalt wat, draait zich weg, laat een scheet en snurkt verder.

Een enkele traan trekt traag een spoor over haar wang, ze is alleen.

Het is donker, ze staart naar het plafond………….. ziende blind.

 

Even de wekker zetten, nog twee uurtjes, kinderen naar school.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl

1906 Vrouw in een hemd. André Derain.

Lees verder

Spanning. Minks wekelijkse column 5-4-2019

 
Spanning. Minks wekelijkse column 5-4-2019
 
“Waarom staat de deur wagenwijd open?” “De politie komt er zo aan”. Hij kijkt schichtig in het rond, paniek in de ogen.
“Ik word afgeluisterd, kom naast me zitten dan fluister ik het in je oor”. Hij slaat zijn arm om mijn schouder en trekt me vertrouwelijk naar zich toe: “Als zij het merken dat ik gepraat heb hakken ze jou je armen er af. Je staat op hun dodenlijst dus wees gewaarschuwd”.
 
“Kom, ik breng je naar bed, dan wordt je rustig”. “Er zitten ratten in mijn bed, echt waar!” Ik sla de dekens terug in een poging het tegendeel te bewijzen, na hem te hebben toegedekt begint hij te draaien: “Ik voel er echt weer één, hij loopt langs mijn rug, ik weet het zeker, ze laten me niet met rust, nooit, nooit, nooit”.
Na zijn pilletjes zit ik naast hem en streel zijn hand in een poging hem te kalmeren. “Morgen gaan we naar de dokter, dan komt alles weer goed pap, krijg je weer een beetje rust in je hoofd”.
 
“Elektroshocks dokter, u bedoelt als in die film met Jack Nicholson: One flew over the chuckoo’s nest. Nou daar zien we niet zo veel in”.
“Tegenwoordig gaat dat anders: lager wattage, spierverslappers, roesje en meer gerichte impulsen. We wekken eigenlijk een epileptische aanval op en dat veroorzaakt een soort van reset in de hersenen om het wat simpel uit te leggen”.
 
We hebben in overleg met vader toegestemd, zo doorgaan was niks. Eerst twee keer per week, we zitten nu al op één keer in de veertien dagen en het lijkt te helpen, de waanideeën blijven weg.
Zo fijn, hij sliep weinig, at haast niet meer en werd een kluizenaar.
 
“Zeker wel een hoge stroomrekening zo’n kliniek?” “Neen dat valt erg mee, zonnepanelen op het dak en een windmolen op het terrein”.
 
U denkt wellicht, wat een smakeloze grap, nou dat mag, de betrokkenen aan de bar konden er overigens hartelijk om lachen.
Na zoveel ‘spanning’ brengt humor de broodnodige nieuwe ‘energie’.
 
 
Tekstverantwoording: Mink Out.
1947 Dorothea Tanner. Avatar.

Lees verder

Hel op aarde.                       Minks wekelijkse column 29-5-2019

Hel op aarde.                       Minks wekelijkse column 29-5-2019

 

De moorddadige tuinman Volkert, die een ander het recht om te leven zonder berouw afnam, tart smalend onze rechtstaat omdat hij vindt dat zijn rechten wel gelden en de beperkingen opgeheven dienen te worden. Dat kan in onze democratie.

 

Dat Michael een fietsende vrouw ‘niet expres’ van het leven heeft berooft en dreigt zichzelf het leven te nemen is minstens ironisch. 

Volgens ons rechtssysteem mag zelfs deze empathieloze man wél gaan voor de tweede kans (hoger beroep) die zijn ‘prooi’ niet kreeg.

 

Dat Thijs mensen, die met hun honden een blokje om liepen, hoogst waarschijnlijk het hoekje om hielp terwijl hij onder behandeling was heeft ook te maken met ons ‘tolerant’ rechtssysteem.

Dit illuster trio, fine de fleur in een ‘branche’ met overigens ook weer hoofdzakelijk mannen, gaf deze week, bij toeval samen, acte de présence in ‘s Neerlands pers.

 

Dat je dit soort gasten op het verkeerde moment, met of zonder hond, niet tegen moet komen en beter een straatje om kan lopen is overduidelijk dacht ik zo.

Dat deze type’ s hun slopend werk aan slachtoffers en gemeenschap leveren stuit ons flink tegen de borst. Slechts een boute manier van verontwaardiging en een weigering het boetekleed met gepaste spijt, geknakte trots en gebogen hoofd te dragen is hun reactie.

Hartvochtigheid heeft geen plaats gemaakt voor berouwvol dragen.

In weerzin der nabestaanden, die ongevraagd door hen in een hel op aard terecht kwamen blijven ze, ongegeneerd en zonder mededogen, een voor zichzelf zo hemels mogelijke straf nastreven.    

 

Het zijn helaas wrange vruchten……. de wrange vruchten van onze democratische rechtsstaat, tja we zullen het er mee moeten doen.

Nou ja, TBS, verplichte dwangverpleging en 28 jaar is het vonnis dat Michael voorlopig als uitspraak te horen kreeg.

Die zien we, als het goed is, nooit meer terug, een matige hel op aarde voor hem dan, zoals we dat in geciviliseerde landen doen, of je het er nou mee eens bent of niet.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl

1912 Self-portrait. Emil Nolde.

Lees verder

Een echte vrije dag. Minks wekelijkse column 22-5-2019

 
Een echte vrije dag. Minks wekelijkse column 22-5-2019
 
Eindelijk een echte vrije dag, ik kan thuis blijven, dat mag.
Wankel mijn bed uit, de eerste stapjes zijn altijd weer wennen.
Slof, slof, door de gang, neem zittend op de wc mijn mail en FaceBook door totdat mijn benen de slaap weer dreigen te vatten.
De boekhouding is bij, het aquarium schittert me kristalhelder toe.
De tuin is door de handige, harkende Harrie faliekant gefatsoeneerd.
Een echte vrije dag dus???? Mmm, er is nog ff teen en tander te doen.
Krabbend door weerbarstig hoofdhaar overzie ik mijn nachtopvang tussen werk en werken, het heeft veel weg van een berglandschap.
 
De eerste onbedwingbare top is die van de berg voorgespoelde afwas.
Verderop een berg post met een lawine loterijlokkers die het klootjesvolk met de belofte, hen uit het mistroostig dal der minima te redden, tracht onder te sneeuwen. De echo der naam van die burgemeester uit Wezel zal nog lang in hun hoofd nagalmen.
 
In mijn woordelijk enthousiasme ben ik, om maar in passend jargon te blijven, wat buiten de piste geraakt dus slalom ik subiet naar de tweede bergketen op deez zeldzame, huiselijke vrije dag.
Een achteloos neergekwakte handdoek mik ik dik mis richting de overwoekerde wasmand die ‘steunend’ een nieuwe berg in stand houdt.
Het is een berg vuile was, die ik, alvorens hem buiten te hangen, was om te verhullen wie ik was voordat deze was gewassen was;-).
 
Verderop de laatste berg……. Strijkwas, verfrommeld wachtend op een kreukloze toekomst, door gloeiend ijzer afgeperst zodat het glad en schijnbaar onaangetast weer in de kast past.
 
Stofvlokken en kattenpluizen gaan als tubleweed over vloerplavuizen.
Groggy ff koffie met crackers, loop er de hele dag als een taddik bij. Opengaande poriën laten druppels zweet langs lijf en lede lopen.
Als bergen verzet zijn de beloning van een weldadig stortbad;-).
Scheren, aftershave: Sauvage, bekijk metend het peperdure, half volle flesje succesvol spul en doe een besparende sproei minder.
Een uurtje op stap, dat heb ik wel verdiend op zo’n echte vrije dag.
 
 
Tekstverantwoording: Mink Out.
S.d. Dutch Girl Ironing. Hermann Knopf.

Lees verder

Sopwater. Minks wekelijkse column 15-5-2019

 
Sopwater. Minks wekelijkse column 15-5-2019
 
Tis mijn vrije avond, nog even naar de winkel waar mijn snertbuurman wacht met wat spullen van Ali Baba voor weinig.
Hij is net als ik altijd gehaast. Na ‘t bekijken van het moois dat een oer-vervuilende boot binnenbracht even een moment van rust.
“Die proefbiertjes staan nog in de koelkast” herinner ik hem terwijl ik, vanonder mijn wenkbrauwen, duivelsglimlachend naar hem opkijk.
En dan die reactie waarvan een ieder weet dat hij garant staat voor gezelligheid en achteraf min of meer wat spijt: “Nou, eentje dan”.
 
Als bij toverslag staan vier smaken van hetzelfde merk voor ons en schenken we de eerste klokkend leeg, rijk-romig schuim zwelt kalm en veelbelovend aan tot de rand van de bolvormige pootglazen.
Proosten en wijs kijken, “Half gefilterd, licht troebel!” Bom er boven en ruiken: “Mmmmmm, hop en vanille”. “Ja, zoiets???”
Met een forse slok de mond spoelen, ook onder de tong en langs de binnenkant van de lippen: “Zoho, ik proef een zacht zuurtje van grapefruit en een tintelend bittertje spartelt bij de afdronk, smaak blijft mooi hangen, top bier”. “Ja uhhh, nou je het zegt, inderdaad??”
 
Na een paar verzwelgende klokken staan vier inhoudsloze flesjes met een wel erg leeg gevoel enorm boventallig te zijn.
“Nog één blikje Cliff Richardsap, negen procenter, slaap je lekker op!” “Nou vooruit dan!” De kurk is van de fles, het wachten gestopt, het stoppen verdwenen.
Het totaal assortiment passeert de revue, konen kleuren rood, dubbelde tongen geven nog slechts een troebele beschrijving.
Dit gelegenheidspanel doet de wereld en zichzelf een enorme dienst. Ze offeren zich op voor een groter doel en glijden af naar een zekere staat van beneveldheid, tis overigens erg gezellig.
 
Als ik afdaal in de bedwelmende oceanen der speciaalbieren en tsunami’s godendrank mijn huig beëelten denk ik weer terug aan de definitie die mijn oude huisbaas annex kroegbaas, wijlen Ton Swinters aan dit vruchtwater gaf:
“Tis gewoon sopwater met alcohol en als je er genoeg van doorslikt word je er starnakel dronken van”……… Zo te voelen had hij gelijk;-)”.
 
Tekstverantwoording: Mink Out.
1897 Bieres da la Meuse. Alphonse Mucha (lithography).

Lees verder

Website by Splendit 2019