Vrijdag 13 september het kelderconcert met DIS er zijn nog enkele kaarten verkrijgbaar

Auteur Archief

Pudinkie. Minks wekelijkse column 11-9-2019

 
Pudinkie. Minks wekelijkse column 11-9-2019
 
De aanbetaling voor onze nieuwe serre met luxe schuifpui, die de aannemer nooit plaatste of zou plaatsen, moesten we terug.
Zijn faillissement lag op de loer, hij maakte beloftes niet meer waar, pakte nog wel voorschotten aan en leefde vrank en vrij verder.
Bij hem langs geweest maar hij lachte ons ‘tuinkabouters’ vierkant uit en smeet de deur met een klap voor en tegen onze neuzen dicht.
Het is zo’n bierbuikreus met handen als graafmachine-grijpers die je geld eisend koppie er met gemak in één keer af kunnen knijpen.
 
We zijn van huis uit niet crimineel dus wat moet je, iemand huren om nare dingen tegen betaling te doen is niet zo onze stijl.
Aan de eettafel beraamden we onhaalbare plannen tot mijn man riep:
“We kidnappen gewoon zijn hond”. Ik keek hem aan en moest slikken. “Een hond kidnappen?”. “ Ja, wat kan je daar nou voor krijgen als het mis gaat!” “Neen, dat gaan we niet doen, ik ga naar bed”. “Ik ook”.
 
Twee dagen later stond mijn man in het parkie achter een boom en ik langs de weg met de ‘vluchtauto’, het leek uren te duren, die geurende gehaktbal zou Pudinkie toch wel lokken. Er liepen mensen voorbij, ik rommelde wat met de radio. In de achter-uitkijk-spiegel kwam mijn man uit de bosjes met Pudinkie onder zijn jas, hij stapte gejaagd achterin, nadat de motor tot twee keer toe afsloeg sukkelde ik richting huis, mijn man gooide zijn plaksnor en pet in de open haard.
 
“Wat ruik ik, hebt je het van de zenuwen in je broek gedaan?”
“Het is die hond, hij laat scheten, ‘potvolblommen’ wat een lucht zeg”.
Pudinkie was niet echt het prototype van een gegijzelde, hij miste bierbuikbully voor geen meter en kwam zelfs op de bank tegen je aan liggen, geinig beesie maar die scheten, het hele huis verging.
 
Om zes uur in de morgen zaten we suf aan de koffie, we hadden geen oog dicht gedaan, Pudinkie daarentegen wel, hij snurkte en liet scheten als een regiment huzaren, hij moest weg, dit was te veel.
We hebben Pudinkie naar Amivedi gebracht met de boodschap dat we hem in de buurt van het parkie hadden gevonden, later toch ons geld nog terug gekregen, toefje slagroom op het Pudinkie van dit verhaal;-).
 
Tekst: Mink Out. Binnenkort de bundel. Meer: www.conck.nl
1921⁣ Siegfried. Thomas Theodor Heine (Germans, 1867-1948).⁣

Lees verder

Bingohal. Minks wekelijkse column 4-9-2019

Bingohal. Minks wekelijkse column 4-9-2019
 
Als de lekkerbek goudbruin gaar is en de kreeftensoep dampend heet wordt het nummer dat op je kassabon staat afgeroepen. Daarom noemen we een vishandel aan de haven ‘Bingohal’.
Ff zwaaien en op een holletje zet de aardige ‘loper’ het eten op tafel.
 
Na het water in onze monden adams-appelig te hebben doorgeslikt storten Den Ouden Neel en ik ons op de voorgezette prooien.
Zij scheurt de lekkerbek aan stukken en ik sop hompen oerbrood ongegeneerd in de gebonden kreeftenbouillon. Al proppend verdwijnt ons smachten en eten we nuffig zoals de etiketten dat voorschrijven.
 
Het ‘rotkind’ dat langdurig jengelend onze horecabeleving verpest zwijgt plots om vervolgens, door antiperistaltische bewegingen van de darmpjes, zijn vis terug op het bord en de gehele tafel te Jonassen.
Chinezen laten ongeïnteresseerd een groot deel van de vangst achter op een kruitdampvrij slagveld zonder gejammer.
Dik gebuikte Duitsers spoelen met bruisende golven bier kilo’s vis naar binnen, ze boeren luidt hun kinnen nat.
Een moeder, probeert begripvol haar Montessorikind een eigen koers te laten varen door, naar zijn zin, twee keer van tafel te wisselen, de vader is, zo te zien, niet erg gecharmeerd van de onderwijskeuze.
 
Op een tafel verderop staat een vuurtorenhoge stellage zeevruchten dik betaald en protserig aanzien af te dwingen.
Twee geblondeerde-langnagel-zonnebank-vrouwen in niemandaljurkjes zitten aan en nippen verveeld hun roze champagne.
Twee bijbehorende Columbianenstaart-goudtand-Rolex mannen trachten staand, met veel bravoure de buit te verdelen.
De geringe lengte van deze macho’s bemoeilijkt plukken der vruchten van het hoogste niveau, hetgeen slechts mondjesmaat lukt.
 
Een mooie winkel, lekker eten en veel te zien, wellicht mijn verhaal wat ‘overdreven’ maar dat mag af en toe wel bij gebrek aan inspiratie;-).
De onvoorspelbaarheid van het soort mee-eters zal altijd blijven.
Bij het bingospel weet men immers ook niet van te voren hoe de balletjes rollen.
 
Tekst: Mink Out. Binnenkort de bundel.
1881 Still Life with Oysters. Gustave Caillebotte.

Lees verder

Honden.                      Minks wekelijkse column 28-8-2019

Honden.                      Minks wekelijkse column 28-8-2019

 

‘s-Nachts op de Nep-Harley een boulevardje pikken, heerlijk.

Huiswaarts kerend een antiekwinkeltje, kan me niet bedwingen, kijk in de etalage……..……….. en daar staan ze dan als dieven in de nacht: twee witte, porseleinen honden.

Ze staren me stoïcijns aan, had wel wat meer gekwispel verwacht.

 

Tis zo’n zelfde stel dat heel vroeger de schoorsteenmantel in het geboortehuis van Den Ouden Neel sierde.

Haar papa (mijn opa) bracht ze mee uit het verre Engeland.

En zij, zij vond ze prachtig, kon haar pretoogjes er niet van af houden.

Na vaders plotseling, tragisch overlijden waren ze ineens spoorloos verdwenen, iets waar ze nog steeds niet over uit kan.

 

De deal is al snel beklonken, na wat gepingel heb ik het versteende duo voor een matsprijs in mijn bezit………… inclusief uitleg.

U weet hoe dat gaat: mannen, weken zonder vrouw op zee, in Engeland aan wal, ze eten een hap, drinken een glas, de enkeling wil wat meer.

En dat kon de pikbroek dan kopen bij een sexwerker, toen beter bekend onder de naam hoer, te herkennen aan jawel………….twee stoïcijns kijkende, porseleinen honden in de vensterbank.

Stonden de honden kop aan kop, dan was de flexwerker nog bezig met (ik schijf maar ff wat) koning, keizer, admiraal.

Was ze daarentegen open for business dan schurkten de Cocker Spaniëls stiekem hun konten tegen elkaar, simpel doch doeltreffend.

 

Om de oplettende, plaatselijke bobby te overtuigen dat de dame in kwestie slechts handelde in porseleinen honden waren deze bij de prijs van het jolig vertier inbegrepen en gingen mee naar huis als souvenir voor moeder de vrouw en de kinderschare.

 

De argeloze vissersvrouw, apentrots op het glimmend Beswick duo in de vensterbank zette deze na wat vreemde bezoekers, op aanraden van manlief, maar op de schoorsteenmantel aan weerszijde van Maria.   

De reden van de stoïcijnse blik hoeft volgens mij geen nadere uitleg.

In iedere visserswoning vond je wel een setje, waren ook gewoon in de souvenirwinkel te koop, daar heeft Neel’s vader ze uiteraard vandaan.

 

Tekst: Mink Out.      Binnenkort de bundel.                     Meer: www.conck.nl   

1908? Moeder v/d schilder, mrs. Sickert. Petit-déjeuner á Neuville. Jacques Emile Blanche.

Lees verder

Eenzaam.                             Minks wekelijkse column 21-8-2019

Eenzaam.                             Minks wekelijkse column 21-8-2019

 

Een kamer voor € 70 in Cannes is niet duur, al snel bleek waarom.

Onder een wenteltrap in de donkerste hoek van de galerij was mijn ‘suite’ met, tussen de treden door, uitzicht op strepen rots.

’t Had iets beklemmends, ook bij de balie viel de hoffelijkheid tegen. Op aanraden van de ‘herbergier’ begeef ik me voor het eten naar de oude stadskern van Mougins boven op de berg.

 

Daar rond kuierend zie ik hoofdzakelijk kunstgaleries met knot-baard 30ers of grijze-staart 60ers, als uitbater loerend op een jackpot.

De restaurants waren ook van het genre weinig voor veel, ten gunste van de baard- en staartmannen, niet echt mijn aanschuifplek.

Zoeken naar een supermarkt om eten voor een normale prijs te kopen, Google had ongelijk, hij was al dicht, beland bij een Italiaan met vriendelijke bediening en goed eten tegen een redelijke prijs, mazzel.

 

Zit alleen maar Emile Zola en mijn FB vrienden houden me gezelschap.

Ik leen peper en zout van een welopgevoede familie naast mij.

Nadat zij het al op alle slakken hadden gelegd, zat er nog zout in het vaatje, dat viel mee. Met hete aardappelen azijn pissend, over het volgens mij uitstekend eten, spoelde mijn aanvankelijk gevormd idee over ‘welopgevoed’ subiet van tafel.

 

Bij het verlaten van het terras groet ik ze alsnog ten afscheid, niemand reageert op mijn uiting van beschaafdheid, wel werpt de pater familias mij een hooghartige blik toe, een terechte opvoedkundige maatregel laat ik verbouwereerd achterwege.

De wankele muur van eenzaamheid begeeft het en komt met zijn volle gewicht op mij neer, in een roes loop ik naar mijn nep-Harley en rijd het duister in, op weg naar mijn miserabel wenteltrapkamertje.

Gedachten kwellen het vakantiegevoel en verhogen mijn aanzwellende mineurstemming.

 

Met gedoofde lichten wacht het zwembad mij rimpelloos geduldig op,

om niemand te wekken vlei ik mezelf er behoedzaam in.

Kil donker water omsluit geruisloos mijn lichaam, ik ga onder en blaas traag de lucht uit mijn longen……………… zo voelt dus eenzaam zijn.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl

1894-96 Melancholy Edvard Munch.

Lees verder

Mooi.                                Minks vakantiegeleuter 14-8-2019

Mooi.                                Minks vakantiegeleuter 14-8-2019

 

Route Napoleon, de achterdeur van Frankrijk door Bonaparte genomen om wederom zijn onstuitbare prestatiedrang te tonen.

Mijn nep-Harley trotseert hier colletjes van de hoogste categorie en wegen door lage vlaktes van uitzonderlijke schoonheid.  

Schoonheid om stil bij te staan, ik stop en bewonder, bijzonder mooi.

 

Verzengende hitte laat de lucht trillen, krekels tjirpen, een enkele bloem loopt in het verse gras…….. het risico geplukt te worden,

ik ga zijn pret niet bederven, deze dag is te mooi om te sterven.

 

Bossen, velden en wegen, heerlijkheden om eeuwig te willen leven. 

In dit gebied van vergane oorlogsgoden is vlinders ontwijken, als klevend op het asfalt, de erecode, deze dag is te mooi om te doden.

 

Bonaparte, ik had zijn graf een paar dagen geleden bezocht, daar hebben ze hem, omsloten door zes kisten, in een granieten sarcofaag gedaan, zekerheid voor alles, hier komt hij echt nooit meer vandaan.

Gedaan met het kijven, een dag als deze is voor mannen te mooi om levenloos op het slagveld achter te blijven.

 

Een kapel waar Napoleon bad, nu een bruiloft,  ja, dit is een zeer mooie dag voor een sprankelend, verblindende lach.

 

In het tankstationnetje giechelen kassasmeisjes wanneer mijn blik zich vastpint op haar lokkend landschap als ze, vooroverleunend, te lang……..gerekt, de betaalautomaat aanreikt. Bedwelmend mooi.

 

 

Boney N deed 375 km in 7 dagen, ik in 10 uur, te lang, voor mij dan.

Ga die Route Napoleon nimmer vergeten, hij is echt heel erg………mooi.

 

Na zijn Waterloo werd de vechtersbaas verbannen naar st. Helena, is hij nooit meer levend weg gekomen, ‘t was mooi genoeg geweest.

 

Er lag nogal wat stof op die sarcofaag, zou je niet verwachten.

Dat er nou niet één French maid of Frans-mannetje als eerbetoon, dagelijks ff de plumeau hanteert, dat staat wel zo…………….mooi;-)  

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                

1848 Napoleon Bonaparte trekt door de Alpen. Paul Hippolyte Delaroche.

Lees verder

Steenrijk. Minks vakantiegeleuter 7-8-2019

 
Steenrijk. Minks vakantiegeleuter 7-8-2019
 
“Je moet het dak van dat warenhuis La Fayette op, heb je een prachtig uitzicht op Parijs en zijn Eifeltoren”, sprak Richard.
 
Lafayette, bij binnenkomst kijk je tegen een prachtige glas in lood koepel aan, Art Deco, uit de tijd dat Haussmann Parijs flink update.
Het uitzicht was adembenemend, de armoezaaiers en ik drongen elkaar zowat het dak af voor de beste selfie van de vakantie.
Achter rood koord zat de nouveaux riche op het ruim terras aan de champagne, hun dure Rolexen schitterden, als een lieve lust, in de zon.
 
Bij Louis Vuitton werden wachtenden bekertjes water aangeboden.
Een mooie jongen sprak de ‘uitgeputtenen’ aan, op zijn teken werd door een nog mooier meisje het bekertje, met een gedienstig knikje aangereikt om hen tegen uitdroging te beschermen.
Ik stond dichtbij, het meisje keek mij vragend aan maar na een bitse hoofdbeweging van wonderboy sloeg ze mij resoluut over.
 
Speknek Afrikanen, ingetogen moslima ’s, glimhaar Columbianen en moderne Chinezen lieten hun of het geld rijkelijk vloeien in deze orgie van banale rijkdom.
Opmerkelijk veel Chinees personeel, de omroep installatie braakte met tussenpozen opruiende kapitalistische propaganda uit…….
Horloges van minimaal 5000 tot max veel meer euro’s lagen in vitrines te plink, plonken. Aan mijn ‘kan ik nooit betalen hoofd’ hadden deze verkoopfanaten geen boodschap, pas toen ik een nuffig ‘koophoof’ trok sprak men mij gedienstig aan, sluw loerend op een kans mij ook zo’n zware last rond mijn pols te kunnen slijten.
 
Hier hoorde ik niet thuis, ik voelde me een soort van clochard om u maar even in ‘romantische’ Parijse sferen mee te nemen.
Na ten afscheid mezelf overdadig te hebben bestoven met gratis Chanel Egoïst verliet ik opgelucht deze luxe tempel van nepgeluk.
 
Buiten gaf ik een dakloze twee euro, zong op een plein met mensen mee, stapte op mijn nep-Harley en voelde me vrij en steenrijk.
 
 
Tekstverantwoording: Mink Out. Meer: www.conck.nl
 
1907 The restaurant. Charles Hoffbauwer.

Lees verder

Staande ovatie. Minks vakantiegeleuter 31-7-2019

 
Staande ovatie. Minks vakantiegeleuter 31-7-2019
 
Hoge muren met schilderijen, geen passief klein klodderwerkje, neen, van Gogh ’s: groot, levend en overvloeiend van het éne kunstwerk naar het andere, ik sta me te vergapen.
Deze bewegende kleurenpracht omfloerst door prachtige muziek brengt me in een roes waaruit ik nooit meer wens te ontwaken.
Op de Moldau en het palet van de (bewegende) Irissen word ik zowaar frivool, ik wil balletachtig in het rond springen.
Mezelf bedwingend pirouetteren wat kinderen, niet belast met mijn gevoel van gêne, er wel lustig op los, mijn jaloezie zwelt aan.
 
Dit is ‘volgens mij’ zoals Vincent van Gogh kunst graag had gezien.
Hij zou zich verkneukelen, zijn werk ter vermaak van ook de minder draagkrachtigen waar hij erg veel empathie voor had.
Onwerkelijk deze grote ruimte met talloze mensen die als kameleons wegblenden in de schilderstukken van deze meestermeester.
Later verschijnt een dolende lampion, en nog één en nog één, al snel wemelt het van de zwevende lichtjes tegen een donkere achtergrond.
 
En daar, in deze droomwereld van duizenden als door de wind meegevoerde lampionnen ben ik getuige van opperste romantiek.
Ze slaat haar poezelig slanke armen, gestrekt met de handen naar buiten, om zijn hals, vleit haar prachtig lichaam stijf tegen hem aan en kust hem vol overgave op de mond, een verklaring van echte liefde.
 
Ze kiest onvoorwaardelijk voor hem, wederom zwelt mijn jaloezie aan.
Na een seconde of 15 legt hij haar hoofd teder op zijn schouder. Terwijl de ene hand intiem haar hals streelt checkt hij, achter haar rug, met de andere zijn mobiel en tikt een bericht.
Zij droomt door in deze zevende lampionnenhemel, hij is al verdwenen.
 
Vincent van Gogh ’s laatste levensfase na de psychiatrische inrichting, te zien: Korenveld met dreigende lucht en kraaien.
En dan een geniale muziekkeuze: Nina Simone, Don’t let me be misunderstood, ga hem maar eens luisteren en denk aan ‘die gek’.
De meeste toeschouwers staan, na de voorstelling een applaus.
Wel jammer, nu pas zo’n staande ovatie terwijl hij het bij zijn eenzaam leven zo enorm hard nodig had.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 
1889 Irisen. Vincent van Gogh.

Lees verder

Knagend schuldgevoel. Minks wekelijkse column 24-7-2019

Knagend schuldgevoel.         Minks wekelijkse column 24-7-2019

 

Modern kapsel, zonnebankbruin gezicht, mantelpakje, nagels gelakt en een goed figuur, het scheen een hang naar aandacht . 

“Ja ach, we kwamen niets te kort, hij reed op het buitenland, bloemen, het geld kwam met bakken binnen, een rijk leven.

Tot dat telefoontje, klem gezeten bij het laden, kantje boord maar hij kwam er doorheen, hield er een dwarslaesie aan over”.

 

De tranen stonden in haar met zorg opgemaakte ogen: “Goede uitkering, dat was het niet, moest mijn baan opzeggen, een nieuwe loopbaan als full time mantelzorger, tis je man, dat doe je gewoon.

In bed hadden we niks meer, behalve slapen dan, dat spel was uit.

20 jaar voor hem gezorgd, kinderen de deur uit, ik op fitness.

Ging goed, ik werd slanker, mannen zagen me weer staan.

Hij zat ook op cardio, leuke kerel, een stuk jonger, ook getrouwd.

Hij gaf me na lange tijd weer het gevoel dat ik een vrouw was.

 

Mijn vriendin verzorgde een alibi, een dagje naar de bollen of zo.

Wel vreemd, hotel ver weg om geen bekenden tegen het lijf te lopen. Een portier die zo naar je kijkt van: ik weet wat je gaat doen en dan in zo’n vreemde kamer, zwijgend uit de kleren op klaarlichte dag, het lijkt wel zoiets als een doktersbezoek maar dan anders, onwerkelijk, het had veel weg van een goedkope film, voelde natuurlijk niet goed.

 

Als ik thuis kwam liep ik met een dijk van een schuldgevoel in het rond, en dan die vragen: Was het leuk, wat hebben jullie gegeten, heb je nog foto’s gemaakt? En maar liegen, ik kon niet meer terug.  

Op een onbewaakt moment vroeg hij uit het niets: Is er een ander?

Die ogen, de teleurstelling van het ontdekt verraad, de haan kraaide. 

Tuurlijk niet” ik draaide mijn hoofd om me niet bloot te geven.

Die man van de sportschool heeft toch weer voor zijn eigen vrouw gekozen, kon ik wel begrijpen, twee kinderen in de puberteit.

Hij kon schijnbaar een stuk beter liegen dan ik.

 

“Mijn man hebben we twee maanden geleden begraven, tis beter zo, alleen het schuldgevoel, dat blijft, die ogen!!!!!”.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl   

1874 Te Irritating Gentleman. Berthold Woltze.

Lees verder

Hij was pas zeven.              Minks wekelijkse column 17-7-2019

Hij was pas zeven.              Minks wekelijkse column 17-7-2019

 

“Tis maar voor drie weken, een soort vakantietje, onze kinderen hebben het goed, hij is pas zeven, vader in de gevangenis, moeder verslaafd, dat kind heeft niets, we nemen hem gewoon”.

 

En daar stond hij dan, Jordy, een verlegen dreumes met één verschoning en tandenborstel in een plastic tasje, drie euro in de zak van zijn trainingspak, een opgeschoren coup met zo’n haarscherpe scheiding, dit manneke zou in onze villawijk niet onopgemerkt blijven.

De eerste week schuchter, na het bedwateren zat hij angstig in een hoekje weggedoken tot bleek dat zijn straf niet kwam.

 

De tweede week trok hij bij en werd een beetje zichzelf, een bloedlip bij Marie-José, dochter van de rechter die links van ons woont, een dik oog bij Floris-Jan, zoon van de directeur inkoop bij Albert Heijn die rechts van ons, in het huis met de rieten kap, woont.

Onze kinderen kwamen er ook niet ongeschonden vanaf, achterin de Range Rover was Jordy onbetwist de machtsspecialist.

Tijdens het eten uitte hij zijn ongenoegen over het gebruik van mes en vork door zijn beker water tegen de muur te gooien.

“Dan geen water, als je denkt dat je er normaal mee om kan gaan mag je dat even aangeven, maar voorlopig even een poosje niet!”      

Bij de Jules delicatessen op de laan stal hij een zakje gesuikerde pinda’s voor zijn zusje thuis. We zijn terug gegaan en hebben het na een ‘welgemeend’ excuus betaald van de drie euro die hij nog had.

 

De laatste week waren onze kinderen naar een hippisch treffen dus hadden Jordy en ik het rijk alleen, vliegtuigen kijken, dat is wat hij dolgraag wilde. Een hele middag bij Rotterdam Airport met chips en cola vliegtuigen gespot, hij babbelde honderduit, een heerlijk kind. Wat extra aandacht en opvoeding zou een stuk schelen, zelfs het gebruik van bekers water gaf geen problemen meer.

 

Aan het eind van de vakantie terug naar zijn huis in de Schilderswijk. Met huilend hart bracht ik hem tot aan de deur, een magere vrouw met holle ogen en een sigaret tussen haar dunne lippen deed open. Jordy keek angstig naar haar op. “Naar binnen!” hij roetsjte langs haar heen, de deur klapte dicht………………. hij was pas zeven!!!!!

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                                   Meer: www.conck.nl

1885 Teasing Children. Fanny Brate.

Lees verder

Sprookje. Minks wekelijkse column 10-7-2019

 
Sprookje. Minks wekelijkse column 10-7-2019
 
Dat was um, die eerste nacht met haar, eindelijk zijn fee ‘met toverstafje en sprankelende pling-plong jurk, die door had dat hij de prins, van volg mij en val aan, op het witte paard was.
Het klikte meteen, geen nagemaakt gelul of openingszinnen, neen gewoon ineens bam, ik wil met jou!!!
 
Bij het karig schijnsel van de wekkerradio turen ze een paar uur later tevreden en voldaan in elkaars ogen op zoek naar nog meer.
Gulzig laven ze zich aan dit gelukzalig gevoel, een gevoel teer en ongrijpbaar als een zeepbel, die eeuwig zou moeten zweven.
 
En dan, gassen hopen zich op, hij houdt het nog tegen, maar niet voor lang of zou hij gewoon, neen hij wil dit sprookje niet opblazen.
Een muziekje op en naar het toilet, hij sluit de deur en probeert zo ingetogen mogelijk de overdruk weg te ventileren, shit;-), te hard.
WC-doortrek-geruis en fors kuchen camoufleert de laatste knal.
Opgelucht en stijlvol schuift Don Juan weer naast haar.
Dan gaat de fee voor een toiletbezoek, de luchtverfrisser heeft zijn dennengeur hopelijk snel verspreid of zal zij nu ook, neeee………?????
 
Maanden erna laten ze samen lustig de dekens wapperen: “Zoooooo, deze is echt van exquise makelij”. “Nou, die van jou gister kwam ook niet echt uit een parfumerie!” Als kleine kinderen schateren ze het uit, tolerantie ten top, ze worden samen honderd, wat een geluk, hoe konden ze elkaar vinden.
 
Toen, plots, kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het sprookje uit. “Gatverdamme, moet dat nou, die lucht……. Ik word er kotsmisselijk van, anders ga jij maar op de bank hoor”.
De prins, van voorwaarts en val aan, was verworden tot slapjanus van ja en amen, zocht van armoe zijn heil in een project met Hornbach.
De fee had haar pling-plong jurk verruild voor een zwarte rafelrok en roetsjte dagelijks per bezem tussen de Action en de Zara.
 
Wellicht was het weer hoog tijd voor een nieuw sprookje!!
 
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 
1908 Der Kuss (The Kiss). Gustav Klimt.

Lees verder

Website by Splendit 2019