CAFÉ DE CONCKELAER IS OP DONDERDAG, VRIJDAG EN ZATERDAG GEOPEND VAN 16:00 TOT 24:00U . ZONDAG ZIJN WE OPEN VAN 16:00 TOT 20:00U. IS HET TERRASWEER DAN GAAN WE OP DIE DAGEN EEN UURTJE EERDER OPEN.

Mijn stad.                            Minks wekelijkse column 9-9-2020

Mijn stad.                            Minks wekelijkse column 9-9-2020

 

Tijdens mijn jeugd heb ik bijna alle ‘prachtwijken’ van mijn stad Den Haag bewoond, Den Ouden Neel was wat onrustig zeg maar.

Na mijn vleugels te hebben uitgeslagen heb ik er nog twee   kanspareltjes aan vast geregen, zijnde Transvaal en het Kortenbosch. In de laatstgenoemde wijk hou ik alweer zo’n dikke 35 jaar domicilie.

Je kan dus wel stellen dat ik deze stad aardig heb leren kennen.

 

Mensen vluchten uit mijn stad naar nieuwe omgevingen waarvan ze denken dat het beter zou zijn en wellicht is dat ook zo.

Laatst tijdens het wachten bij Toko Sien sprak ik een man van Marokkaanse komaf. Hij was een jaar of vijfendertig en blij niet meer in de Schilderswijk te wonen maar in Leidschenveen.

Meer ruimte en minder criminaliteit. Beter voor de kids, wel was er nog steeds een soort van trots in deze wijk gewoond te hebben.

Of ik mezelf hoorde praten, vind het ook altijd prachtig om in mijn platste Haags te zeggen dat ik ooit een Schilderswijker was maar ben, net als mijn gesprekspartner, ook niet rouwig dat ik er ooit weg ging.

 

Ja, mijn stad, was ik wat jaren geleden verbaast dat de ‘men’ met een flesje water over straat liep, lopen ze nu met reuzenspeakers onder de arm, zodat we allemaal mee mogen genieten van hun exquise muzieksmaak en dat bij voorkeur midden in de nacht, tis ff wennen.

 

En als je dan wel een kleine piemel hebt en geen geld voor een grote auto, dan koop je gewoon van die bruluitlaten onder je babyautootje.

Zo fijn om deelgenoot te mogen zijn van hun Max Verstappendroom.

Zou het voor geen geld willen missen:-/ en zij blijkbaar ook niet, want het lijkt me goed voor een forse geldboete met administratiekosten.

 

Mijn stad, latex handschoenen en mondkapjes in plantsoenen.

Met hun lippen aan ballonnen lurkende lijpen die denken te begrijpen.

Zwervers met hasjlucht in parken, bedelaars bij winkels en terrassen. Grofvuil bij afvalbak of zo maar op hoeken, ondanks dat blijft het toch mijn stad en zal ik never nooit wat anders zoeken!!!

 

-Binnenkort een wat positievere ‘mijn stad’ column-  

 

Tekst: Mink Out.        Binnenkort de bundel.

1924 The Beggar of Prachatice. Conrad Felixmüller.

Lees verder

Tanden en kiezen.               Minks wekelijkse column 19-6-2024

Tanden en kiezen.               Minks wekelijkse column 19-6-2024

Na een boel getob met een lastig te plaatsen plaatje voor wat missende tanden zou er een nieuw frame worden aangemeten.

Happen kon ik bij ‘Jan Tand’, de man verantwoordelijk voor het klein- en groot onderhoud van mijn aangeboren natuurporselein.

De naam ‘Jan Tand’ is een verzinsel van mij, de naam past hem goed, hetgeen ik niet kon zeggen van het plaatje dat mij moest verlossen van een hoop sores.

Dan maar happen bij de expert, de plaatjesmaker in hoogsteigen persoon.

Het leverde bovendien nog een heerlijk motorritje langs paden en lanen op.

Een plaatje door vaardige handen gemaakt was wederom een tegenvaller. Ondanks de expertise wilde het, om onverklaarbare redenen, niet lukken.

Jan Tand en de Plaatjesmaker stonden met een mond vol tanden, zij wel!!

Volgens mij moesten er dan maar een paar implantaten met een brug in.

Dit zou niet de enige brug zijn om moeite mee te hebben. Financieel gezien zou ik, zo te horen, bij de aanschaf ook flink over de brug moeten komen.

Na een afspraak zou ik voor de intake naar de inplantoloog van keuze gaan.

Aardige mensen, daar niet van, geen koffie trouwens. Zelf het formulier invullen aan een gereed staand tafeltje. De 3d röntgenfoto was snel klaar.

Bij een goed gesprek, weer zonder koffie, een onheilspellende mededeling.

“Alles moet er uit”. “U bedoelt boven?” (daar was de nood het hoogst).

“Neen, ook beneden. U krijgt er dezelfde dag nog twee nieuwe protheses in”.

“En een klikgebit, kan dat niet dan?” vroeg ik nog zoveel mogelijk assertief.

“Neen, dat kan pas na een jaar en dan bent u wel zo’n 20 duizend euro verder”.

In een nachtmerrie liep ik op mijn tandvlees over straat, een hand voor mijn ingevallen bek. De protheses waren niet op tijd geleverd, echt iets voor mij.

Mijn andere hand omklemde een rood fluwelen zakje waar het bloed uitdroop.

Knarsetandend en badend in het zweet werd ik wakker, ff Jan Tand bellen.

“Neen, we gaan dingen die goed zijn er niet uittrekken, daar ben ik niet voor opgeleid”. Nou was mijn gebit voor hem, net als voor die inplantoloog, een verdienmodel, maar Jan is een aimabel mens. Zijn visie en aanpak paste veel beter bij mijn idee voor de toekomst. We hebben een andere route bedacht.

Ja, met dat ouder worden krijg je wel het een en ander voor je kiezen, maar ik houd goede moed en zal er mijn tanden niet op stuk bijten…………toch?

Beetje een tandeloze eindzin, maar ik wist ff geen betere, sorry.    

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl       Ca. 1510 Fysionomische verband tussen een man en een leeuw. Leonardo da Vinci.    

Lees verder

Het nieuwe Kaviaar.    Minks wekelijkse column 12-6-2024

Het nieuwe Kaviaar.    Minks wekelijkse column 12-6-2024

Ik zag twee zwervers. Alles klopte, ongewassen en ongeschoren, in kleding met van die vlekken bij de zakken en de ritsen.

Het waren volgens mij twee vrienden, want ze liepen in gelijke tred met elkaar op. Ze liepen niet te snel en niet te langzaam. Ze hadden een soort van zwerverstempo zeg maar, er was geen haast bij.

Wat me opviel is dat beide sinjeurs zo’n moderne rolkoffer voorttrokken.

Wel in dezelfde stijl als hun kleding: redelijk schmutzig welteverstaan.

Boven op de trolleys lag nog wat bepakking gestapeld, maar het liep gesmeerd.

Ja, de tijd van Swiebertje is voorbij, die had zijn schamele bezittingen in een kruislinks geknoopte zakdoek aan het uiteinde van een stok over de schouder.

Die Swieber was blijkbaar met weinig tevreden. Maar ja, toen was het overgrote deel van de mensen met weinig tevreden, herinneren ik me.

Ik verval weer in ouwelullengelul, zo van vroeger was alles betah, daar moet ik vanaf. Mijn leeftijdsgenoten zijn van een uitstervende soort, ik moet verjongen, anders houd ik geen lezers meer over. Ik ga mijn best doen;-)

Ok, die zwervers van tegenwoordig moeten toch ook met de standaard mee.

Wel zie je steeds minder zwervers roken. Normaal gesproken was dat toch de uitgelezen groep die de hele dag met de lippen een sjekkie jongleerden.

Nou, das verleden tijd, € 24,50 voor een pakje shag, das toch serieus geld.

Vroeger koste een pakje fl 2,50……. O nee, niet meer over vroeger, sorry.

De uithalers in de haven wisselen de cokecontainers voor rookcontainers, die veel meer opleveren. Wellicht wat overdreven, maar toch in de richting.     

Over een EU en eenheid gesproken. Datzelfde pakje shag, in Luxemburg

€ 9,50. Een land verderop, daar zou je toch serieus landloper voor worden.

Nou rook ik zeer weinig, hooguit een pakje shag per drie/vier weken.

Ik vind het lekker bij een biertje, het hoort er een beetje bij, kan er wel buiten, maar blijkbaar toch ook weer niet. Vraag aan vrienden om een pakje of vijf mee te nemen. In mijn vergeetachtigheid vraag ik het er aan twee.

Dus daar zit ik dan, met 10 pakjes half zware drum, kan ik ff vooruit toch.

Of ik moet de capaciteit opvoeren. Misschien ga ik weer op straat roken.

Lijkt mij dat de vrouwen, en wellicht ook een enkele man, als bijen op de honig af zullen komen. Shag, lekker decadent. Zeg maar ff het nieuwe kaviaar.

€ 24,50 voor een pakje drum van 50 gram, je zou er haast dakloos van worden.

  

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

  1909 Landlooper. Jan Toorop.  

Lees verder

Licht.                          Minks wekelijkse column 5-6-2024

Licht.                          Minks wekelijkse column 5-6-2024

Achter in het café hangt een gipsafgietsel, van het reliëf op de luidklok uit de Domtoren in Utrecht. De klok is gemaakt door Geert van Wou in 1505/06 en vernoemd naar St. Maarten.

Ik kreeg de ‘tegel’ uit de nalatenschap van Oude Gerrit. Hij was een pensionada die regelmatig voor een hapje en een drankje binnenliep.

De Conck was één van de laatste verzetjes tijdens zijn gammele nadagen.

Wanneer hij binnenkwam was ik als cafébaas meteen goed geluimd.

Niet om de hoogte van zijn rekening, dat viel wel mee. Neen, gewoon zoals hij was en de gezelligheid. En niet in het minst de gesprekken die we tijdens onze gezamenlijke maaltijden hadden. Ik maakte dan speciaal voor ons dingen zoals vissticks met aardappelen en bietjes, of iets met speklappen of ballen gehakt.

Mooi toch, een platte Hagenees en een oude topambtenaar aan de vissticks.

We stonden soms verbaasd van onze wederzijdse verhalen. Ik als portier of stapelbeddenhandelaar en hij als sjiek de fiebel ambtenaar in hoge kringen.

Twee mensen uit totaal andere milieus die elkaar verdomd goed raakten.

Hij dronk dan droge witte wijn, ik telde ze wel want aan een beschonken oude Gerrit hadden we niks, in nuchtere staat slingerde hij al, laat staan dronken.

We brachten hem altijd ff naar huis. Een soort van avondwandeling door de buurt. Deze of gene;-) wachtte dan tot zijn voordeur veilig in het slot viel.

Ja, die Sint Maarten afbeelding, je ziet zo’n soort van Sinterklaasfiguur (hij was Bisschop) die een behoeftig iemand wat te eten geeft.

Het verhaal, cq de legende, spreekt over een officier in het leger die zijn mantel in tweeën deelde en de helft aan een kouwelijke zwerver gaf.

Daarna had St Maarten een droom en bekeerde zich tot het Katholicisme.

De later heilig verklaarde Maarten stond bekend als vrijgevig en betrokken.

En dan, na Gerrits overlijden, komt zijn lieve buurvrouw dat gipsding bij mij langsbrengen. “Die moest ik in opdracht van Gerrit aan jou geven Mink”.

Tsja, een St Maarten (Martinus) van Gerrit aan mij. Hem gekend hebbende zit daar op zeker een soort van boodschap achter. In mijn zoektocht naar de achtergrond van St Martinus van Tours vond ik een passende Bijbelspreuk.

Lucas 11:33; Niemand steekt een lamp aan en zet die in de kelder of onder de korenmaat, maar op een kandelaar opdat degene die inkomen het licht zien mogen. Wel een passend einde, zeker voor een café. Denk er maar over na.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl     Ca. 1816 Sint-Maarten verdeelt zijn mantel. Anthony van Dyck.  

Lees verder

Kelerig.                               Minks wekelijkse column 29-5-2024

Kelerig.                               Minks wekelijkse column 29-5-2024

Regelmatig bezoek ik een horecagroothandel in mijn omgeving.

De mensen zijn er aardig en behulpzaam, ik voel me er thuis.

Een praatje met de kassadames, een geintje met de mannen van de diepvries, zuivel en weet ik veel wat allemaal nog meer.

‘Boven’ is er ook altijd hulp om mij verder door het horecaleven te loodsen.

Er is daar altijd wel wat te snaaien ook. Een toastje Brie of ander lekkers, wel of niet gespietst op een prikkertje, aangereikt op een presenteerblaadje.

Dus wanneer ik daar met mijn winkelwagen mezelf rot haast, staan anderen, meestal met een bijna leeg winkelwagentje, handenvol naar binnen te schuiven.

Van die mensen die met een luizenkam door het koopjesplein gaan om voor een dubbeltje, lachend en zonder schaamte, op de eerste rij te kunnen zitten.

Kijk, volgens de regels van dit bedrijf is dit gedrag schijnbaar toegestaan.

Maar volgens mij bestaat er toch ook nog zoiets als beschaving, of gepaste terughoudendheid. Of hoort dat graaien er gewoon maar weer bij of zo?

Tis niks voor mij. Ten 1e heb ik altijd haast en ten 2e haat ik asociaal gedrag.

En wanneer je dan denkt dat je alle inhaligheid wel gezien hebt, vergis je je.

Laatst stond ik in de koffiecorner te overleggen met deze of gene. Welke van de twee het was weet ik niet meer, maar één van hen was het op zeker.

Niet dat dat nou echt belangrijk is, maar het vult dit verhaal wel lekker op;-)

Ok, ik stond in die koffiecorner. Voor me een hele familie: opa, oma, een rits kinderen en kleinkinderen. Ze genoten volop van de gratis koffie en frisdrank.

Geen probleem. Komt van een grote hoop zal je zeggen, schenk lekker in joh.

Maar ja, met de hele familie, en ook nog met gratis kleurplaten, middagje uit.

Nou ja, de mogelijkheid werd geboden dus geen gezeur nu. Dat gezeur, dat deden die kinderen wel, en ook niet te zuinig. Hoe meer cola hoe meer gezeik. Das normaal bij de consumptie van veel vloeistof, maar dit gezeik was een jengelend oraal gesar om de ouderen naar hun te mollige handjes te zetten.

Het was en ze hadden genoeg, hoewel genoeg? Voordat de caravaan zich in beweging zette werden ook de waterflessen nog ff met frisdrank vol getapt.

Ik stond paf en keek deze………. of gene vol verbazing aan. Hij maakte een sussende beweging, en speelde stommetje, “policy van de zaak”, fluisterde hij.      

Wellicht wat vreemd, maar dat kelerig gedrag, kom op nou jongens, hangt mij, met plaatsvervangende schaamte, toch wel ff flink de keel uit.     

          

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1882 The gardenbench. James Tissot.

 

Lees verder

Demonstreren.            Minks wekelijkse column 22-5-2024

  Kijk, het lijkt me wel zinnig om als jong studentikoos type te demonstreren voorhet loskoppelen van Israëlische banden.

Watheb je te verliezen? Je bent pril, het kost niks en je wilt de wereld veranderen, zoals jongeren dat al eeuwenlang proberen.

Je slaat zo’n Palestijnse sjaal om je hoofd en gaat de barricaden op. In het gejoel kom je die genderfluïde studiegenoot tegen, die zich niet uitlaat over ‘hun’ biologische hoedanigheid, maar wel voelt als de partner van je dromen. Hoe moet je dat in hemelsnaam thuis uitleggen dat je met een ‘hen’ gaat?

Nou ja, zo ver is het nog niet, eerst maar eens flink demonstreren.

Laatst hoorde ik een vrouw op de radio wiens vader ten tijde van de Koude Oorlog een hoge functie in het leger had. Zij was toen student en noemde hem, koelbloedig, een moordenaar. Ja, postpuberstreken, het hoort er bij.

Ze demonstreerde tegen de kernraketten (deed toen iedereen trouwens) en was enorm anti oorlog, ze had ook een Ban de bomteken op haar tas.

Nu, 25 jaar later, vertelde ze dat dat Ban de bomteken op haar tas wel zo’n beetje het enige was wat ze daadwerkelijk deed aan de Anti oorlogprotesten.

Toen leek het heel wat, maar achteraf bekende ze dat het een, door zichzelf, zwaar opgeklopte jeugdbezigheid was.     

Terug naar onze studenti-Koos en zijn Amsterdamse protesten.

Ze hoeven niets te verzinnen, alles is voorbereid door mensen die veel ervaring met dit soort dingen blijken te hebben. Het zijn waarschijnlijk geen studenten, niemand kent ze, maar ze nemen overduidelijk de leiding.

Ze weten met wie je moet praten en met wie niet, en ze delen de lakens uit.

Wellicht hebben ze hetzelfde doel als de studenten, het stoppen van de vreselijke dingen die in de Gazastrook plaatsvinden, das ook goed toch.

Op een gegeven ogenblik slaat de sfeer om. De niet-studenten gaan respectloos met de soms wel eeuwenoude spullen van de universiteit om.

Met verfspuitbussen worden muren en ramen behendig met leuzen bespoten.

Het heeft er meer van weg dat ze, gedreven door hun eigen frustratie, uit zijn op rellen en slopen, dan het vergaren van begrip en/of sympathie.

Zouden ze zijn aangezet om onze samenleving te destabiliseren. Nee toch?    

De ME en zelfs de Vredeseenheid grijpen met harde hand en traangas in.

Zelfs genderfluïtje is afgevloeid. Als die er niet bij is, is demonstreren toch al stukken minder. Koos laat zijn tranen stromen De gein er af, hij stopt.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

      1906 Demonstration on October 17 1905. Ilya Repin.  

Lees verder

Lot uit de loterij.                      Minks wekelijkse column 15-5-2024

Lot uit de loterij.                      Minks wekelijkse column 15-5-2024

 

Wat maanden terug kreeg ik van mensen, die mij mogen, staatsloten cadeau voor mijn verjaardag en zo nog meer.

Eén van hen beloofde ik om te delen wanneer er een prijsje viel.

De grote dag brak aan en de duizenden euro’s die veelvuldig uit de radio kwamen zouden nu zo bij Minnekus in het zakje rinkeldekinkelen.

De dag erna met trillende vingers (niet van de drank, maar van de spanning) achter de laptop en zowaar had ik prijs. Een paar tientjes, maar wie het kleine niet eert is het grote niet weert. € 30 had deze ‘goudkaan’ ff binnen geharkt.

Das wel minder dan de € 50 inleggeld, maar dat betaalden zij die mij mogen.

Met gloeiende wangen en de 3 loten in mijn wit geknokkeld vuistje geklemd, rende ik naar de Appie in de Torenstraat om het substantiële bedrag te innen.

Aan de balie, waar men geen sigaret mag zien, stonden gok-lokkers, klap-in-je-bek zichtbaar, met hun tongen uit de bek naar nieuwe klanten te kwispelen.

Lekker laagdrempelig voor die Poolse arbeidsmigrant met slechts 4 goedkope halve liters blikbier en een heel brood met smeerkaas (3 voor de prijs van 2).

Enfin, het vriendelijke AH meisje gaf me de keus tussen nieuwe loten of geld.

Ja, daar had ik eigenlijk nog niet zo bij stilgestaan. De zelfscankassa’s moest ze tussendoor ook nog ff controleren, dus kon ik nog mooi eventjes nadenken.

Een nieuwe kans op de voor mij klaarliggende miljoenen brak mijn weerstand, dus paste ik € 30 bij. De maand erna ging er wéér geld bij. € 35, nog een kans.

Ze wisten me mooi “aan mijn kloten” en verslaafd te houden, die loterijgasten.

De laatste keer een schamele € 5 winst. Voor het bij mij zo langzamerhand bekende balietje moest er weer € 20 bij. Het kwartje viel, ik kapte er mee.

Ik liet me niet langer aan het lijntje houden door de Staat der Nederlanden, die mij willens en wetens omturnde in een afhankelijke gokjunk.

Ik bedankte het vriendelijke AH meisje en stak de € 5 diep in mijn broekzak.

Dit was een flinke overwinning, of niet? Ik voelde me er in ieder geval erg goed bij. Wat moest ik trouwens met een miljoen, ik had immers alles al.

Dus er kwamen weinig dukaten mijn richting uit, maar daar is wat aan te doen. Zoals een radioreclame óók vertelt, kan je ‘jouw’ eigen gouden dukaat bij de ‘rijksmunt’ kopen. Hij ligt dus gewoon al op je te wachten. Een unieke kans, voor slechts € 409. Weer zo’n lot uit de loterij. Ik zou hem maar snel ophalen.  

         

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1882 Trekking van de Staatsloterij in Den Haag. Vincent van Gogh.  

Lees verder

Stemmen voor Europapa.             Minks wekelijkse column 8-5-2024

Stemmen voor Europapa.             Minks wekelijkse column 8-5-2024

Bij een bezoek aan Duitsland valt me op dat de meeste steden nog steeds de littekens van de tweede wereldoorlog dragen.

Niet dat je nog veel ruïnes ziet, maar in de centra staan vaak strakke jaren 50/60 panden met soms een historisch gebouw.

Die centra zijn allemaal plat gegooid, wat ‘ze’ natuurlijk wel hadden verdiend.

Als ik begin dit jaar in München een duikje ga nemen in het Mueller’sches volksbad kijk ik mijn ogen uit. Een en al Jugendstil, het gebouw, de aankleding en zelfs de badhokjes zagen er nog net zo uit als toentertijd.

Een prachtige ervaring, of je zo de ‘fin de siècle’ binnenstapt.

Schijnbaar en gelukkig was deze Germaanse parel de geallieerden ontgaan.    

Wanneer ik me in de stille ‘Jugendstil’ gezamenlijke kleedkamer afdroog, komt er een man binnen die er ook genoeg van heeft, het zwemmen welteverstaan. Tijdens het aankleden raken we in gesprek over de bombardementen op München, waarover ik eerder, in het NS-Documentatiecentrum München, een film had gezien. Net zoiets als wat je nu in Gaza en Oekraïne ziet, onleefbaar.

“Ach ja” zegt hij “wat wij over Europa hebben uitgestort hebben we in één keer teruggekregen. Ik ben in de jaren na de oorlog geboren, maar kan me de enorme puinhopen nog wel herinneren. Het heeft even geduurd voordat het allemaal opgeruimd was. Maar die massale manier, neen dat had niet gehoeven.

Ik dacht aan de films waar veel Duitsers met gestrekte arm “Zieg Heil” stond te schreeuwen, als Adolf H weer één van zijn dwingende speeches over hen heen had gespuugd. Ergens hebben ze het over zichzelf afgeroepen.

Zouden wij dat ook hebben gedaan als we in hun ‘legerkistjes’ hadden gestaan?

Ik bedoel dat adoreren en blind volgen van een man die zegt de uitweg uit de ellende te hebben gevonden. En waren het wel alle Duitsers, denk ik dan.

Kijk, achteraf kijk je een koe in zijn kont en weten we het allemaal zo goed.

Maar toen, ze geloofden en volgden hem blindelings, tot het plots te laat was.

Hij weg, families uit elkaar. Europa in puin en een grove 55 miljoen doden.

En het gebeurt gewoon nog, de mensen een rad voor de ogen draaien.

De regels van de democratie naar je hand zetten. Schakel de ‘foute’ pers uit, zet pionnen in de rechterlijke macht, elimineer je vijanden, zuig het land uit. Neen, ik ben blij met de NAVO en de EU. Veiligheid en stabiliteit, Voor zo lang het duurt dan, we zien wel. Maar ga ff stemmen voor Europapa op 6 juni.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1914 Abschied. August macke.

Lees verder

Knappe jonge weduwe.                 Minks wekelijkse column 1-5-2024

Rond knappe jonge weduwen hangt altijd zo’n sfeertje van meelij, maar als man ook nog zoiets van ingehouden begeerte.

Het medeleven is, juist door hun jong zijn, extra intens.

Staand in haar zwarte kledij neemt ze gelaten de grafrede van de pastoor in zich op. De donkere voile is net transparant genoeg om een vergaande staat van schoonheid te doen vermoeden. De kist zakt, zij snikt.

De rouwenden gooien, met ongewilde acceptatie, wat zand op het deksel. Zij als laatste, waarna ze, ondersteund, met gebogen hoofd, het kerkhof verlaat.

Wanneer men het statige herenhuis passeert, dat zij buiten de bedienden gerekend nu alleen bewoont, klinkt een luid kermen en kreunen als bewijs van haar hartverscheurend verdriet. Vroeg in de morgen worden binnen de lichten gedoofd en vindt de knappe jonge weduwe eindelijk haar broodnodige rust.

Een zacht gepiep klinkt als het bediendendeurtje aan de zijkant van het pand opengaat en een jongeman zich als een dief in de nacht uit de voeten maakt.

Het gaslichtschijnsel op de hoek van de straat onthult, vals sfeervol, dat hij met geweld in een klaarstaande boevenwagen wordt geduwd, welke spoorslags door de sjieke Haagsche straten zijn weg zoekt.

Op een mistige zondagmorgen wordt de knappe jonge weduwe met een koets vol koffers aangehouden. Het Staatsspoor zal zij voorlopig niet meer halen.

De jongeman was snel vrij, hij maakte slechts gebruik van de geboden kans een knappe jonge weduwe tot ‘kermens’ en ‘kreunens’ toe te troosten.

Wel werd bij verhoor van Jansje, het dienstmeisje, ontdekt dat meneers laatste kop huisgemaakte kippensoep toch een ietwat vreemd bijsmaakje had.

Onder een ruisende regenbui bogen de treurhazelaars zich zo diep, dat ze de ‘bealgde’ grafzerken langs de rand van de dodenakker, nat kusten.

Grafdelvers legden de kist bloot en plaatsten hem op schagen onder een tent.

Het lichaam, dat in verre staat van ontbinding was, werd nader beschouwd.

“Rattengif” sprak de lijkschouwer toen hij zijn rubber handschoenen uittrok.

Na een uitputtende verhoormarathon brak de jonge weduwe en bekende dat zij de kippensoep meerdere malen van een vreemd bijsmaakje had voorzien.

Haar gerechtelijke straf heeft zij niet ontlopen. Daar lag ze in een cel, op een vuil matras, belaagt door hordes ratten, waar geen gif voor handen was.

Dus lelijke, oudere mannen, bezint eer gij begint, aan een knap jong ‘kind’.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

   S.d. The Gossips, Bonchurch, Isle of Wight. John Atkinson Grimshaw.  

Lees verder

Lang leve de leeftijd. Minks wekelijkse column 24-4-2024

Lang leve de leeftijd. Minks wekelijkse column 24-4-2024

Ja, dat ouder worden, daar zit toch geen mens op te wachten.

Ok uitgezonderd de relatief nieuwe mensen, die hunkeren naar een scooter, auto of een legaal alcoholrijk drankje dan.

Maar ouder worden na je 25e verjaardag hoeft echt niet meer.

Helaas hebben we over het verstrijken van onze dagen zeer weinig te vertellen en tikt de klok onverbiddelijk, en naar het lijkt, steeds sneller door.

Nou ja, en dan is één van de laatste reddingsboeien de hoop op een lang leven.

Maar dat langer leven gaat niet zonder slag of stoot. Een kleine opsomming van deze slagen en stoten zal ik u geven om mijn verhaal rond te maken.

Neen ik beloof u, het wordt geen oudemannenklaagzang, anders haakt u af.

De leesbril was het eerste teken dat de jaren hun tol gingen eisen, daarna de kaalslag op mijn hersenpan, joggen in de duinen ging niet meer, de prostaat ging lastig doen, het gehoor ging minderen en artrose stak de kop op.

Voor die laatste kwaal slaap ik ’s nachts met handschoenen aan, de warmte zorgt voor verlichting, ofschoon dat de duisternis er niet minder op maakt. 

Nou, die opsomming viel mee toch? Ondanks dat niet meer joggen sta ik bij voorgenoemde ongemakken niet te veel stil, ‘t zou m’n goede humeur bederven.

Ben niet van plan me door deze trage doch zekere poten-door-zagerij voortijdig te laten kisten. Ik verzet me, ondanks de artrose en een minderend gebit, met hand en tand tegen dit verwelken van mijn fantastisch lichaam.

Mede daarom heb ik de Black Beauty (een zware zwarte motor) aangeschaft.

Nou was de aankoop van dit monster een lang gekoesterde wens, maar ik zag het ook als soort van bewijsvoering over de goede staat van mijn lijf en leden.

Tot mijn schrik leken de ritten mijn tanende krachten juist te onderstrepen. Vooral bij het wegrijden, kneuzig laveren, met zo’n schuifelend voetje over de grond. Bijna omvallend met mijn lichaam in een zoutzak houding.

Had ik me wellicht vergaloppeerd, was dit ‘to much’ voor een oudere man.

Het was blijkbaar even wennen aan de gewichtsverdeling van deze motah.

Nu bestuur ik haar, net als de Nep Harley, weer soepel met strakke kont.

Jeugdigheid kolkt door mijn aderen als ik met haar langs s lands wegen snor.

En dan nu, dankzij het aanwassen van mijn levensjaren, is daar ook nog eens de eerste AOW storting. Met als kers op taart, na 40 jaar zowaar: vakantiegeld.

€ 66,04 maar liefst. Daar word ik toch zo vrolijk van. Lang leve de leeftijd.

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

   

1623-24 De brillenverkoper. Rembrandt van Rijn.

Lees verder

Geen vrouw.                         Minks wekelijkse column 17-4-2024

Geen vrouw.                         Minks wekelijkse column 17-4-2024

   

“Ik zie jou nooit met een vrouw” sprak ze tijdens een doorgeschoten drankje aan de bar. “Ook niet met een man, of vis je naar mijn eventuele beschikbaarheid” pareerde ik hoopvol.

“Nou neen, maar het valt me op, je bent toch niet echt lelijk”.

“Niet echt lelijk, moet ik dat nou zien als een belediging of een compliment?”.

“Als een compliment natuurlijk, ga jou hier toch zeker niet af zitten zeiken.”

“Nou kom jij hier al een poosje, maar zie je mij ongelukkig zijn of zoiets?”

 

De helft van een komisch duo zijn heeft mij nooit een beter gevoel gegeven dan dat ik aangever en komiek in één was. Ja, in het begin van het samenzijn wel, maar dat kwam meer voort uit een vreselijke vleselijke drang.

Zij lachte om alles wat ik wel of niet zei en dat deed ik natuurlijk ook bij haar. Je prijst elkaar dan gewoon de hemel in, onderdeel van het paringsritueel?

Ik was ik en zij was zij en we vonden elkaar verheven en zeer fantastisch.

We zweefden lekker met z’n twee in ons eigenste bubbeltje, waarin wij het samen wel snapten en die andere 8 miljard, en nog een beetje, helemaal niet.

Maar toen onze gloeiende hitte verschroeid was spatte de bubbel uiteen.

Tuurlijk was het niet haar schuld, daarover zijn al mijn exen het roerend met elkaar eens. Het lag uiteraard aan mij, dat stond als een paal boven water.

Trouwens met een aantal liefdes van mijn exen gepraat en die waren het weer allemaal met mij eens, dat er met die heks onmogelijk viel samen te leven.

Daaruit kun je wel opmaken dat vrouwen elkaar onderling beter begrijpen.

Dat geldt, gezien het bovenstaande, ook wel voor mannen onderling;-).

 

Kijk tis natuurlijk niet zo dat ik helemaal geen vrouw meer wil, in vuur en vlam geraken is nog steeds een leuke optie en een kansrijke mogelijkheid.

Maar ik kan me goed redden, ben dus niet naarstig op zoek. Dat geeft rust.

Tis niet zoals bij mijn vader, die nog geen sok kon stoppen en er dus uit nood alles aan deed om een veredelde huishoudster zijn huis in te lokken.

Neen, die oude Out was nooit veel meer dan een paar weken in zijn uppie.

Hij speelde het spel, kon technisch en gevoelsmatig gewoon niet alleen zijn.

 

“Nee, ik heb geen vrouw, geen vaste in ieder geval. Wel degenen die horeca gerelateerd komen aanwaaien. Die zijn alleen maar gezellig en gaan weer weg.

Geen vrouw hebben is, volgens de standaard, wellicht wat ongewoon en voor sommigen verdacht, maar het maakt mij niet persé ongelukkig. Gelukkig niet”.

 

Tekst: Mink Out.                          Bundel verkrijgbaar op: www.conckshop.nl

1919 Self-Portrait with Champagne Glass. Max Beckmann.
.

Lees verder

Website by Splendit 2024

Kinderdisco