Borrelen, hapje eten, gewoon gezellig even bij de Conck langs… U bent van harte welkom

Staande ovatie. Minks vakantiegeleuter 31-7-2019

 
Staande ovatie. Minks vakantiegeleuter 31-7-2019
 
Hoge muren met schilderijen, geen passief klein klodderwerkje, neen, van Gogh ’s: groot, levend en overvloeiend van het éne kunstwerk naar het andere, ik sta me te vergapen.
Deze bewegende kleurenpracht omfloerst door prachtige muziek brengt me in een roes waaruit ik nooit meer wens te ontwaken.
Op de Moldau en het palet van de (bewegende) Irissen word ik zowaar frivool, ik wil balletachtig in het rond springen.
Mezelf bedwingend pirouetteren wat kinderen, niet belast met mijn gevoel van gêne, er wel lustig op los, mijn jaloezie zwelt aan.
 
Dit is ‘volgens mij’ zoals Vincent van Gogh kunst graag had gezien.
Hij zou zich verkneukelen, zijn werk ter vermaak van ook de minder draagkrachtigen waar hij erg veel empathie voor had.
Onwerkelijk deze grote ruimte met talloze mensen die als kameleons wegblenden in de schilderstukken van deze meestermeester.
Later verschijnt een dolende lampion, en nog één en nog één, al snel wemelt het van de zwevende lichtjes tegen een donkere achtergrond.
 
En daar, in deze droomwereld van duizenden als door de wind meegevoerde lampionnen ben ik getuige van opperste romantiek.
Ze slaat haar poezelig slanke armen, gestrekt met de handen naar buiten, om zijn hals, vleit haar prachtig lichaam stijf tegen hem aan en kust hem vol overgave op de mond, een verklaring van echte liefde.
 
Ze kiest onvoorwaardelijk voor hem, wederom zwelt mijn jaloezie aan.
Na een seconde of 15 legt hij haar hoofd teder op zijn schouder. Terwijl de ene hand intiem haar hals streelt checkt hij, achter haar rug, met de andere zijn mobiel en tikt een bericht.
Zij droomt door in deze zevende lampionnenhemel, hij is al verdwenen.
 
Vincent van Gogh ’s laatste levensfase na de psychiatrische inrichting, te zien: Korenveld met dreigende lucht en kraaien.
En dan een geniale muziekkeuze: Nina Simone, Don’t let me be misunderstood, ga hem maar eens luisteren en denk aan ‘die gek’.
De meeste toeschouwers staan, na de voorstelling een applaus.
Wel jammer, nu pas zo’n staande ovatie terwijl hij het bij zijn eenzaam leven zo enorm hard nodig had.
 
Tekstverantwoording: Mink Out. 
1889 Irisen. Vincent van Gogh.

Website by Splendit 2019