Neef Teun. 

Neef Teun, een jongen die op z`n 12e de Noordzee opging om vis en geld te vangen.

Wanneer hij op zaterdagmorgen binnenstoomde stond z`n bezorgde moeder Pietje hem op het dikje ''dijkje''(*1) op te wachten.

Ff slapen en dan (zoals de traditie dat wilde) de mee gekregen schollen brengen naar de bejaarde nooddruftige oud-vissers die ze dan later in het schuurtje op het oliestelletje bakte.

Hier kom ik het verhaal binnen. ik mocht mee langs de route der wachtende  bejaarden.

Daar gingen we, een Haags schoffie met een volwassen Schollekop langs ome Leen, Huib, Arie, Cor, en Wim.

Telkens de zelfde setting, een eettafel met Perzisch tafelkleedje en daarop borrelglaasjes en een vierkante fles Bokma jenever.

''Ientje dan nog Teunis'', vroeg de oude dankbare baas, ''non ientje dan nog joj'' zei neef Teun drie keer bij elke parttime visbakker.

Na alle omes te hebben bezocht slingerde boomgrote neef Teun met een zwaar gehavend gevoel voor evenwicht naar zijn ouderlijk huis in de Markensestraat 244,  gesteund door deze toen 8 jarige held.

Daar aangekomen luisterden we op de dual versterker naar muziek, Walking back to happiness, Helen Shapiro (mooie herinnering, ong.1966 ).

*1. Schevenings dialect en begrip voor het dijkje waar vrouwen hun mannen en zoons uit zwaaide als zij de zee op gingen)