Als Frankenstein. 

Als Frankenstein belaagt door de dorpsbewoners die met fakkels en hooivorken een lynchpartij wilden afwerken voelde ik me, toen er dertig man de stenen door ons café raam naar binnen gooiden en nekkensnijdende bewegingen maakte met daarbij de uitspraak; Jij gaat dood (ik kon hem niet eens).

Heel veel inpakt op klanten en ons heeft zoiets.

Je slaap 3 avonden niet, klik, klik, klik, 3 niet pluizige gasten (1 met een hand dreigend in z'n zak)in de zaak, we zoeken die Mink (opgejaagd wild) lastig maar ja het hoort er blijkbaar bij,is het dit alles wel waard wat we verdienen met dit werkhuis. Ja dat is het, want de klanten die zich op die avond als bij toverslag ontpopte als ware vrienden in nood waren onbetaalbaar en heel erg nodig, een top van warmte in een dal van kilte.