Vrolijke Fransen. 

Vichy, stad van in stand gehouden glorie met z'n geneeskrachtige bronnen, ooit ondergebracht in een prachtig 19e eeuwse glas met smeedijzeren hal  waar oude mensen helend water drinken.

Muziek uit de Edith Piaf tijd en flukse bejaarden, perfect gekleed en opgedoft,  beleven, tijdens het typisch, houten Klaas-achtige, Franse dansen (bovenlijven stijf tegen elkaar en met de benen huppelende series kleine stapjes makend), hun tweede jeugd.

Daar zit zij, net als toen, op het voorste rijtje stoeltjes, tussen haar vrouwelijke leeftijdsgenoten, de knieën stijf tegen elkaar, te wachten tot ze gevraagd wordt door die (oudere) prins op het witte paard.

Een wat al te ijverige Fred Astaire-achtige man, met duidelijk niet het uiterlijk, wordt, net als toen, resoluut door haar geweigerd, de oude mademoiselle, die eigenlijk niet veel meer te kiezen heeft, maar toch trouw blijft aan haar gevoel voor stijl, smaak en misschien wel aan haar zoektocht naar (weer) een echte liefde.

De lange gietijzeren pergola, behorend bij de hal, overdekt de paden van het park, zodat je tijdens het wandelen droog blijft (bleef), houd net zo kras stand als de zich binnen vermakende vrolijke Fransen.

Zittend aan krultafeltjes, praten andere oude doorzetters over van alles en elkaar.     

Een dertigtal dikke kastanjebomen, wiens bladerendak het zonlicht filteren tot een overdadig rood-oranje kleurenweelde, maken van dit geheel een onwerkelijke iets.

De Franse accordeonmuziek dartelt vrolijk voort en brengt dit levende Claude Monet tafereel naar een nog dromeriger sfeer waarin het fijn is lang rond te zweven.