Op de heenreis wisten we al (Arie en Ik) dat we een risico-tje liepen wat het weer betrof.

Maar what the hell, die motor was niet voor niets gekocht dus hesen deze twee vlotte vijftigers zich met de flukse beweging van een luiaard in het zadel.

Slechts 125 kilometer scheidde ons van Le puy an Vallee, een Franse pelgrimsstad, waar volgens het internet een middeleeuws feest zou plaats vinden van wel drie dagen.

Na dapper te zijn gaan rijden langs berg en dal, konden de geselende regenbuien en plotseling opdoemende mistflarden ons niet meer tegen houden, ondanks de snelheidslimiet van 110 km. reden wij toch met zo'n 50 km. per uur stug door.

In het Middeleeuwse stadje aangekomen sprongen we met de lenigheid van 120 jarigen van de motor af. Stijf en rillend stapte we vrolijk rond in onze soppende schoenen, Nog net op tijd om op het stadhuisplein het defilé en kanon(start)schot der middeleeuwers gade te kunnen slaan.

Een beetje onwerkelijk zo'n stoet met middeleeuwers, gehelmde mannen met zwaarden en speren, monniken in pijen(compleet met sponsornaam van een Electra bedrijf). Ook waren daar de nodige gilden van: vis, vlees en brood, en gelijk als in onze tijd (te) veel gezagsdragers (lees overheiddienaren lees ambtenaren, maar ja men moest in die tijd ook allemaal werk hebben).

Na de hele "ze smelten de kazen familie" weg te hebben zien paraderen was de enige herinnering onze hevig piepende oren, waardoor ik tot de conclusie kwam dat het geel in enkele der middeleeuwers hun oren geen 14de eeuwse romige pus was maar gewone 21 ste eeuwse oordopjes.

Na in een drietal hotels nul op het rekest te hebben gekregen resten ons slechts de keus; of in de duisternis, gelijk Hannibal om maar in de tijdgeest van dit feest te blijven, door regen en mist, over de smalle bergpassen, de moeder aller tochten van die middag weer beleven, of te overnachten in een naar wat ons bleek junkenhotel waar je waarschijnlijk na een paar maanden dood in de achtertuin wordt opgegraven met een lege portemonnee in je binnenzak.

De keus viel op het junkenhotel (met gevaar voor eigen leven) ff inchecken € 28,= dat beloofd al niet veel goeds die andere hotels kostte minstens € 65,=, ook de duistere figuur aan de bar lachte mij te vriendelijk.

Na een waakzame nacht met een te lichte slaap op een goed bed tussen brandschone lakens, werd het ontbijt geserveerd door twee uiterst vriendelijke Fransinnen. Onze gezonde achterdocht en eenogige nachtrust bleek dus zwaar overbodig te zijn geweest. Nadat ze ons vrolijk uitwuifde viel het afscheid ons zwaar en dacht ik bedankt voor die acht mooie uren. We lieten de stad der pelgrims achter ons en reden soepel terug richting ons tentenkamp bij Jan van de Fucking mountain Mont Bartoux in Vollore Ville.

Halverwege maakte een gendarme met zijn hand een slinger de slang beweging en wees naar de pilonnen die de anderen weggebruikers de doorgang versperde.

Na ongeveer een kilometer stonden stakende boeren  met de handen in hun zakken druk te imponeren en onder schaapachtig gelag met hun trekker een standpunt in te nemen waardoor zelfs wij met onze motor vast stonden.

Een furieuze Fransin stapte uit haar auto en begon op een felle, voor ons helemaal niet meer te volgen manier, woorden te wisselen met de stoere stakers, het enige wat ik verstond was: "I only say this ones: enfants", dit was blijkbaar het wachtwoord, want ze mocht er door met ons in haar kielzog, opgelucht en uitgelaten zwaaiend "bonjour" roepend, zo blij dat één van ons tweeën in zijn saamhorigheids gevoel al duimenopstekend riep: "One Europe", niet het idee hebbend dat franse boeren daar niet zo veel van moeten. Mede door dit voorval waren we nog sneller thuis.

Achteraf was het een leuke vakantie-ervaring met mooie en minder mooie mensen, van de kapsonesachtige serveerster in het eethuis in Le Puy die dus ook geen fooi gekregen heeft tot de serveerster in Ambert die mij m'n vergeten tas terug gaf met alles er in en dus wel fooi heeft gekregen, zo zie je wie goed doet, goed ontmoet, ik zeg maar zo: "Vive le France, One Europe".