Konijn op de Binckhorst.

Na een dag werken, s'nachts om 4 uur, met de auto over de Haagsche Binckhorstlaan naar huis.
Het vriest dat het kraakt, met handschoenen een muts met zo'n NY teken op mijn hoofd (blijven liggen in de kroeg, nee niet het hoofd) en een pelsjas voel ik me als een Kerstmannetje (volgens mij lijk ik er in deze outfit ook op).
Door niet meer strooien van fietspaden zie ik een eindje voor mij een krantenjongen met volle tassen over de rijbaan brommeren.
Hij gaat de hoek om en ik zie een prop wollig spul op de weg liggen.
Die zal straks wel de pest in hebben dat hij zijn handschoenen verloren is.

Maar nee, wanneer ik naderbij kom zie ik duidelijk de contouren van een konijntje dat stil op de weg ligt.
Voordat het helemaal tot me doordringt ben ik er al langs.
Zal ik terug rijden en hem te pletten om hem uit zijn eventuele lijden te verlossen.
Toch maar niet, snel naar mijn gerieflijke huis waar ik de verwarming, niet milieu bewust, hoog heb staan.
Terwijl ik de Koningstunnel in rij, is het konijn ondanks zijn waarschijnlijke dood, druk aan mijn weghuiverigheid aan het knagen.
Hee lul, wel respectloos om zo'n beestje midden op de weg te laten liggen, straks rijden ze hem plat, zegt de engel op mijn linker schouder.
Wat heb jij er mee te maken beste vriend, laat lekker liggen, straks bezorgt het je nog een ernstige ziekte, zegt een andere gozer op mijn rechter schouder.
Om te zorgen dat er boven mijn hoofd geen oorlog uitbreekt geef ik een ruk aan mijn stuur en rij terug.

Op de plek des onheil aangekomen zet ik de auto met ontstoken alarmlichten midden op weg, naast het nog geheel intact lijkend, schattig, dode konijntje.
De ogen staan nog helder glanzend in zijn koppie, zachtjes en met zoveel mogelijk respect probeer ik met de stalen neus van mijn schoen te toetsen of dit flappie wel echt de geest gegeven heeft.
Tot mijn  opluchting is hij gelukkig morsdood, want wat nou als hij nog beweegt, dat is mij allemaal te moeilijk (en te eng).
Terug in de auto gooi ik mijn boekhoud mappen uit de luxe, fel gele, Jumbo, supermarkttas die plotseling omgedoopt is als bodybag.
Met mijn voet probeer ik Flatsie, neemt u mij niet kwalijk, Flappie in zijn laatste jas te schuiven maar dat gaat lastig.
Ik overwin mezelf en pak hem bij zijn achterpootjes (jawel de eerder genoemde handschoenen dienen nu een tweede doel) en hijs hem in de tas.
Net op het hijsmoment komt er een politiewagen voorbij, maar ze schijnen het best te vinden zo'n stroper op de Binckhorst, te koud net wat u zegt.

Als ik bij een vuilcontainer sta om voor onze steeds populairdere vriend goedkoop vervoer naar de crematieplaats te regelen, komen er twee stoere schijnbaar onbevreesde beveiligers uit het pand benen; "Wat doet u daar".
Daar sta je dan midden in koude winternacht met een boodschappentas voorover gebukt in een afvalbak te rommelen, "Ik heb een dood konijntje gevonden die ik hier een rustplaats probeer te geven".
"Ja, Ja, dat zal wel", "Wil je hem zien, hij is best nog wel mooi", "nee laat maar", zegt de eerder zo onverschrokken vrouwtjesbeveiliger, "ik vind dat eng".
De mannetjesbeveiliger wil zch niet laten kennen en zegt niet geïnteresseerd te zijn, als ik hem maar diep weg stop in de kliko.
Het verbaast me, die ongevoeligheid, zij willen niet eens kijken terwijl ik uit een soort van respect voor dit "wezen" een hoop toeren sta uit te halen, weet je wat; laat maar.

Wanneer ik voor de tweede keer door de Koningstunnel rij met een beter gevoel dan daarnet, denk ik aan mijn overvolle straat met geparkeerde auto's straks.
Meestal 3 keer een rondje rijden en dan van armoe toch maar weer parkeren op de meest inbraak gevoelige plek van de buurt.
Eigenlijk verdien ik deze nacht toch een plekje voor de deur van mijn huis na deze daad van barmhartigheid.
Jammer joh natuurlijk weer geen ruimte voor mij, totdat wat in jaren niet is gebeurd........ precies voor de deur.............. één plek vrij is ..........gehouden??????????
Ik geloof niet zo erg in God maar die gozer op mijn rechter schouder zou dit op zeker niet geregeld hebben, hooguit twee lekke banden of zo.

Dit verhaaltje is voor het onbekende konijn, toch een beetje uit de vergetelheid.