Verrot gescholden. Minks wekelijkse column 12-9-2016

Verrot gescholden.          Minks wekelijkse column 12-9-2016

 

Tante Trui uit Terschuur, honderd en twee lentes jong, had er de brui aan gegeven. Niet meer herrezen uit haar gloednieuwe elektrische ‘Sta op stoel’, model Phoenix.

Terschuur (Gelderse vallei) telt 1634 zielen, nou ja 1633 dan.

Spil in deze kleine, hechte gemeente is het Godshuis van de Hersteld Hervormde Kerk, voorheen richting van het Gekrookte riet genaamd.

En daar stond of beter gezegd lag ze dan: Tante Trui, voor de kansel met haar voeten richting ons, verpakt in een sobere eikenhouten kist.

De achterblijvende familie, waaronder ik, in kekke Randstadse kledij, bezette met z’n zessen de eerste rij, voor de rest was de kerk leeg.

De dominee komt aan gefladderd in een soort zwarte Boerka die in tegenstelling tot de moslimversie het hoofd vrij laat.

Hij kijkt meteen naar mij, ik zal zijn punt van focus zijn, hem van binnen vrezend maar ogenschijnlijk tartend wacht ik gelaten af.

Op de kansel troont hij ver boven ons uit, met zijn handen klauwend in de rand van de lessenaar leunt hij machtswellustig voorover.

Zijn ogen doorboorden me met een krankzinnige felheid, hij lijkt

koortsachtig te speuren naar mijn verdorven goddeloze geest.

 

Zeker drie minuten blijft het, op een enkel hoestje na, muisstil.

“Gij heidenen” buldert hij onverwachts door de ruimte.

Automatisch schieten we als kleine kinderen stram in de houding.

De kurk is van de fles, hij giet de gal bittere inhoud tot de laatste druppel over ons uit. Speekselvlokken maken van zijn vurig betoog over onderwerping en zelfdiscipline een spetterende show.

Tante Trui is de enige die geen spier vertrekt, weggaan, op deze voor haar zo speciale dag, is voor ons en zeker voor haar geen optie.

De plattelandsdominee heeft de stadse mensen, overduidelijk op het barbecue-rooster van het vagevuur en danst er genietend omheen.

Zes trage glazen water later is Brugmans uitgeketterd en kan tante op de schouders om met oom Tjerk te worden verenigd.

Bij haar laatste rustplaats aangekomen doet onze dorpsomroeper zijn speeksel act nog eens dunnetjes over. Voor de tweede keer die dag scheld hij ons zo verrot dat ik, uit angst, bijna ga geloven.

Zelfingenomen staat hij later te wachten op een gepast bedankje.

Uit piëteit voor Tante Trui hebben wij dat ook nog maar doorstaan.

En Hij, Hij keek op ons neer en zag dat het goed was?????

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                   Meer: www.conck.nl

Website by Splendit 2017

logo-1