Dagje 020. Minks Wekelijkse column 6-1-2016

Dagje 020.                       Minks wekelijkse column 6-1-2016

 

Paar dagen vrij om de accu op te laden. Eindelijk dat dagje Van Gogh Museum. Nee niet stoppen na zo’n woord als museum, even doorlezen. Ik weet dat de kijkcijfers bij zo’n onderwerp als dit niet spectaculair zijn maar je kan me niet na de eerste regel al wegzappen. Ik ga echt mijn best doen het leuk te houden.

Het zou een regenvrije, zes graden dag worden dus dat kon wel op het motortje zo begin januari. Uiteindelijk is de afstand tussen Den Haag en Amsterdam niet groot. In ieder geval niet zo groot als in de Eredivisie, nou ja, laat maar ook. Zes graden bleek niet echt zomer dus kocht ik mij, bij tankstation de Ruygen hoek, een bont gekleurde damessjaal met vlinderdesign. U zult begrijpen; een ietwat frivole toevoeging op mijn zo ongenaakbare zwarte motor outfit. Gezien mijn Haags imago en de toegang, later die dag, tot een zekere stad achter de duinen waren de daar verkochte Ajaxsjaals zeker geen optie.

In het Stedelijk Museum-restaurant (de badkuip), twee onvervalste Amsterdamse Oma Bobs kroketten en idem barmannen. Door mijn vlinder design/Ajax sjaal openingszin ontstond een quasi verbaal duel in plat Haags en plat Amsterdams. Voor de Nederlanders taalvaardigen hierbij  aanwezig, variété van de bovenste plank. Stadsjongens blijken, als puntje bij paaltje komt, uit het zelfde hout gesneden.

In het Museum aangekomen (neen, door lezen, na het zoet nu wat zoet-zuur), de speciale expositie: Van Gogh/Munch.

Tragisch als je weet hoe deze twee mannen hebben geleefd en je nu ziet wat een enorme hype er rond hun personen is ontstaan.   

Psychisch tobbend en vaak op zichzelf levend ontbrak hun wellicht een uitlaatklep. De enorme drift zich te uiten moest zijn weg vinden.

Zie hier een belangrijk aspect van hun genialiteit in schilderen. Als je bij van Gogh kijkt naar zijn passionele penseelstreken, zij spreken van haast en grote intensiviteit. Ineens viel bij mij na jaren het kwartje: Het was wat muziekkanten ingepompt krijgen bij een masterklas van een grootheid: Je speelt al lekker maar leg je gevoel in wat je doet, schilderen ok maar doe het met je hart, voel wat je op het doek zet. Bij Munch net zo, alleen wat minder onstuimig, maar de expressie, het gevoel van melancholie, angst, obsessie, hoe hij dat op het doek kreeg, dat kan alleen maar als je schildert met je hart.

Nou beste lezer, viel het mee dat zuur? Toch leerzaam zo’n dagje 020.

 

Tekstverantwoording: Mink Out.                           

Website by Splendit 2018

logo-1