Aardig op weg. Minks wekelijkse column 30-03-2015

Aardig op weg.               Minks wekelijkse column 30-03-2015

Op weg naar mijn werk rij ik regelmatig langs Den Ouden Neel voor een bakkie en wat aandacht, dat hebben we nodig. 
Daarna van Loosduinen naar Voorburg om het café te openen. 
Als een volleerd stuntrijder winkelwaarts. 10 minuten nog, op schema totdat ik nabij het Lorentzplein vastzit. 
Met onwrikbare doortastendheid via de trambaan het plein op, om een dwarse auto heen. 
Kreunend ligt ze naast haar fiets op het plaveisel. Een vrouw die zich om het slachtoffer ontfermt dwingt me te stoppen met deze gewonde persoon op de weg. Ik denk aan de smachtende café klanten, die koning zijn, dus ik moet mijn weg vervolgen, er was immers hulp zat.

“Hij is doorgereden, die lul, er achter aan en noteer zijn kenteken!” schreeuwt de imitatie Florence Nightingale mij toe. 
De niet bij dit volksopstootje passende pianomuziek van Scarlatti in mijn helm, belet me te horen, wát voor auto de doorgereden lul rijdt. 
Ik ga in de aangegeven richting maar wat nu. Twee langs de kant staande jongens wijzen me de weg en schreeuwen: ”Een Alfa Romeo!”.

Als een man met een missie klap ik mijn vizier naar beneden, draai het gashendel vol open en spuit weg, verwachtingsvol na gekeken door mensen wiens hoop in mijn handen ligt (klinkt ook niet echt smaakvol). 
Aan het einde van de Van Musschenbroekstraat zie ik de Alfa achter een wagen voor het stoplicht staan. 
Zoals elk Haags stoplicht, staat ook deze ‘lekker’ lang op rood.
Ik pak mijn I-Phone en druk af, plots kiest hij, met piepende banden via het fietspad, het hazenpad. Te laat; een haarscherpe foto van de vluchtende vluchtauto is onweerlegbaar vastgelegd.                 

Met mijn mobiel zegevierend in de lucht gestoken word ik als een overwinnaar juichend begroet, bloemenregen, dansende mensen, smeltende kazen, vet schaep aan het spit, wijn die rijkelijk vloeit. 
Ik kan niet lang blijven, ben al veel te laat voor een smachtklant of tien, met hevige uitdrogingsverschijnselen, de plicht roept. 

Die Alfa bestuurder was natuurlijk weer een bruine………..
Overigens had de Lorentzplein Florence Nightingale ook die kleur.
De twee weg wijzende jongens waren van Marokkaanse origine en ik, ik ben een witte Hagenees, zijn we toch: “Aardig op weg”.

Tekstverantwoording; Mink Out.   

Website by Splendit 2018

logo-1